MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de tag “verpleeghuis”

Mantelzorgen is soms pijnlijk

Wat is het toch moeilijk als je (schoon)moeder op 2 uur rijden in een verpleeghuis ligt en het niet helemaal lekker gaat. Langzaam aan het herstellen is van een grote operatie en zien dat er een terugval is waarbij ze vooral psychische last van heeft.

Je gaat er vanuit dat er goede zorg en begeleiding aanwezig is zodat er echte aandacht is voor haar. Echte aandacht hebben voor je bewoner, dat is waar ik op hamer als ik trainingen geef in ons verpleeghuis. Zie en ken je bewoner!

Als je dan zelf van de ene zuster dit hoort en van de ander dat………dan maakt het verdrietig dat je zelf niet ‘even’ langs kunt gaan om te zien hoe het gaat. Ongetwijfeld zullen ze hun best doen, daar ga ik altijd van uit. Maar toch……..voelt het soms niet goed.

We merken, zeker als we in het verpleeghuis zijn, dat ze hun best doen en dat ze ook bang zijn om het niet goed te doen en daarop afgerekend te worden. Je ziet het en je hoort het om je heen. Daar helpt alle media rond de ouders van staatsecretaris van Rijn ook niet echt bij.

Konden we maar met zijn allen de kwaliteit van zorg verbeteren en zorgen voor rust in de verpleeghuizen. Maar het aller belangrijkste is toch wel dat je echte aandacht geeft aan je bewoner en je hierin niet laat afleiden door angst, werkdruk of wat dan ook!

Dan doet mantelzorgen misschien iets minder pijn!

IMG_0592.PNG

Advertenties

Dementie en dan?

Dementie en dan?

De veelbesproken uitzendingen van 23 en 24 september op Nederland 2 hebben heel veel indruk gemaakt op een heleboel mensen. Ook op mij.

We werden meegenomen in het proces van een aantal mensen die de ziekte van Alzheimer hebben. Dementie is de overkoepelende naam voor de verschillende ziektebeelden die er zijn met als belangrijkste verschijnsel geheugenstoornissen.

Ik werk inmiddels 36 jaar in de ouderenzorg en vind contacten met ouderen nogsteeds het mooiste wat er is. En toch ‘pakte’ de documentaire mij enorm.

dementie

Het was beklemmend en aangrijpend. Soms keek ik ook met een warme glimlach. Wat mij het meeste raakte was de worsteling, het verdriet, de liefde en betrokkenheid die zo voelbaar was tijdens de uitzendingen. De opmerking  van een echtgenote die samen met haar, nog jonge dochter, het beeld van hun man en vader in de nabije toekomst voor ogen zagen: ‘ straks loopt hij ook door de gang te sloffen.’ Of de zo vermoeide uitspraak van een andere echtgenote: ‘Ik wil mijn man terug, ik wil geen kind meer.’ De dame die de angst in de ogen had toen haar man even uit haar blikveld verdween en veranderde van een lieve vrouw in een boze en opstandige dame.

Waar ik ook moeite mee had is de soms wat betuttelende toon van de  hulpverleners. Een dame die 50 jaar ouder is dan de verzorgende wordt aan gesproken met haar voornaam en getutoyeerd . Ik weet dat sommige bewoners dat liever hebben en dat is ook goed. Maar doe dat in hemelsnaam niet als ze in een groep zit en probeert haar best te doen om als een echte dame over te komen. Doe dat als je alleen met haar bent op en dan op een juiste en warme manier.

Wat zijn de testen toch confronterend voor mensen die geheugenproblemen hebben. Keer op keer geconfronteerd worden met ‘niet weten.’ Zien en opmerken dat je als mens verandert en niet weten hoe je toekomst eruit gaat zien. Praten met je kinderen over euthanasie wanneer het  lijden te veel wordt. Je kinderen zien huilen en horen dat ze zeggen: ‘pap, maar je geniet nu toch van het leven.’

Het is zo moeilijk om in de huid te kruipen van iemand die dement is om echt te voelen en te ervaren wat zij meemaken. Vaak denk ik als ik bij iemand zit die zoekende is: ‘wat gaat er toch in dat hoofd om en hoe kan ik haar/hem, al is het maar even, bereiken?’

Morgen mag ik een poging doen. Ik ga een ervaringstraining meemaken. Nieuwsgierig? Klik op deze link en lees morgen mijn blog hierover.

Thuis of in een verzorgingshuis?

Thuis of in het verzorgingshuis?

Van een aantal  verzorgingshuizen weten we al dat ze gesloten worden. Sommige organisaties zijn bezig om het scheiden van wonen en zorg in te voeren. Wat dat is? De appartementen in het verzorgingshuis, nu nog bewoont door mensen met een lage zorgvraag, worden dan zorgwoningen waar mensen net als thuis huur, gas, licht en water betalen. Net als thuis? Het is toch hun thuis, ze wonen daar dan toch? Hebben mensen dan voorheen niet in een verzorgingshuis gewoond?

