MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de tag “actiz”

werken met het zorgleefplan en je verantwoordelijkheid in de zorg

Ik ben een van de 4 interne trainers binnen Warande om medewerkers te leren werken met het zorgleefplan wat is opgesteld door een aantal organisaties die het werken met mensen met een zorgvraag willen verbeteren (oa. Actiz, LOC, IGZ). We gaan het werken met de 4 domeinen als kapstok gebruiken voor het gehele zorgleefplan. Behoeftes inventariseren via de structuur van de 4 domeinen en alle zorg- en dienstverlening hierop afstemmen.

4 domeinen

Het eigenlijke doel is het zien van de gehele mens en niet alleen zijn of haar zorgvraag. Een omslag teweeg brengen in de zorg. Niet meer kijken naar de beperkingen van de bewoner, maar juist naar iemands mogelijkheden en behoeftes. Iedereen rondom de bewoner wordt geleerd om bij elke vraag na te denken over wie iemand nu echt is en wat iemand heeft gemaakt als mens in zijn leven. Wat je meemaakt in je leven bepaalt voor een groot deel hoe je omgaat met het hebben van beperkingen en afhankelijkheid.

In een van de 1e lessen spraken we over het verdelen van je aandacht op de juiste manier tussen de bewoners op jou afdeling. ‘Hoe doe ik dat en wat doe ik als ik met dit vraagstuk niet uit de weg kom? Ik voel me soms zo machteloos. Hoe ga ik om met een bewoner die bijna doorlopend aandacht claimt terwijl een andere bewoner nooit aandacht vraagt en krijgt?’ Een behoorlijk dilemma die we uitgebreid besproken hebben.

We hebben alle kanten bekeken en besproken en uiteindelijk kwamen we op de rol van een verzorgende of helpende.

We bespraken het volgende: ‘neem jij hierin verantwoordelijkheid? Ga je stappen ondernemen om dit onderwerp te bespreken? Of blijf je lopen met je gevoel van machteloosheid om op de langere termijn je werkvreugde te verliezen? En nog erger…..blijf je doorgaan met een bewoner tekort doen en hem of haar te weinig aandacht te geven? Zoek je contact met beide bewoners om te onderzoeken of jou beleving wel de juiste is en durf je het gesprek aan te gaan met de bewoner die veel aandacht claimt om samen te analyseren wat er eventueel achter dat gedrag zit? Of houd je je vooroordeel vast en vind je het een lastige en zeurderige bewoner?

Hier kom je niet zomaar uit. Het belangrijkste vind ik echter, is stil staan bij deze situaties. Je bewust worden dat je zelf ook zaken kun oppakken en hulp durven vragen en je kwetsbaar op stellen. Maar ook doorgaan met praten als je geen gehoor vindt bij je leidinggevende of arts. Doorgaan en opkomen voor de bewoner. De bewoner die van jou afhankelijk is!

Hoe denk jij hierover……… geef je mening eens?

Teveel aan regels en procedures

We weten allemaal best hoe het anders kan! Wat is het wat ons tegen houdt? Is het angst voor het onbekende of is het vrees om slecht naar ‘buiten’ te komen? Hoe kunnen we de handen in elkaar slaan om dit te veranderen?

Ik denk hier al veel langer over. In april 2012 woonde ik een debat bij van Actiz over het nieuwe ouder worden. Toen sprak ik met Joris Slaets (hoogleraar ouderengeneeskunde Universitair Medisch Centrum Groningen) over een voorval wat plaatsgevonden had met de Inspectie van Volksgezondheid. Toen gaf hij mij het advies al: ‘gooi alle regels over boord en maak je ‘eigen’ regels en houd je daar aan als organisatie.’

Dat ik niet de enige ben die over dit soort zaken nadenkt weet ik. Ik lees er steeds vaker over. Vorige week stond er een groot artikel in de NRC over de maakbaarheid van het leven. Wat mij daarin raakte is het feit dat we alles proberen te regelen en te beheersen. Niets meer aan het toeval over te laten. De overheid doet daar ook aan mee. De vraag die daar gesteld werd bijvoorbeeld: ‘kan de overheid je verplichten, als jij een religieuze overtuiging hebt, om je kinderen niet in te enten tegen mazelen?’

Gisteren deelde ik een artikel op facebook. Regelarme zorg verhoogt welbevinden en werkplezier. 

