MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de tag “Warande”

Normen en waarden én werken in de zorg

Thuis, op je werk, in de maatschappij, overal heb je te maken met regels waaraan je je dient te houden.  Dat geldt voor iedereen en is dus niet alleen voorbehouden voor mensen die in de zorg werken.  Toch vind ik het juist daar erg belangrijk omdat je zorg- en diensten verleent aan zieken, gehandicapten of ouderen. Er is sprake van afhankelijkheid en kwetsbaarheid. Regels mogen dus extra aandacht krijgen vind ik.

Waarden zijn betekenisgevende idealen of motieven die door mensen nagestreefd worden of moeten worden. Normen  zijn afgeleid uit waarden. Waarden leiden dus tot specifieke normen.

Waarden                                                                                            imagesCA0MLEEZ

        ↓

        ↓

Normen

Bij Warande, de organisatie waar ik werkzaam ben is één van de waarden ‘Hoffelijkheid’.  Hier horen verschillende normen/regels bij. Één van de normen die ik belangrijk vindt is: ‘zie en groet elkaar!’

Gelukkig ben ik niet de enige die dit belangrijk vind. Afgelopen week begeleide ik een teambijeenkomst in het kader van een ontwikkeltraject,  toen we in gesprek raakten over onze waarden en normen. We kregen het over de mobiele telefoons van medewerkers. In veel organisaties is afgesproken dat de privé mobieltjes uitstaan tijdens het werk. Wij gingen zelfs zover dat deze in de kluisjes opgeborgen moeten worden en alleen in de etenspauze aan mogen staan.  Maar dat neemt kennelijk niet iedereen even serieus! Soms zie je wel eens iemand een scheve blik op zijn mobiel werpen die half in de zak van het uniform zit. En wat dacht je van mensen die in een lift staan en alleen maar naar hun mobiel staren? Wij vinden dat niet hoffelijk, je ziet de bewoners, familie van bewoners of collega’s niet eens. Dus groet je elkaar ook niet.

Wat is hoffelijkheid eigenlijk? Hoffelijk is een gedragsnorm en houdt in: ‘welgemanierd , wellevend en meedenkend’ zijn.

Hoffelijkheid betekent voor mij dat je: ‘mensen aankijkt als je tegen ze praat of groet. Je mensen aanspreekt met twee woorden. Je geen populair taalgebruik gebruikt als: doei of groetjes.’

Iedereen is er op gesteld dat je gezien wordt als je ergens aanwezig bent. Ik vind het in ieder geval zeer onprettig als mensen langs je heen lopen of in een ruimte komen zonder je te groeten! Soms betekent het dus dat je ‘er moet zijn’ en dat betekent voor de één dat je je gedachten even los moet laten en voor de ander dat je je mobiel moet negeren.

Ik ben blij dat de groep medewerkers zelf aangaven dat ze vinden dat ze feedback moeten geven op mensen die niet hoffelijk zijn.  Als mensen het zelf bedenken werkt het veel beter dan dat je dingen oplegt aan anderen.

Zijn bij jou de normen en waarden van de organisatie bekent en vind je het moeilijk om je er aan te houden?

Advertenties

Pak jij je verantwoordelijkheid op in je werk?

Vandaag kwam ik iemand tegen die ik lange tijd niet gesproken had. Na beleefdheden uitgewisseld te hebben over hoe het met ons ging en nadat de gebruikelijke ditjes en datjes aan de orde waren geweest, spraken we verder.

Ja, ze werkte nog als manager in een verpleeghuis. Nee, ze vond er niets meer aan! Veel druk van ‘boven en beneden’ vertelde ze. Ze had het wel gehad. Van baan veranderen? Hoe ik dat in deze tijd kon vragen zei ze vinnig. Zo makkelijk vind je geen nieuwe baan en zeker niet op mijn leeftijd. Onlangs is ze 52 geworden vertelde ze mij.

