MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de tag “ouderenzorg”

werken met het zorgleefplan en je verantwoordelijkheid in de zorg

Ik ben een van de 4 interne trainers binnen Warande om medewerkers te leren werken met het zorgleefplan wat is opgesteld door een aantal organisaties die het werken met mensen met een zorgvraag willen verbeteren (oa. Actiz, LOC, IGZ). We gaan het werken met de 4 domeinen als kapstok gebruiken voor het gehele zorgleefplan. Behoeftes inventariseren via de structuur van de 4 domeinen en alle zorg- en dienstverlening hierop afstemmen.

4 domeinen

Het eigenlijke doel is het zien van de gehele mens en niet alleen zijn of haar zorgvraag. Een omslag teweeg brengen in de zorg. Niet meer kijken naar de beperkingen van de bewoner, maar juist naar iemands mogelijkheden en behoeftes. Iedereen rondom de bewoner wordt geleerd om bij elke vraag na te denken over wie iemand nu echt is en wat iemand heeft gemaakt als mens in zijn leven. Wat je meemaakt in je leven bepaalt voor een groot deel hoe je omgaat met het hebben van beperkingen en afhankelijkheid.

In een van de 1e lessen spraken we over het verdelen van je aandacht op de juiste manier tussen de bewoners op jou afdeling. ‘Hoe doe ik dat en wat doe ik als ik met dit vraagstuk niet uit de weg kom? Ik voel me soms zo machteloos. Hoe ga ik om met een bewoner die bijna doorlopend aandacht claimt terwijl een andere bewoner nooit aandacht vraagt en krijgt?’ Een behoorlijk dilemma die we uitgebreid besproken hebben.

We hebben alle kanten bekeken en besproken en uiteindelijk kwamen we op de rol van een verzorgende of helpende.

We bespraken het volgende: ‘neem jij hierin verantwoordelijkheid? Ga je stappen ondernemen om dit onderwerp te bespreken? Of blijf je lopen met je gevoel van machteloosheid om op de langere termijn je werkvreugde te verliezen? En nog erger…..blijf je doorgaan met een bewoner tekort doen en hem of haar te weinig aandacht te geven? Zoek je contact met beide bewoners om te onderzoeken of jou beleving wel de juiste is en durf je het gesprek aan te gaan met de bewoner die veel aandacht claimt om samen te analyseren wat er eventueel achter dat gedrag zit? Of houd je je vooroordeel vast en vind je het een lastige en zeurderige bewoner?

Hier kom je niet zomaar uit. Het belangrijkste vind ik echter, is stil staan bij deze situaties. Je bewust worden dat je zelf ook zaken kun oppakken en hulp durven vragen en je kwetsbaar op stellen. Maar ook doorgaan met praten als je geen gehoor vindt bij je leidinggevende of arts. Doorgaan en opkomen voor de bewoner. De bewoner die van jou afhankelijk is!

Hoe denk jij hierover……… geef je mening eens?

Simulatie training dementie

Vanmiddag werd ik even meegenomen in de leefwereld van een persoon met dementie. PGGM nodigde een aantal medewerkers van Warande, de organisatie waar ik werk als teamcoach, uit voor een simulatietraining. Into D’mentia is ontwikkeld vanuit de overtuiging dat een beter begrip van het ziektebeeld van dementie, de relatie tussen de verzorgde en de persoon met dementie direct verbetert en verdiept. Als je zelf ervaart hoe het is om met dementie te leven, snap je het beter, toon je meer begrip, ervaar je de zorg als minder zwaar…en kun je betere zorg leveren.

Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Toch ging ik er open in en had me voorgenomen om mijn eigen denken uit te schakelen. De simulatie vond plaats in een mobiele ruimte. Na een korte uitleg liep ik met een boodschappen tas, die ik mee had gekregen naar binnen. Ik werd ondersteund door een vernuftig apparaat wat op mijn rug hing. Dit was mijn innerlijke stem. In een nagebouwde woonkeuken beleefde ik een dag uit het leven van een iemand met dementie.

Mobiele cabine

In 25 minuten tijd beleefde ik verschillende momenten uit een dag van iemand met beginnende dementie.

