MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de tag “werken in de zorg”

Normen en waarden én werken in de zorg

Thuis, op je werk, in de maatschappij, overal heb je te maken met regels waaraan je je dient te houden.  Dat geldt voor iedereen en is dus niet alleen voorbehouden voor mensen die in de zorg werken.  Toch vind ik het juist daar erg belangrijk omdat je zorg- en diensten verleent aan zieken, gehandicapten of ouderen. Er is sprake van afhankelijkheid en kwetsbaarheid. Regels mogen dus extra aandacht krijgen vind ik.

Waarden zijn betekenisgevende idealen of motieven die door mensen nagestreefd worden of moeten worden. Normen  zijn afgeleid uit waarden. Waarden leiden dus tot specifieke normen.

Waarden                                                                                            imagesCA0MLEEZ

        ↓

        ↓

Normen

Bij Warande, de organisatie waar ik werkzaam ben is één van de waarden ‘Hoffelijkheid’.  Hier horen verschillende normen/regels bij. Één van de normen die ik belangrijk vindt is: ‘zie en groet elkaar!’

Gelukkig ben ik niet de enige die dit belangrijk vind. Afgelopen week begeleide ik een teambijeenkomst in het kader van een ontwikkeltraject,  toen we in gesprek raakten over onze waarden en normen. We kregen het over de mobiele telefoons van medewerkers. In veel organisaties is afgesproken dat de privé mobieltjes uitstaan tijdens het werk. Wij gingen zelfs zover dat deze in de kluisjes opgeborgen moeten worden en alleen in de etenspauze aan mogen staan.  Maar dat neemt kennelijk niet iedereen even serieus! Soms zie je wel eens iemand een scheve blik op zijn mobiel werpen die half in de zak van het uniform zit. En wat dacht je van mensen die in een lift staan en alleen maar naar hun mobiel staren? Wij vinden dat niet hoffelijk, je ziet de bewoners, familie van bewoners of collega’s niet eens. Dus groet je elkaar ook niet.

Wat is hoffelijkheid eigenlijk? Hoffelijk is een gedragsnorm en houdt in: ‘welgemanierd , wellevend en meedenkend’ zijn.

Hoffelijkheid betekent voor mij dat je: ‘mensen aankijkt als je tegen ze praat of groet. Je mensen aanspreekt met twee woorden. Je geen populair taalgebruik gebruikt als: doei of groetjes.’

Iedereen is er op gesteld dat je gezien wordt als je ergens aanwezig bent. Ik vind het in ieder geval zeer onprettig als mensen langs je heen lopen of in een ruimte komen zonder je te groeten! Soms betekent het dus dat je ‘er moet zijn’ en dat betekent voor de één dat je je gedachten even los moet laten en voor de ander dat je je mobiel moet negeren.

Ik ben blij dat de groep medewerkers zelf aangaven dat ze vinden dat ze feedback moeten geven op mensen die niet hoffelijk zijn.  Als mensen het zelf bedenken werkt het veel beter dan dat je dingen oplegt aan anderen.

Zijn bij jou de normen en waarden van de organisatie bekent en vind je het moeilijk om je er aan te houden?

Advertenties

Een mooi moment op mijn werk

Ik wilde vanmiddag een glas thee halen in het restaurant van een van onze verpleeghuizen. Mijn oog viel op een oudere dame aan de leestafel. Ze zat daar alleen. Ik zag aan haar dat ze het erg warm had. Ik groette haar, zij gaf een blik van herkenning en zei me vriendelijk gedag terug. Ze kent me inmiddels van gezicht, maar heeft geen idee wie ik ben. Dat is niet erg, dat laat ik maar zo.

Ik heb ook het idee dat dit voor haar niet belangrijk is, er is herkenning, dus is het goed. Ik schoof even bij haar aan tafel en zei: ‘u heeft het warm hè?’ ‘En of’, gaf ze aan, ‘ik ben over mijn hele lijf klam en voel me doodmoe.’ ‘Wat naar voor u’, zei ik en raakte even haar arm aan. Haar rollator stond naast haar. Er stond niets op tafel. ‘Heeft u al wat gedronken sinds u hier zit?’, vroeg ik. Ze opende haar hand en liet me zien dat ze een euro in haar hand had. ‘Ik wilde een kopje koffie uit de automaat halen, maar ik heb geen puf meer om op te staan’, kreeg ik als antwoord. ‘Zal ik een kopje koffie halen voor u?’, vroeg ik. ‘Och kind als je dat zou willen doen, heel graag.’ Ze wilde een kopje cappuccino zonder melk en suiker, pure koffie zoals ze zei. ‘Hier heb je een gulden voor de koffie’ en ik kreeg een natte euro in mijn hand. Onderweg naar de koffieautomaat liep ik eerst naar de kraan en pakte twee glazen water.

Ik bracht haar de cappuccino en zette daar een glas water naast. ‘Alstublieft en geniet ervan’, zei ik. Ze keek naar het glas water en zei: ‘dat hoef ik niet hoor, dat is echt veel te veel voor mij’. Ik ging tegenover haar zitten en begon te vertellen dat je van koffie dorst krijgt omdat koffie vocht onttrekt uit het lichaam. ‘Heeft u dat nooit gemerkt?’ En ik begon een gesprek over het warme weer en transpireren en de gevolgen voor ouderen. Ze nam een slok koffie en zei: ‘wat heerlijk is toch dat schuimlaagje.’ Ze dronk haar koffie op en genoot zichtbaar.

Foto gemaakt door het nationaal ouderenfonds

We spraken nog even door, ze vertelde dat ze vanmiddag even buiten was gaan wandelen, maar dat dit haar niet goed bevallen is. ‘te warm’, gaf ze aan. Ik dronk mijn glas water leeg en terwijl ze zat te vertellen, dronk ze ongemerkt haar glas water leeg. Na ongeveer een kwartier stond ik op en bedankte haar voor de gezelligheid en ze zei: ‘jij bedankt, de koffie was heerlijk en dat koude water ook’. ‘Kom gerust nog een keer bij me langs’ gaf ze aan, ‘het was gezellig.’

Met haar glimlach nog in mijn hoofd, liep ik naar mijn afspraak. Heerlijk, wat een kwartiertje aandacht goed kan doen en ik vond het zelf ook fijn om even te praten met een van onze bewoners. Contact met bewoners heb ik echt af en toe nodig, om vooral feeling te houden met datgene waar we allemaal voor werken tenslotte.

Dit zijn voor mij de krenten in de pap en blij ging ik een paar uur later huiswaarts. Wat een mooi vak, werken met ouderen!

Berichtnavigatie