Duizenden gedachten gingen door mijn hoofd. ‘Wat is ze verzuurd geworden zeg!’ Jee, wat jammer, vroeger was ze echt een bevlogen mens , hoe heeft ze dit laten gebeuren?’

werk waar je van houd

Bevlogenheid. Een onderwerp wat me erg aanspreekt. Ik zie het ook  in onze organisatie, dat er mensen werken die hun passie kwijt zijn en zichzelf de dag doorsleuren. Klagen en mopperen over werkdruk, vervelende collega’s of lastige bewoners. Iedereen maakt momenten mee dat je er ‘even’ geen zin meer in hebt. Maar, als dit langdurig wordt moet je je eigen verantwoordelijkheid oppakken en wat doen! Dat dit niet zo makkelijk is, weet ik als geen ander. Ook ik dacht anderhalf jaar: ‘deze baan is het niet meer, maar wat dan?’

Ik pakte de bal op en had geluk dat mijn werkgever met me mee dacht en me de kans gaf mijn passie te zoeken. Volgens mij moet je jou geluk zelf zoeken en niet wachten tot het op je af komt!

Dus, wees geen slachtoffer van jezelf in je werk. Doe wat aan de dingen waar je tegen aan loopt. Afgelopen week was Meldpunt op Tv. Daar ging het over slechte zorg in verpleeghuizen. Al twitterend ‘sprak’ ik met iemand die het net als ik belangrijk vindt dat, je iets gaat doen, als je ergens niet tevreden over bent. Angst om het ter sprake te brengen is een veelgehoord excuus. Ik werk nu sinds februari als teamcoach en in  trainingen, intervisie of gesprekken probeer ik de ‘onderkant’ of beter gezegd de mensen op de werkvloer sterker te maken. Kom voor jezelf of je bewoners op. Praat erover. Benoem de feiten en laat je emoties daarbij niet in de weg staan.

Zoek de liefde van je vak weer op. Doe de dingen waar je energie van krijgt. Uiteraard zijn er altijd facetten die je niet zo leuk vindt. Als je je focust op energie gevende werkzaamheden, geniet je echt veel meer in je werk. En….niet minder belangrijk, als jij geniet, genieten de bewoners die je verzorgt ook meer! En daarom zijn we toch in de zorg gegaan?

Wil je hier eens over praten? Doen! Voor tips mag je me mailen, maar doe wat!!

werken met het zorgleefplan en je verantwoordelijkheid in de zorg

Ik ben een van de 4 interne trainers binnen Warande om medewerkers te leren werken met het zorgleefplan wat is opgesteld door een aantal organisaties die het werken met mensen met een zorgvraag willen verbeteren (oa. Actiz, LOC, IGZ). We gaan het werken met de 4 domeinen als kapstok gebruiken voor het gehele zorgleefplan. Behoeftes inventariseren via de structuur van de 4 domeinen en alle zorg- en dienstverlening hierop afstemmen.

4 domeinen

Het eigenlijke doel is het zien van de gehele mens en niet alleen zijn of haar zorgvraag. Een omslag teweeg brengen in de zorg. Niet meer kijken naar de beperkingen van de bewoner, maar juist naar iemands mogelijkheden en behoeftes. Iedereen rondom de bewoner wordt geleerd om bij elke vraag na te denken over wie iemand nu echt is en wat iemand heeft gemaakt als mens in zijn leven. Wat je meemaakt in je leven bepaalt voor een groot deel hoe je omgaat met het hebben van beperkingen en afhankelijkheid.

In een van de 1e lessen spraken we over het verdelen van je aandacht op de juiste manier tussen de bewoners op jou afdeling. ‘Hoe doe ik dat en wat doe ik als ik met dit vraagstuk niet uit de weg kom? Ik voel me soms zo machteloos. Hoe ga ik om met een bewoner die bijna doorlopend aandacht claimt terwijl een andere bewoner nooit aandacht vraagt en krijgt?’ Een behoorlijk dilemma die we uitgebreid besproken hebben.

We hebben alle kanten bekeken en besproken en uiteindelijk kwamen we op de rol van een verzorgende of helpende.