Het was echt een vreemde gewaarwording. Het ging goed om mijn eigen  gedachten uit te schakelen. Hierdoor ging ik volledig af op ‘mijn’ innerlijke stem. Ik voerde opdrachten uit en ‘mijn’ stem nam me mee.  Na 25 minuten ging ik naar buiten om boodschappen te gaan doen. Buiten stond mijn begeleidster!  Ik wist waar ik was, maar had toch wat moeite om weer in mezelf terug te keren. Ik was echt een beetje daas in mijn hoofd en dat voelde onwerkelijk aan. In het nagesprek kon ik mijn ervaringen delen.

Nog een beetje raar in mijn hoofd liep ik naar de parkeergarage om mijn auto op te halen . Ik liep via een matglazen trap naar beneden en ik lieg niet, maar zelfs lopen op die trap voelde onwennig. Toen ik de parkeergarage uit reed viel me pas op hoe groot deze was. Al speurend om me heen vond ik natuurlijk de uitgang. Ik zat in een voor mij vreemde wijk in Zeist, dus had ik de tomtom ingesteld. Zelfs toen leek het alsof ik nog in in de cabine zat. Gelukkig herkende ik de omgeving al snel en werd ik weer mezelf. Het is bijna niet te geloven wat ik schrijf en toch is het de waarheid.

Wat me opviel was dat prikkels heel sterk binnen komen. Dat je aan alle knoppen gaat zitten draaien en trekken als de radio keihard staat en nergens op reageert. Dat zoeken in kastjes het gevoel geeft van ‘niet weten.’ Kortom ervaringen genoeg om met medewerkers te bespreken als ik trainingen, coaching of intervisie geef.

Graag had ik nog iets sterker de wanhoop of angst ervaren die ik regelmatig zie op de gezichten van mensen met dementie. Dat is bijna niet mogelijk gaven ze aan bij het nagesprek.

Ik hoop van ganser harte dat ik het ook niet echt ga ondervinden. Dat zou betekenen dat ik zou lijden aan dementie en dat gun ik niemand, zelfs mezelf niet.

Dementie en dan?

Dementie en dan?

De veelbesproken uitzendingen van 23 en 24 september op Nederland 2 hebben heel veel indruk gemaakt op een heleboel mensen. Ook op mij.

We werden meegenomen in het proces van een aantal mensen die de ziekte van Alzheimer hebben. Dementie is de overkoepelende naam voor de verschillende ziektebeelden die er zijn met als belangrijkste verschijnsel geheugenstoornissen.

Ik werk inmiddels 36 jaar in de ouderenzorg en vind contacten met ouderen nogsteeds het mooiste wat er is. En toch ‘pakte’ de documentaire mij enorm.

dementie

Het was beklemmend en aangrijpend. Soms keek ik ook met een warme glimlach. Wat mij het meeste raakte was de worsteling, het verdriet, de liefde en betrokkenheid die zo voelbaar was tijdens de uitzendingen. De opmerking  van een echtgenote die samen met haar, nog jonge dochter, het beeld van hun man en vader in de nabije toekomst voor ogen zagen: ‘ straks loopt hij ook door de gang te sloffen.’ Of de zo vermoeide uitspraak van een andere echtgenote: ‘Ik wil mijn man terug, ik wil geen kind meer.’ De dame die de angst in de ogen had toen haar man even uit haar blikveld verdween en veranderde van een lieve vrouw in een boze en opstandige dame.

Waar ik ook moeite mee had is de soms wat betuttelende toon van de  hulpverleners. Een dame die 50 jaar ouder is dan de verzorgende wordt aan gesproken met haar voornaam en getutoyeerd . Ik weet dat sommige bewoners dat liever hebben en dat is ook goed. Maar doe dat in hemelsnaam niet als ze in een groep zit en probeert haar best te doen om als een echte dame over te komen. Doe dat als je alleen met haar bent op en dan op een juiste en warme manier.

