MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de tag “zorgleefplan”

werken met het zorgleefplan en je verantwoordelijkheid in de zorg

Ik ben een van de 4 interne trainers binnen Warande om medewerkers te leren werken met het zorgleefplan wat is opgesteld door een aantal organisaties die het werken met mensen met een zorgvraag willen verbeteren (oa. Actiz, LOC, IGZ). We gaan het werken met de 4 domeinen als kapstok gebruiken voor het gehele zorgleefplan. Behoeftes inventariseren via de structuur van de 4 domeinen en alle zorg- en dienstverlening hierop afstemmen.

4 domeinen

Het eigenlijke doel is het zien van de gehele mens en niet alleen zijn of haar zorgvraag. Een omslag teweeg brengen in de zorg. Niet meer kijken naar de beperkingen van de bewoner, maar juist naar iemands mogelijkheden en behoeftes. Iedereen rondom de bewoner wordt geleerd om bij elke vraag na te denken over wie iemand nu echt is en wat iemand heeft gemaakt als mens in zijn leven. Wat je meemaakt in je leven bepaalt voor een groot deel hoe je omgaat met het hebben van beperkingen en afhankelijkheid.

In een van de 1e lessen spraken we over het verdelen van je aandacht op de juiste manier tussen de bewoners op jou afdeling. ‘Hoe doe ik dat en wat doe ik als ik met dit vraagstuk niet uit de weg kom? Ik voel me soms zo machteloos. Hoe ga ik om met een bewoner die bijna doorlopend aandacht claimt terwijl een andere bewoner nooit aandacht vraagt en krijgt?’ Een behoorlijk dilemma die we uitgebreid besproken hebben.

We hebben alle kanten bekeken en besproken en uiteindelijk kwamen we op de rol van een verzorgende of helpende.

We bespraken het volgende: ‘neem jij hierin verantwoordelijkheid? Ga je stappen ondernemen om dit onderwerp te bespreken? Of blijf je lopen met je gevoel van machteloosheid om op de langere termijn je werkvreugde te verliezen? En nog erger…..blijf je doorgaan met een bewoner tekort doen en hem of haar te weinig aandacht te geven? Zoek je contact met beide bewoners om te onderzoeken of jou beleving wel de juiste is en durf je het gesprek aan te gaan met de bewoner die veel aandacht claimt om samen te analyseren wat er eventueel achter dat gedrag zit? Of houd je je vooroordeel vast en vind je het een lastige en zeurderige bewoner?

Hier kom je niet zomaar uit. Het belangrijkste vind ik echter, is stil staan bij deze situaties. Je bewust worden dat je zelf ook zaken kun oppakken en hulp durven vragen en je kwetsbaar op stellen. Maar ook doorgaan met praten als je geen gehoor vindt bij je leidinggevende of arts. Doorgaan en opkomen voor de bewoner. De bewoner die van jou afhankelijk is!

Hoe denk jij hierover……… geef je mening eens?

Advertenties

Bewegen, ook als je ouder bent!

bewegen

Surfend op Internet kom ik van alles tegen over het nut en het effect van bewegen. Ik werd hierdoor geïnspireerd omdat de zorgorganisatie waar ik werk een beweegproject ging starten en ik gevraagd werd om projectmedewerker te worden.

Wat een openbaring en wat een schrik. Van de bewoners van verzorgingshuizen is driekwart inactief, in verpleeghuizen geldt dit zelfs voor 9 van de 10 bewoners. Deze cijfers liegen er niet om. En dat terwijl inactiviteit onder meer de kans op incontinentie, botontkalking en valincidenten vergroot. En niet te vergeten het brein. Lichaamsbeweging houdt niet alleen ons lijf maar ook ons brein in conditie. En met dat laatste zijn we meestal helemaal niet bezig, tenminste ik niet!

Een lezing van Professor Scherder bracht onze zorginstelling in beweging. Letterlijk en figuurlijk!

Zelf ben ik me bewuster geworden van het feit dat ik nu toch echt meer moet gaan bewegen. De trap nemen in plaats van de lift. En ja…..ik sta nog steeds te hijgen als ik boven ben. Dat zal hopelijk in de toekomst minder worden als ik conditie op bouw. En wie wil er niet slimmer worden, ik wel!

Ik ben de afgelopen jaren niet blind geweest en zag dat er vooral veel gezeten wordt in de ouderenzorg. Er zijn wel activiteiten die bewoners aanzetten tot bewegen, maar krijgen die voldoende aandacht van iedereen die in de zorg werkt? Ook zie ik dat medewerkers de bewoners veel uit handen nemen. Goedbedoeld? Vaak wel, maar ook omdat iets sneller gaat als de medewerker het zelf doet, dan dat de bewoner dingen doet. En familieleden? Ook zij nemen ongemerkt van alles uit handen. Zijn ze op visite dan pakken ze zelf iets uit de kast in plaats van dat ze wachten tot hun ouder het zelf heeft gepakt.

Sinds een aantal jaar is er meer aandacht gekomen voor dit onderwerp en wordt er door veel zorginstellingen over nagedacht en gewerkt aan verbetering. Dat is nog niet zo gemakkelijk, want hoe krijg je iedereen mee om hier tijd aan te besteden? Hoe zet je de zorgverlening om tot ondersteunen i.p.v. overnemen? Hoe zetten we de knop om in de hoofden van bewoners die denken niets meer zelf te kunnen? Er moet een cultuurverandering plaatsvinden en dat is best lastig.

Onlangs was ik bij een bijeenkomst aanwezig waar we hier over nagedacht hebben. Allemaal zagen we het belang om bewegen te implementeren in het beleid van zorginstellingen. Het moet ingebed worden in het dagelijks leven van onze bewoners en niet alleen in de werkzaamheden van de fysiotherapie om maar een voorbeeld te noemen. We deelden onze kennis, onze ideeën en namen het zorgleefplan hierbij als uitgangspunt. Daar moet het gaan gebeuren. In gesprek met de bewoner, familie en zorgverlener een plan maken om bewegen te integreren in de dagelijkse praktijk.

Een boeiend project, waarbij we vooral moeten denken aan het effect hiervan op de bewoners. Een verrijkt leven is tenslotte óók belangrijk voor mensen die chronisch ziek zijn!

Wil je er meer over lezen, Klik hier en lees de prachtige woorden van Professor Scherder én kom ook in beweging.

Berichtnavigatie