We bespraken het volgende: ‘neem jij hierin verantwoordelijkheid? Ga je stappen ondernemen om dit onderwerp te bespreken? Of blijf je lopen met je gevoel van machteloosheid om op de langere termijn je werkvreugde te verliezen? En nog erger…..blijf je doorgaan met een bewoner tekort doen en hem of haar te weinig aandacht te geven? Zoek je contact met beide bewoners om te onderzoeken of jou beleving wel de juiste is en durf je het gesprek aan te gaan met de bewoner die veel aandacht claimt om samen te analyseren wat er eventueel achter dat gedrag zit? Of houd je je vooroordeel vast en vind je het een lastige en zeurderige bewoner?

Hier kom je niet zomaar uit. Het belangrijkste vind ik echter, is stil staan bij deze situaties. Je bewust worden dat je zelf ook zaken kun oppakken en hulp durven vragen en je kwetsbaar op stellen. Maar ook doorgaan met praten als je geen gehoor vindt bij je leidinggevende of arts. Doorgaan en opkomen voor de bewoner. De bewoner die van jou afhankelijk is!

Hoe denk jij hierover……… geef je mening eens?

Verandering van spijs

De verhuisdozen stonden klaar. Niet om mee te verhuizen, dat niet. Zij werden geplaatst in het archief in de kelder. Alle kasten zijn leeg. Veel ging de papierversnipperaar in, enkele stukken kregen het stempel archief. Zij kunnen nog tot nut zijn, of er ooit nog in gekeken wordt?
Ik heb na 8 jaar het papierentijdperk losgelaten en stap de digitale wereld in.

Vorige week donderdag nam ik afscheid van mijn baan als vestigingsmanager in De Loericker Stee in Houten. Ik ga met een nieuwe uitdaging op pad van Zeist, naar Houten en Bilthoven. Een nieuwe baan en helemaal happy.

Een lach en een traan

Een lach en een traan

Afscheid nemen doet pijn lees je regelmatig. Dat is zo, is weer eens gebleken. Een filosofische gedachte schoot me keer op keer in mijn hoofd. Hoe kan een mens blij zijn met de verandering en toch verdrietig zijn? Een lach en een traan wisselden elkaar steeds af. Bij het afscheid van de bewoners was het helemaal erg. Je raakt na 8 jaar gehecht aan elkaar. Ik sprak veel met ze en je leert elkaar door en door kennen. Een bewoner zei huilend tegen me, dat ze er niet aan moest denken dat ik niet meer door de gang zou lopen, dan heb ik het weer even moeilijk. Mensen zegen dat ik vrolijkheid uitstraal en hen energie geef. Ik probeer zo veel mogelijk positief te zijn en dat uit te stralen. Een mens gelukkig maken, maakt dat je zelf ook gelukkig bent.

Veel mensen kwamen gedag zeggen, bewoners, medewerkers, vrijwilligers en enkele collega’s uit Zeist. Het bleef informeel, dat was mijn grootste wens. Moniek van Jaarsveld, Raad van Bestuur van Warande hield een enorm leuke toespraak. Ze had op internet rondgeneusd en las enkele citaten van ‘mij’ voor die ze gevonden had.
Wat ben ik verwent. Feestelijk kwamen we thuis met bloemen, wijnen, coachingspelkaarten en kleine spreukenboekjes om te lezen. Er was geld ingezameld zodat ik een iPad kan kopen. Super!

Ik ga de eerste medewerker worden zonder een vaste kantoorplek. Prima, ik hoop ergens een meter plank te krijgen en dan stap ik dus echt het digitale tijdperk in. Geen dossiermappen aanleggen, geen stapels papier meer op mijn bureau. Zou het me lukken?

Oog voor elkaar…..