Wat zijn de testen toch confronterend voor mensen die geheugenproblemen hebben. Keer op keer geconfronteerd worden met ‘niet weten.’ Zien en opmerken dat je als mens verandert en niet weten hoe je toekomst eruit gaat zien. Praten met je kinderen over euthanasie wanneer het  lijden te veel wordt. Je kinderen zien huilen en horen dat ze zeggen: ‘pap, maar je geniet nu toch van het leven.’

Het is zo moeilijk om in de huid te kruipen van iemand die dement is om echt te voelen en te ervaren wat zij meemaken. Vaak denk ik als ik bij iemand zit die zoekende is: ‘wat gaat er toch in dat hoofd om en hoe kan ik haar/hem, al is het maar even, bereiken?’

Morgen mag ik een poging doen. Ik ga een ervaringstraining meemaken. Nieuwsgierig? Klik op deze link en lees morgen mijn blog hierover.

Vijf over twaalf

Vijf over twaalf en dan kan het niet meer. Opletten dus, dat je om vijf voor twaalf aan de bel trekt!

Waar ik het over heb? De uitzending van afgelopen donderdag van Zembla. Het houdt ons nog steeds bezig. We springen van de ene mening op de andere en het lijkt bijna onmogelijk om een uitgesproken mening te vormen.

dement

De discussie ging over euthanasie bij dementie. Mag dat wel of mag dat niet? Het was aangrijpend om te zien hoe een meneer met zijn vrouw omging die vegeterend in een rolstoel lag en echt nergens meer op reageerde. Zij heeft dit nooit gewild en heeft een euthanasieverklaring. Omdat zij op dat moment niet meer in staat is om haar wens te uiten, is het onmogelijk.

Dat is onredelijk zei mijn partner, dat moet wel kunnen, het is haar eigen wens geweest. Geweest zegt Bert Keizer. Ze kan het niet meer bevestigen. Je moet dat besluit nemen als je begint te dementeren, want dan kun je het nog benoemen. Belachelijk riep mijn partner, als je beginnend dement ben kun je nog genieten van het leven.

Wanneer is dan wel het goede moment. Hoe weet je dat het vijf voor twaalf is, dat je het vandaag nog wel weet en de volgende dag niet meer? We zagen een echtpaar met een verklaring, beide hebben weloverwogen besloten dat zij dood willen als ze dement zijn. De echtgenoot heeft al forse geheugenstoornissen. Maar op de vraag of hij dood wilde antwoordde hij ontkennend. Natuurlijk niet gaf de man aan, hij mankeerde niets. Het was vijf over twaalf!! Onmogelijk dus!!

Ik heb beroepsmatig een aantal keren afscheid genomen van bewoners die daadwerkelijk euthanasie hebben laten uitvoeren. Dat was heel bewust en deze mensen zijn op een waardige manier gestorven. Zij waren klaar met hun leven. Het was mooi om te zien dat mensen samen met hun familie afscheid van het leven namen.

Dat euthanasie bij mensen met dementie niet mag, daar kan ik me nog wel in vinden. Waar ik veel meer moeite mee heb, is dat sommige doktoren blijven behandelen. Onderzoeken laten doen die belastend zijn voor dementerenden. De dood uit willen stellen en niet kiezen voor comfort en mensen de rust geven om te sterven. Inspectie van gezondheidszorg eist dat je vooral alle gezondheidsrisico’s moet uitvoeren en registreren. Familie die iemand kost wat kost in leven wil houden omdat ze zelf diegene niet kunnen of willen missen?

Als we daar eens met elkaar over in gesprek gaan hoop ik er bij te mogen zijn!

Zorg en zorg

Elke keer als ik er binnen kom voel ik een totaal andere sfeer, dan daar, waar ik vandaan kom. Cryptisch? Als je dit leest zonder te weten waar ik binnen kom, waarschijnlijk wel.

zorgen

In mijn nieuwe functie werk ik o.a. als vervangend teammanager op het hospice bij Warande. Twee dagdelen ben ik daar aanwezig en samen met een coördinator houden we het hospice draaiende tot er weer een leidinggevende is. Een fijne klus en een openbaring voor mij.