Op dit moment wordt alles nog betaald door de AWBZ. Zorg en verblijf. Sinds januari hebben de mensen met een lage zorgvraag geen recht meer op verblijf.

De term zorg is begrijpelijk maar, ´verblijf´ is vakjargon. Onder verblijf valt: huur, gas, licht, water en de huishoudelijke hulp. Maar ook het eten en drinken en  de activiteiten die voor afleiding zorgen. Mensen verhuizen dus in de toekomst naar een zorgwoning in plaats van naar een verzorgingshuis. Zij kunnen zorg en huishoudelijke hulp van de thuiszorg krijgen. Mits ze geen buren, familieleden of vrienden hebben die hun kan helpen. Hebben ze die wel, dan krijgt men geen indicatie.

Mensen moeten zo lang mogelijk zelfstandig blijven wonen van de overheid. Het voordeel, dat zegt de overheid, is dat mensen meer regie houden op hun leven. Ze gaan zelf de huur betalen en bepalen zelf welke zorg of service ze willen hebben.

eigen regie

Toch begrijp ik het niet. Lees maar even de twee vragen in de 1e alinea. Bewoners van een verzorgingshuis die woonden toch al in het verzorgingshuis? Of ben ik in de war? Ze waren daar toch niet opgesloten? Ik heb in de jaren dat ik in het verzorgingshuis werkte op verschillende dingen gehamerd bij de medewerkers. ´Niet zomaar ergens naar binnen gaan, eerst aanbellen en wachten tot de bewoner open doet of roept dat je binnen mag komen. Als onze bewoners tijdelijk in het ziekenhuis lagen, ging er een speciaal slot in de deur, zodat de medewerkers niet meer naar binnen konden, alleen de familie die de sleutel had gekregen. Het is tenslotte hun eigen huis die vol staat met persoonlijke spullen. Als er  zorg verleent werd gebeurde dat in overleg met de bewoner. Hoe laat wilt u geholpen worden en wilt u op bed geholpen worden of in de badkamer? Dat waren standaard vragen aan de bewoners.

Natuurlijk, soms hielden medewerkers zich niet aan deze afspraken en liepen ze toch zo maar het appartement in. Of werd een bewoner later  gewassen dan de afspraak was. We bleven echter wel in gesprek met de bewoners en medewerkers hierover.  Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken dat de postbode zomaar mijn huis binnen stapt en een postpakketje in mijn huiskamer neer zet!

Ben ik dan altijd zo in de war geweest en hoeft dat alleen maar als mensen zelf de huur betalen en alles daarom heen? Mensen woonden niet in een verzorgingshuis, maar waren daar onder gebracht?

Dan is het maar goed dat de verzorgingshuizen gesloten worden. Maar wat met bewoners van verpleeghuizen? Zijn die ook opgeborgen en hebben zij dan ook geen eigen regie?

Als dit de gedachte is van de overheid…….dan is er toch iets fundamenteel mis!

Gewenst gedrag in verzorgings- of verpleeghuis?

samenwerken_kring

Je verhuist naar een verpleeg- of verzorgingshuis en vanaf dat moment ‘woon je samen’ met veel andere mensen, mensen die je niet zelf hebt uitgekozen. Dan blijkt dat je je plaats moet veroveren in je eigen huis! Dat je niet zomaar aan een tafel kunt gaan zitten in het restaurant, bij een concert of andere activiteit.

Beseft u hoe moeilijk dat is?? Als u antwoord nee is, hoeft u zich niet te schamen. Zelfs de ouderen die er wonen beseffen vaak niet hoe erg het is om dit mee te maken. Terwijl ze in het verleden bij hun eigen verhuizing dit vaak ook als moeilijk ervaren hebben.

Vanmiddag had ik een lang gesprek hierover met een bewoner. Een bewoner die inmiddels al aardig ingeburgerd is en zich toch niet echt welkom voelt. Een bewoner die zich op zijn eigen wijze gedraagt en kleed en soms afwijkt van het gedrag van andere bewoners. Kortom, hij valt op en dat is best moeilijk. Hij doet zijn uiterste best om zich ‘normaal’ te gedragen. Vaak lukt dat, maar vaak ook niet. Hij heeft een etiket opgeplakt gekregen en zie daar maar eens van af te komen.

Na zijn verhuizing krijgt hij contact met een andere bewoner. Ze blijken zich prettig bij elkaar te voelen en trekken er vaak samen met de scootmobiel op uit. Ze genieten uren van de buitenlucht en de reisjes in en buiten het dorp. Hebben allebei ‘droge’ humor en lachen wat af. Fijn, hoor ik u denken! Inderdaad vinden beide het erg fijn om maatjes te zijn.
Maar andere bewoners vinden het niet leuk. Want zij vinden dat de bewoner, waar ik mee sprak, hun vriend heeft afgepikt. Zij missen hun oude maatje.