Ben ik ook mantelzorger?’, vroeg gisteren een bewoner van ons wooncentrum aan mij. Ik kende de bewoner en weet dat hij 87 jaar is. Ik bevestigde zijn vraag: ‘ja u bent ook een mantelzorger. Daar wilde hij meer van weten en we schoven samen aan een tafel en gingen in gesprek. Ik vertelde dat een mantelzorger iemand is die voor een zieke of hulpbehoevende, de handen uit de mouwen steekt. ‘Oh, maar dan ben ik geen mantelzorger, want ik heb zelf heel veel hulp nodig’, kreeg ik als antwoord. Ik legde hem uit dat het niet de veelheid van hulp is die maakt dat je een mantelzorger bent, maar het feit dat je bereid bent om voor een ander iets te doen. In vaktaal zou ik zeggen: ‘het gaat niet om de kwantiteit, maar om de kwaliteit’. Ik weet dat deze bewoner elke dag de post uit de brievenbus haalt van zijn buurvrouw en deze naar haar appartement brengt.

Het kan dus maar zo zijn dat je niet weet dat je een mantelzorger bent. En ik weet dat er veel mensen zijn die zich niet bewust zijn van hun rol. Daar zou iets aan gedaan moeten worden. Zeker nu alle instanties en de overheid het regelmatig hebben over de plichten van een mantelzorger. Familieleden voelen zich geen mantelzorger van hun naaste.

De presentjes die we de mantelzorgers mee gaven op de dag van de mantelzorger, als dank voor de goede zorgen

En over die ‘plicht’ hebben we gisteren met elkaar dialooggesprekken gehad. Fantastische gesprekken die veel inspiratie gaven, maar die ook veel emoties opriepen. Twee stellingen had ik opgehangen en die deden zijn werk. In de eerste stond dat mantelzorgers verplicht gesteld moeten worden voor de bevordering van het welzijn van ouderen en de tweede gaf aan dat de overheid verplicht was om hier voor te zorgen, de ouderen hadden hier jarenlang voor betaald. Unaniem was iedereen er op tegen om het te verplichten en niet alleen om de uren die ingevuld moeten worden, maar ook dat de inzet van de mantelzorger dan wel eens ongewenst zou kunnen zijn. Wat heb je aan een dochter aan het bed, die zit te werken op de laptop? Er was zeker bereidheid om mee te helpen in de zorg aan hun naaste. Op vaste tijden van hulp kunnen we echter niet rekenen. Een dochter vertelde dat het erg afhankelijk is hoe ze zichzelf voelt, is niet meer de jongste. Een ander vertelde dat ze nog werkte en kinderen heeft en niet zoveel kon bieden. Incidenteel is iedereen bereid om iets te doen.

Ook werd wel heel duidelijk dat voor sommige familieleden de zorg als erg zwaar wordt ervaren. Een demente moeder die een totaal ander karakter heeft gekregen of een moeder die erg depressief is omdat ze bijna niets meer zelf kan.

Wat we vaststelden is dat de communicatie veel beter kan én moet tussen verzorgenden en familieleden en dat we vooral meer kunnen samenwerken. Familieleden van mensen met geheugenproblematiek hebben behoefte aan het delen van ervaringen met andere familieleden. In de ‘gewone wereld’ praat je er niet graag over, omdat mensen je vaak niet snappen.

Laten we oog houden voor elkaar ! 

Eten en drinken door de jaren heen

Iedereen die familie, vrienden of kennissen heeft die in een wooncentrum voor ouderen wonen of iemand die in een wooncentrum werkt of gewerkt heeft weet wat het belangrijkste moment is voor de bewoners of gasten. Dat zijn de momenten van het eten en drinken. Als je ouder wordt of chronisch ziek bent en je kunt niet meer zelfstandig wonen omdat je continue hulp nodig hebt, dan worden alledaagse zaken steeds belangrijker. Je bent afhankelijk van anderen geworden. Voorheen zette je koffie op de manier die je zelf lekker vond. Zo ook met de maaltijden, het ontbijt, de lunch of het diner, je bepaalde zelf het tijdstip en de wijze waarop je eten klaarmaakt.