Stichting De Hoven zette voor het experiment de regelsystemen HKZ, HACCP, CQ-index, Meetweek en Vroegsignalering aan de kant. De organisatie besloot te denken vanuit ‘welbevinden’. In samenspraak met bewoners werd gekeken naar een nieuwe set regels. Fantastisch! Vandaag in Trouw las ik de kop: ‘Teveel aan regels en protocollen is verstikkend voor hulpverleners.’ Elk incident lijkt weer tot nieuwe afspraken te leiden. Alsof daarmee elk volgende incident weer is afgedekt. ‘Risicoregelreflex’ wordt het genoemd.

bultrug procedure

Al deze artikelen, en het zijn er vast meer, bevestigen dat ik niet de enige ben die hier over nadenkt. Moeten we niet uitgaan van gezond verstand en de professionals gewoon hun werk laten doen? Mensen zijn daar op aan te spreken en uiteindelijk lijdt dit tot betere werkresultaten. En met name in zorginstellingen lijdt dit tot verbetering van het welbevinden van de cliënten. Dat is toch uiteindelijk wat we allemaal willen?

Op dit moment leven we naar Prinsjesdag toe. Langzaam maar zeker lekt het één en ander uit. Volgens mij is het tijd dat dit soort zaken daar besproken gaan worden ipv. alleen maar praten over bezuinigingen. Ik ben er van overtuigd dat als we alle zorgorganisaties inrichten zoals beschreven door Stichting de Hoven in het Groningse, er minder geld nodig is voor de zorg, cliënten een beter bestaan leiden en de medewerkers hogere kwaliteit van zorg-  en dienstverlening leveren.

Ik werk graag mee aan het opzetten van dergelijke zorgorganisaties. We moeten het gewoon gaan doen. Met een aantal mensen beginnen. Ik wil wel!

Bewegen, ook als je ouder bent!

bewegen

Surfend op Internet kom ik van alles tegen over het nut en het effect van bewegen. Ik werd hierdoor geïnspireerd omdat de zorgorganisatie waar ik werk een beweegproject ging starten en ik gevraagd werd om projectmedewerker te worden.

Wat een openbaring en wat een schrik. Van de bewoners van verzorgingshuizen is driekwart inactief, in verpleeghuizen geldt dit zelfs voor 9 van de 10 bewoners. Deze cijfers liegen er niet om. En dat terwijl inactiviteit onder meer de kans op incontinentie, botontkalking en valincidenten vergroot. En niet te vergeten het brein. Lichaamsbeweging houdt niet alleen ons lijf maar ook ons brein in conditie. En met dat laatste zijn we meestal helemaal niet bezig, tenminste ik niet!

Een lezing van Professor Scherder bracht onze zorginstelling in beweging. Letterlijk en figuurlijk!

Zelf ben ik me bewuster geworden van het feit dat ik nu toch echt meer moet gaan bewegen. De trap nemen in plaats van de lift. En ja…..ik sta nog steeds te hijgen als ik boven ben. Dat zal hopelijk in de toekomst minder worden als ik conditie op bouw. En wie wil er niet slimmer worden, ik wel!

Ik ben de afgelopen jaren niet blind geweest en zag dat er vooral veel gezeten wordt in de ouderenzorg. Er zijn wel activiteiten die bewoners aanzetten tot bewegen, maar krijgen die voldoende aandacht van iedereen die in de zorg werkt? Ook zie ik dat medewerkers de bewoners veel uit handen nemen. Goedbedoeld? Vaak wel, maar ook omdat iets sneller gaat als de medewerker het zelf doet, dan dat de bewoner dingen doet. En familieleden? Ook zij nemen ongemerkt van alles uit handen. Zijn ze op visite dan pakken ze zelf iets uit de kast in plaats van dat ze wachten tot hun ouder het zelf heeft gepakt.

Sinds een aantal jaar is er meer aandacht gekomen voor dit onderwerp en wordt er door veel zorginstellingen over nagedacht en gewerkt aan verbetering. Dat is nog niet zo gemakkelijk, want hoe krijg je iedereen mee om hier tijd aan te besteden? Hoe zet je de zorgverlening om tot ondersteunen i.p.v. overnemen? Hoe zetten we de knop om in de hoofden van bewoners die denken niets meer zelf te kunnen? Er moet een cultuurverandering plaatsvinden en dat is best lastig.