Vanuit het verpleeghuis loop ik naar het hospice en denk ik er elke keer weer over na. Een cultuurverschil, iets wat ik steeds weer mee maak. Is het de uitstraling die er heerst? Is het omdat er ‘maar’ zes gasten verblijven? Is het omdat er een klein team werkt of komt het door de motivatie en de visie op zorgverlenen? Misschien doordat er ‘alleen’ maar gasten zijn die er komen om te sterven en geen bewoners die jaren in het verpleeghuis wonen?

Ik ga zeker onderzoeken wat dat verschil bepaalt. In gesprekken met de medewerkers en tijdens observeren. Vandaag had ik een kort gesprek met de geestelijk verzorger aldaar. Wat me op viel was de wijze waarop het team met de gasten communiceert. Hoe zij veel breder naar de mens kijken dan dat er in menig verpleeghuis naar bewoners gekeken wordt. De hele mens staat centraal.

Zij hebben in 2005 een onderzoek gedaan hoe de aandacht voor zin- en betekenisgeving gestalte kon krijgen. Er zijn o.a. enkele avonden aan thema’s gewijd : ‘Omgang met zinloosheid – wat is zingeving?’ en ‘Spiritualiteit in de zorg’, met medewerking van een pastoor, een imam en een humanistisch raadsvrouw. Er werden oefenbijeenkomsten in kleine groepen gestart, gericht op het ervaren van ‘verwondering’, op het omgaan met gevoelens en emoties, en op de zorg voor jezelf. Hiermee werd aandacht besteed aan de vraag hoe we zelf innerlijk vrij kunnen worden t.o.v. onze ervaringen. De periode sloot af met een algemene informatieve avond, gericht op ‘Rituelen, gebruiken en symbolen rond sterven en rouw’.

De geestelijk verzorger ontwikkelde vervolgens, vanuit de resultaten van de werkgroep, een rapportageformulier voor de vijf spanningsvelden, t.b.v. het verpleegkundig dossier. Daarin kunnen de geestelijk verzorger, de hulpverlener, naasten en de verpleegkundigen hun observaties noteren.

De belangrijkste uitkomst was als volgt: ‘Spirituele zorg kan alleen verleend worden vanuit belangstelling voor de gast als mens (niet alleen als patiënt met een bepaalde verpleegkundige problematiek) met respect voor diens eigen autonomie.’ Vervolgens zijn er ondersteunende vragen opgesteld.

Wil je meer over dit onderzoek weten en over spirituele zorg, lees dan de nieuwe TvZ waarvoor Ingrid Deij, de geestelijk verzorgende een artikel heeft geschreven.

En ik? Ik ga door met mijn onderzoek en als ik in mijn hart kijk vind ik dat de uitkomst van hun onderzoek geldt voor iedereen die werkt met zieke mensen en ouderen!

Gewenst gedrag in verzorgings- of verpleeghuis?

samenwerken_kring

Je verhuist naar een verpleeg- of verzorgingshuis en vanaf dat moment ‘woon je samen’ met veel andere mensen, mensen die je niet zelf hebt uitgekozen. Dan blijkt dat je je plaats moet veroveren in je eigen huis! Dat je niet zomaar aan een tafel kunt gaan zitten in het restaurant, bij een concert of andere activiteit.

Beseft u hoe moeilijk dat is?? Als u antwoord nee is, hoeft u zich niet te schamen. Zelfs de ouderen die er wonen beseffen vaak niet hoe erg het is om dit mee te maken. Terwijl ze in het verleden bij hun eigen verhuizing dit vaak ook als moeilijk ervaren hebben.

Vanmiddag had ik een lang gesprek hierover met een bewoner. Een bewoner die inmiddels al aardig ingeburgerd is en zich toch niet echt welkom voelt. Een bewoner die zich op zijn eigen wijze gedraagt en kleed en soms afwijkt van het gedrag van andere bewoners. Kortom, hij valt op en dat is best moeilijk. Hij doet zijn uiterste best om zich ‘normaal’ te gedragen. Vaak lukt dat, maar vaak ook niet. Hij heeft een etiket opgeplakt gekregen en zie daar maar eens van af te komen.