Ik ben in 1978 begonnen met werken in een verpleeghuis. Ook toen was eten en drinken net zo belangrijk als het tegenwoordig is. Toch moet ik niet aan die tijd terug denken. Zat je in de nachtdienst, maakte je alle boterhammen en pap soorten klaar voor de bewoners voor het ontbijt. De meesten deden dit in het begin van de nachtdienst; ‘dan was je er maar van af’. Plastic over de borden en in de koelkast ermee. Om 12 uur de warme hap, geen discussie of je voorheen gewent was om in de  avond warm te eten. En halverwege de middag werd het brood weer gesmeerd voor 17 uur, plastic erom en in de koelkast weer. Op deze manier was het eten delen een vrij gemakkelijke bezigheid. Afdelingen van 30 bewoners, fluitje van een cent, je was zo klaar.

Gelukkig zijn de tijden verandert en is dit verleden tijd. Dat hoop ik tenminste. Binnen Warande, de organisatie waar ik werkzaam ben, zijn die gewoontes uitgebannen. Gelukkig! Toch hebben we met elkaar besloten dat het eten en drinken de komende jaren een speerpunt  blijft. Waarom? ‘Gewoon’, omdat het nooit een gewoonte mag blijven en altijd een aandachtspunt moet zijn.

Warande heeft voor een eigen merk gekozen, het merk: H’eerlijk. H’eerlijk staat voor: ‘eerlijk en natuurlijk eten, liefdevol gepresenteerd en geserveerd in een mooie omgeving’. Mooi! Na gesprekken met bewoners bleek dat veel bewoners de basissmaak van de voeding terug willen. Sinds 2010 wordt hier langzaam maar zeker naar toegewerkt. We maken zoveel mogelijk gebruik van biologische voeding en biologisch vlees. We halen dat zo dicht mogelijk bij de Utrechtse Heuvelrug vandaan waar de vestigingen staan. We beperken de E-nummers en gebruiken fair trade producten.

Vanmorgen bespraken we in een kick-off bijeenkomst met diverse medewerkers van ‘laag tot hoog’ in de organisatie hoe we nu verder gaan met het zichtbaar maken van de veranderingen. Wat willen we met elkaar bereiken wat betreft de presentatie van de producten, de ambiance rondom het eten en het meest belangrijkste hoe ziet de gewenste uitstraling van de medewerkers eruit. Welke gastvrijheid willen we zien en hoe maken we alles rondom het eten en drinken nog beter! Beter is een van onze kernwaarden, naast samen en hoffelijk. Een goede ochtend waarin weer zichtbaar was, dat we eigenlijk allemaal maar één ding willen en dat zijn tevreden bewoners en gasten!

Zoals ik schreef wil ik niet meer terug kijken naar de vroegere gewoontes rondom het eten in verpleeg- en verzorgingshuizen.  Een wooncentrum is toch ook een veel mooiere benaming? Het enigste wat vroeger beter was is het feit dat er toen voornamelijk vers gekookt werd in een eigen keuken per locatie. Dát wordt al heel voorzichtig besproken bij Warande. Denken in mogelijkheden; dus niet alles zelf koken, maar bv wel het vlees braden en het eten ‘mooi afmaken’ op een bord.

Ach…..je moet ook niet alles direct willen. Er moet wel wat te dromen blijven.

Wordt vervolgd!

5 jaar bestaan Verpleeghotel Bovenwegen

 

Gisteren was ik uitgenodigd op een symposium bij een van onze vestigingen van Warande. Om precies te zijn bij Verpleeghotel Bovenwegen in Zeist, zij vierden het 5 jarig lustrum.

Ik vind het zelf erg belangrijk om contacten te hebben met andere vestigingen van Warande, dus ik had me al snel aangemeld. Het onderwerp echter boeide me enorm: ‘De beperking voorbij’. Ik vond het een goed symposium.

Er waren verschillende presentaties. Er werd door Bente Schotel, Vestigingsmanager gesproken over het verpleeghotel: ‘tussen toen en nu’, hostmanship en de kernwaarden van Warande. Leo van Erp las een verhaal uit zijn bundel ‘op zoek naar een mens’. Moniek van Jaarsveld, Raad van Bestuur hield een duopresentatie met Michiel Moes, teamanager revalidatie over de toekomst van het verpleeghotel. We zagen korte fragmenten uit de film ‘Het Ravijn’ en Max Pam, auteur boek ‘Het Ravijn’ vertelde over de situatie na zijn hersenbloeding. Na de uitreiking van het jubileummagazine gingen we met elkaar wat drinken en napraten.