Dit is niet een opzichzelfstaand voorbeeld, ik kan er nog legio noemen. Al weer even geleden kwam er een bewoner bij ons wonen die ’s ochtends haar krant en post uit de brievenbus haalde in haar ochtendjas, vervolgens een kopje koffie dronk in het restaurant en zich daarna in haar appartement ging wassen en aankleden. ’s Ochtends om 9 uur, lang voordat de meeste bewoners beneden waren. Dit bracht een ware opstand teweeg.

Zijn er gedragsregels te bedenken hoe je je het beste kunt gedragen als je verhuist naar een verpleeg- of verzorgingshuis? Wat voor kleding is gepast? Iedereen wil er toch graag bij horen!

We kwamen er samen niet uit tijdens ons gesprek vanmiddag. Wat ik goed en belangrijk vindt, is dat hier over gesproken wordt.

Laten we vooral oog houden op de menselijke kant in de zorg….dit soort kwesties zien en samen de bal oppakken en er wat aan doen!

Doen!

Eten en drinken door de jaren heen

Iedereen die familie, vrienden of kennissen heeft die in een wooncentrum voor ouderen wonen of iemand die in een wooncentrum werkt of gewerkt heeft weet wat het belangrijkste moment is voor de bewoners of gasten. Dat zijn de momenten van het eten en drinken. Als je ouder wordt of chronisch ziek bent en je kunt niet meer zelfstandig wonen omdat je continue hulp nodig hebt, dan worden alledaagse zaken steeds belangrijker. Je bent afhankelijk van anderen geworden. Voorheen zette je koffie op de manier die je zelf lekker vond. Zo ook met de maaltijden, het ontbijt, de lunch of het diner, je bepaalde zelf het tijdstip en de wijze waarop je eten klaarmaakt.

Ik ben in 1978 begonnen met werken in een verpleeghuis. Ook toen was eten en drinken net zo belangrijk als het tegenwoordig is. Toch moet ik niet aan die tijd terug denken. Zat je in de nachtdienst, maakte je alle boterhammen en pap soorten klaar voor de bewoners voor het ontbijt. De meesten deden dit in het begin van de nachtdienst; ‘dan was je er maar van af’. Plastic over de borden en in de koelkast ermee. Om 12 uur de warme hap, geen discussie of je voorheen gewent was om in de  avond warm te eten. En halverwege de middag werd het brood weer gesmeerd voor 17 uur, plastic erom en in de koelkast weer. Op deze manier was het eten delen een vrij gemakkelijke bezigheid. Afdelingen van 30 bewoners, fluitje van een cent, je was zo klaar.

Gelukkig zijn de tijden verandert en is dit verleden tijd. Dat hoop ik tenminste. Binnen Warande, de organisatie waar ik werkzaam ben, zijn die gewoontes uitgebannen. Gelukkig! Toch hebben we met elkaar besloten dat het eten en drinken de komende jaren een speerpunt  blijft. Waarom? ‘Gewoon’, omdat het nooit een gewoonte mag blijven en altijd een aandachtspunt moet zijn.

Warande heeft voor een eigen merk gekozen, het merk: H’eerlijk. H’eerlijk staat voor: ‘eerlijk en natuurlijk eten, liefdevol gepresenteerd en geserveerd in een mooie omgeving’. Mooi! Na gesprekken met bewoners bleek dat veel bewoners de basissmaak van de voeding terug willen. Sinds 2010 wordt hier langzaam maar zeker naar toegewerkt. We maken zoveel mogelijk gebruik van biologische voeding en biologisch vlees. We halen dat zo dicht mogelijk bij de Utrechtse Heuvelrug vandaan waar de vestigingen staan. We beperken de E-nummers en gebruiken fair trade producten.

Vanmorgen bespraken we in een kick-off bijeenkomst met diverse medewerkers van ‘laag tot hoog’ in de organisatie hoe we nu verder gaan met het zichtbaar maken van de veranderingen. Wat willen we met elkaar bereiken wat betreft de presentatie van de producten, de ambiance rondom het eten en het meest belangrijkste hoe ziet de gewenste uitstraling van de medewerkers eruit. Welke gastvrijheid willen we zien en hoe maken we alles rondom het eten en drinken nog beter! Beter is een van onze kernwaarden, naast samen en hoffelijk. Een goede ochtend waarin weer zichtbaar was, dat we eigenlijk allemaal maar één ding willen en dat zijn tevreden bewoners en gasten!

Zoals ik schreef wil ik niet meer terug kijken naar de vroegere gewoontes rondom het eten in verpleeg- en verzorgingshuizen.  Een wooncentrum is toch ook een veel mooiere benaming? Het enigste wat vroeger beter was is het feit dat er toen voornamelijk vers gekookt werd in een eigen keuken per locatie. Dát wordt al heel voorzichtig besproken bij Warande. Denken in mogelijkheden; dus niet alles zelf koken, maar bv wel het vlees braden en het eten ‘mooi afmaken’ op een bord.

Ach…..je moet ook niet alles direct willen. Er moet wel wat te dromen blijven.

Wordt vervolgd!

Berichtnavigatie