Na zijn verhuizing krijgt hij contact met een andere bewoner. Ze blijken zich prettig bij elkaar te voelen en trekken er vaak samen met de scootmobiel op uit. Ze genieten uren van de buitenlucht en de reisjes in en buiten het dorp. Hebben allebei ‘droge’ humor en lachen wat af. Fijn, hoor ik u denken! Inderdaad vinden beide het erg fijn om maatjes te zijn.
Maar andere bewoners vinden het niet leuk. Want zij vinden dat de bewoner, waar ik mee sprak, hun vriend heeft afgepikt. Zij missen hun oude maatje.

Dit is niet een opzichzelfstaand voorbeeld, ik kan er nog legio noemen. Al weer even geleden kwam er een bewoner bij ons wonen die ’s ochtends haar krant en post uit de brievenbus haalde in haar ochtendjas, vervolgens een kopje koffie dronk in het restaurant en zich daarna in haar appartement ging wassen en aankleden. ’s Ochtends om 9 uur, lang voordat de meeste bewoners beneden waren. Dit bracht een ware opstand teweeg.

Zijn er gedragsregels te bedenken hoe je je het beste kunt gedragen als je verhuist naar een verpleeg- of verzorgingshuis? Wat voor kleding is gepast? Iedereen wil er toch graag bij horen!

We kwamen er samen niet uit tijdens ons gesprek vanmiddag. Wat ik goed en belangrijk vindt, is dat hier over gesproken wordt.

Laten we vooral oog houden op de menselijke kant in de zorg….dit soort kwesties zien en samen de bal oppakken en er wat aan doen!

Doen!

De dag na nieuwjaarsdag

oude mensen

Hoe weinig kun je doen op een dag en hoeveel doe je dan eigenlijk ?

Dat spookte door mijn hoofd toen ik vanmiddag na mijn 1e werkdag naar huis reed. Als je het goed beschouwd heb ik vandaag niets gedaan…..helemaal niets.

Oké, ik zal niet liegen. Ik zette vanmorgen de computer aan, heb drie mails verstuurd en deed vanmiddag de computer weer uit. Ook maakte ik van één stapel papieren, twee stapels. Een stapel wat ik nog moet uitwerken en een stapel om in ordners te doen.

Ik hoor u brommen, meer heb je niet gedaan? Dat is gemakkelijk geld verdienen en managers krijgen al zulke hoge salarissen! Dat dacht u toch? Eerlijk zeggen!

Hoe weinig kun je doen op een dag en hoeveel doe je dan eigenlijk? Hier begon ik dit blog mee. Hoe weinig ik gedaan heb, heeft u kunnen lezen en hoeveel ik dan eigenlijk toch deed……

Ik zag dat zij me zag

ze keek en lachte even

ik kan nog dag aan dag

die glimlach her-beleven

 

Ik zag dat hij me zag

Hij keek en lachte even

ik kan nog dag aan dag

die glimlach her-beleven

Vandaag zag ik alleen maar bewoners en zij zagen mij. Met velen een kort gesprek, nadat ik hen het allerbeste wenste voor de komende periode……een dikke kus, een ferme hand, een glimlach, een knipoog. Dat was wat ik kreeg vandaag én wat ik hen gaf.

Zomaar, een hele fijne werkdag!

 

Ik heb mijn leven geleefd

Vanmorgen bezocht ik een bewoner van ‘mijn’ wooncentrum. Een 98 jarige dame die stervende is. Helaas was een gesprek met haar niet meer mogelijk. Ik sprak echter wel met haar. Ik gaf aan dat ik het fijn vond dat haar wens nu in vervulling ging. Dat ik blij ben met het feit dat ze in het ziekenhuis besloten heeft om naar huis te gaan om hier te sterven.  Dat ik en andere collega’s op deze manier nog afscheid van haar konden nemen. Ik bedankte haar voor alles wat ze gezegd heeft tegen mij de afgelopen 7 jaar en dat ik veel van haar geleerd heb. En, natuurlijk dat ik haar zou missen. Ik wenste haar een goede reis en bleef even bij haar zitten en hield haar hand vast.