Prima symposium waar je toch altijd weer wat van mee naar huis neemt.

Ik zal zeker binnenkort een blog schrijven over het thema “de beperking voorbij’.

Kernwaarden

Vorig jaar hebben we bij Warande onze kernwaarden vastgesteld. Hierdoor wordt onze visie en missie beter tastbaar en begrijpenlijk voor iedereen. Heel belangrijk; vaak is een visie te abstract en daardoor is het bereiken van het doel moeilijker.

We hebben drie kernwaarden geformuleerd. Die houden ons scherp en alert. Ze zijn een belofte: zo gaan we met elkaar om. Intern en ook extern, dus alle medewerkers onderling, met onze bewoners en gasten en verdere relaties.

De kernwaarden zijn: ‘Hoffelijk, Samen en Beter!

De afgelopen weken en ook de komende periode worden er voor medewerkers theatervoorstellingen gehouden om iedereen nogmaals aan de kernwaarden te herinneren. Er was uiteraard al over gesproken en het gaat ook als een rode draad door het komende jaren heen, maar deze wijze van kennismaking is volop geslaagd.

 Afgelopen week waren wij, De Loericker Stee weer aan de beurt.Iedereen werd heel hoffelijk ontvangen en konden, met koffie en wat lekkers plaatsnemen in het ‘theater’. Als snel was iedereen aanwezig en kon het feest beginnen. Er waren drie acteurs die onze avond tot een groot succes hebben gemaakt. Verschillende onderwerpen, die wij mochten aangeven, werden gespeeld, gekoppeld aan de kernwaarden en hoe!! De drie acteurs heten: Kim Coppes, Catalijn Willemsen en Miquel Stigter. Zij werken met nog meer acteurs samen in een zzp theatergroep, zie Kim Coppes.nl  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
   
Twee korte sketches om kennis te maken. Miquel ging, of beter gezegt, wilde duiken. Een oude en dementerende man. En Catalijn vertelde een verhaaltje over haar oma die nu een engel is.
 
Kim Coppes speelde mee en tussen de sketches betrok ze de zaal erbij en liet ons allemaal vertellen hoe een situatie beter!, samen en hoffelijker opgepakt kon worden. Daarna liet de acteurs het verschil zien.
Een toneelact over het schoonmaken van een appartement van een dementerende man……..hij werd genegeerd, niet geholpen met aankleden en aan zijn wens kon niet voldaan worden. Tot wij hielpen door te zeggen wat ze beter! kon doen en dan ook hoffelijker. Dat hielp, maar de Catalijn bleef verlegen met de situatie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Ontroerend en oh zo moeilijk in het echte leven…….
Een demente dame was jarig en wilde haar feestjurk aan. Haar dochter wilde haar moeder in haar mantelpakje zien. Ze werd verschrikkelijk boos omdat de ‘broeder’ niets snapte en ook omdat de communicatie steeds zo slecht was. De dochter toonde veel emoties en het bleek dat ze het dementieproces van haar moeder niet kon accepteren en haar verdriet omzette in boosheid. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Een bewoner met haar gast maakten er een gezellige avond van, dronken wat….en nog wat…..en moesten van de ‘zuster’ naar haar kamer. Hoe ze er heen gingen laat zich raden!Het publiek had grote lol, omdat de sketches ietwat overtrokken neergezet werden, maar was tevens af en toe ontroerd. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Herken je jezelf en wil je niet in beeld?? Mail of bel me en ik haal je subiet van deze blog af…..
 
Aan een leuke avond kwam een einde. Ik ben ervan overtuigd dat als een van ons ooit in een situatie komt die op een van deze voorbeelden lijkt, direct terug denkt aan onze kernwaarden én dan is het doel van de avond behaald!!

Berichtnavigatie