Ik heb echt veel van haar geleerd. Een vrouw die haar hele leven actief is geweest. Die zelfs actief bleef toen het op haar leeftijd steeds minder ging. Iemand die ondanks sterke vermagering en slapte in haar spieren zoveel mogelijk haar ochtendwandeling bleef maken buiten. Ondanks dat het rondje steeds korter werd, toch bleef doorgaan. En dan haar positieve inslag. Altijd opgewekt, haar ‘droge’ humor behield, zelfs in de laatste maanden. Geweldig! Vaak zei ze: ‘Gerda, ik ben een oud mens, die eigenlijk al lang dood had willen zijn, maar het mag niet van Petrus, dus ga ik door met leven. Moet ik dan gaan somberen, nee hoor, mij niet gezien!

Net kreeg ik bericht van de avonddienst dat ze is overleden. Fijn voor haar en dat meen ik. Toch laat ze een lege plek achter en dat meen ik ook!

De reden dat ik deze blog schrijf is, dat ik een ander geluid wil laten horen. Laten weten dat het niet alleen maar kommer en kwel is in verpleeg- en verzorgingshuizen. Dat werken met ouderen soms heel moeilijk en zwaar is. Maar dat het vooral mooi werk is. Werk waar je met een goed gevoel op terug kunt kijken. Werk dat er echt toe doet.

Het is soms zoeken naar een moment om tijd te maken voor een bewoner. Zoeken naar een evenwicht tussen de harde kant (budget, kwaliteit en verantwoording) en tussen de zachte kant (aandacht, echte aandacht). Keuzes maken en prioriteiten stellen.

Maar het is te leren, geloof me, het kan! Volgend jaar hoop ik in mijn nieuwe functie als teamcoach bij Warande, dit soort dingen onder de aandacht te brengen. Dat nog veel meer mensen het zoeken leren. Op zoek gaan naar evenwicht tussen de harde én zachte kant.

Zoek je mee?

Zorgmedewerkers zijn negatief imago beu.’

Dit was de koptekst van een tweet die ik gisteren regelmatig langs zag komen op twitter. Ik las hem en dacht: ‘mooi, maar wat gaat er nu gebeuren? Klik hier Pakt iemand de handschoen op of ebt dit bericht ook weer weg?  Al jaren heb ik veel moeite met de negatieve verhalen uit de ouderenzorg. Ik ben het er mee eens dat er dingen soms niet goed gaan. Dat er nog veel moet gebeuren om de kwaliteit van zorg én communicatie te verbeteren. Dat misstanden niet mogen voorkomen.

Waar ik het meeste moeite mee heb, is dat zaken vaak erg uit zijn verband gerukt worden, dat als er ergens iets niet goed gaat, het beeld geschetst wordt dat het nergens goed gaat. Zelf schreef ik daar op 17 juli 2012 al een blog over: klik hier Ik kreeg veel reacties hierop van anderen. Via mijn blog, maar ook via twitter en persoonlijke reacties. Het was fijn te weten dat ik daar niet alleen in sta. Heeft het wat geholpen? Nee, helaas niet!

Er gebeurt momenteel heel veel in zorgland. Het nieuwe kabinet heeft allerlei plannen om de zorg anders in te richten en meer betaalbaar te maken, ook voor de toekomst. Schrik alom, vooral over de zorgpremie. Maar er staat nog veel meer te veranderen. Ouderen moeten langer thuis blijven, tegelijkertijd krijgt de thuiszorg minder geld. Zorgorganisaties o.l.v. Actiz en andere landelijke organisaties brengen het zelf ontwikkelde ‘deltaplan’ naar voren en geven voorbeelden hoe het anders kan dan op de manier die de politiek voorstelt. Op een manier dat er en bezuinigd wordt en de kwaliteit van zorg behouden blijft.

En nu? Gaat het kabinet praten en serieus kijken wat er anders kan? Blijven de zorgorganisaties tobben en berekenen om uiteindelijk stappen te ondernemen om meer geld te creëren? Gaan alle verpleeg- en verzorgingshuizen strijden om de hogere zorgzwaartepakketten, zodat de marktwerking en de concurrentie nog scherper en groter wordt?

Worden medewerkers betrokken bij de plannen? Vaak weten de medewerkers zelf het beste hoe het anders kan! Helaas wordt er aan hun meestal niets gevraagd.

Vandaag schrok ik weer van het laatste nieuws: ‘Zorgwerkers Pleyade stappen naar politie. Lees hier: http://www.fnvvoorzorg.nl/nieuws/2012/11/21/zorgwerkers-pleyade-stappen-naar-politie/  Het is steeds tegen elkaar, maar het ‘met’ elkaar mis ik.

Ik zou willen dat we de koppen bij elkaar steken. Geen strijd meer, niet met elkaar en niet met het kabinet. Maar…….. Samen, medewerkers, bestuurders, Actiz, overheid en wie nog meer van goede wil is.

Hoe? Een paar zeer fanatieke mensen bij elkaar, die starten met praten en delen van plannen en anderen stimuleren om mee te denken. Die groep groeit vanzelf wel groter en ik ben ervan overtuigd dat we samen iets kunnen veranderen!

 Dit is toch alles beter dan concurrentie en strijd? Wie doet er mee??

Klachten over de zorg?

Ik kan me soms zo boos maken over iets wat ik lees!

Kent u één bedrijf of organisatie waarin altijd alles perfect loopt en waar nooit menselijke fouten gemaakt worden? Ik ben er nog nooit een tegengekomen. Of ik naar het ziekenhuis ging, naar het postkantoor of het belastingkantoor. Overal gaat wel eens iets mis. Vaak is het de communicatie die niet goed op elkaar afgestemd is waardoor klachten ontstaan.

Fouten maken mag vind ik altijd, als je er maar wat van leert! Bij klachten is het belangrijk dat je goed naar de klager luistert en goed doorvraagt zodat je precies weet wat er is gebeurt en hoe de ander dat beleeft. Bijna altijd kun je er samen uitkomen. Soms is een fout niet meer te herstellen, maar dan is het belangrijk dat de klager daadwerkelijk voelt dat hij serieus genomen wordt en dat er gekeken wordt om het een volgende keer te voorkomen.

Wat doet u als u een klacht heeft? Stel, u vader, moeder of uw partner woont in een verzorgings- of verpleeghuis en u ziet dat er dingen niet goed lopen. Dan hoop ik oprecht dat u wat met die klacht doet. Niets is erger dan de klacht onbespreekbaar maken. Doe je dat wel en ben je op een later moment toch weer ontevreden, dan stapelen zulke dingen zich op en loopt u het risico dat u zich gaat ergeren. Dat vind ik jammer, want klagen mag, ik hoop dat vele van u dat weten. Klagen moet zou ik eigenlijk willen zeggen. Waarom? Een klacht is een gratis advies. Op een moment dat er dingen niet goed lopen en de medewerkers merken dat zelf niet op, dan is het juist prettig als er iemand is die aangeeft dat het anders kan of zelfs anders moet. Dan is er kans op verbetering.

Ik werd boos toen ik een mail kreeg van het programma van de Tros, Radar. Een mail met een oproep: ‘Radar is op zoek naar bewoners, familieleden of personeel die negatieve ervaringen hebben met verpleegtehuizen.’ Een formulier is bijgevoegd om uw negatieve ervaringen aan te geven. http://www.trosradar.nl/index.php?id=118

Zijn er al niet genoeg van dit soort programma’s geweest? Is het niet eens tijd om met de negatieve publicatie te stoppen? Het is al een enorme stap om in een verpleeghuis te moeten gaan wonen en zeker als je al die negatieve dingen op tv ziet. Dat maakt mensen huiverig, terwijl er soms, helaas,  echt geen andere mogelijkheid voor hen inzit. Stop daar toch eens mee en maak een programma waarin mensen leren op welke manier je klachten kunt uiten en bespreekbaar kunt maken. Dan komen er pas echt verbeteringen!

Ik heb het formulier ingevuld en gezegd dat ze mij mogen benaderen om te praten over een goede klachtafhandeling. Helaas zult u mij niet zien bij Radar, want mensen met een positieve blik hebben ze vast niet nodig. Of zou ik de mogelijkheid krijgen om alle medewerkers in de zorg een hart onder de riem te steken en een warme douche te geven??

Berichtnavigatie