Onlangs was ik bij een bijeenkomst aanwezig waar we hier over nagedacht hebben. Allemaal zagen we het belang om bewegen te implementeren in het beleid van zorginstellingen. Het moet ingebed worden in het dagelijks leven van onze bewoners en niet alleen in de werkzaamheden van de fysiotherapie om maar een voorbeeld te noemen. We deelden onze kennis, onze ideeën en namen het zorgleefplan hierbij als uitgangspunt. Daar moet het gaan gebeuren. In gesprek met de bewoner, familie en zorgverlener een plan maken om bewegen te integreren in de dagelijkse praktijk.

Een boeiend project, waarbij we vooral moeten denken aan het effect hiervan op de bewoners. Een verrijkt leven is tenslotte óók belangrijk voor mensen die chronisch ziek zijn!

Wil je er meer over lezen, Klik hier en lees de prachtige woorden van Professor Scherder én kom ook in beweging.

Klantvriendelijkheid in de zorg ondermaats?

loesje-het-kan-wel

Toen ik gisteren mijn gereserveerde boeken bij de bibliotheek ging ophalen en de zelfscan onder een storing leed, dacht ik aan het artikel wat ik afgelopen week gelezen had.

‘Klantgerichtheid in de zorg blijft ondermaats’, luidde de titel.

De klantvriendelijkheid in de bibliotheek was erg onder de maat op dat moment. We werden op de ouderwetse manier geholpen, niets mis mee. Toch voelde ik me niet gezien als klant en had daar geen prettig gevoel over. Ik kan het voorval relativeren omdat ik zag dat onrust en stress de overhand had. Niemand kon het probleem snel en geruisloos op lossen. Juist op dat soort momenten vind ik klantvriendelijkheid nog belangrijker. Rust uitstralen en je klant aan kijken, zo simpel is het.

Ook in de zorg overheerst er vaak een gevoel van werkdruk en spanning. Medewerkers hebben regelmatig het gevoel dat er te weinig tijd is om iedereen goed te helpen of te verzorgen en ze hebben vaak met pijn, angst en verdriet te maken. Ook komt het voor dat bewoners iets wensen wat niet in de organisatie van de afdeling past. Ook dan is het zaak om klantvriendelijk te blijven.

In het artikel werd vermeld dat het oordeel over individuele zorgprofessionals met een gemiddeld rapportcijfer van 7,5 positief uit valt. Over de zorgaanbieders zijn de Nederlanders kritischer. De verzorg- en verpleeghuizen krijgen een 6,3.

Werk aan de winkel! We moeten aan de slag in de organisaties. Praten met medewerkers om hen sterker te maken in hun werk en nog meer lean werken om efficiëntie te winnen. Samen met familieleden werken om het welzijnsgevoel van bewoners te verhogen. Maar ook, tijd inruimen voor medewerkers, zodat zij meer contacten kunnen onderhouden met bewoners of tijd hebben om samen te gaan wandelen of te winkelen. De ‘leuke’ dingen van het vak. Tenslotte gingen we daarom in de zorg werken. Aad Koster twitterde vandaag: Actiz pleit voor cliëntvolgend budget. Geen aanbestedingen meer,minder boekhouders & juristen,meer geld naar de zorg!

Om nu te zeggen dat ik de klantvriendelijkheid in de zorg ondermaats vind? Nee het kan alleen altijd nog beter!!

Binnenkort ga ik, met nog een aantal mensen, alle medewerkers trainen in het werken met onze nieuwe zorgleefplannen. Weet dat ik een poging ga doen om het cliëntgericht denken nóg beter te maken!

Zorgmedewerkers zijn negatief imago beu.’

Dit was de koptekst van een tweet die ik gisteren regelmatig langs zag komen op twitter. Ik las hem en dacht: ‘mooi, maar wat gaat er nu gebeuren? Klik hier Pakt iemand de handschoen op of ebt dit bericht ook weer weg?  Al jaren heb ik veel moeite met de negatieve verhalen uit de ouderenzorg. Ik ben het er mee eens dat er dingen soms niet goed gaan. Dat er nog veel moet gebeuren om de kwaliteit van zorg én communicatie te verbeteren. Dat misstanden niet mogen voorkomen.

Waar ik het meeste moeite mee heb, is dat zaken vaak erg uit zijn verband gerukt worden, dat als er ergens iets niet goed gaat, het beeld geschetst wordt dat het nergens goed gaat. Zelf schreef ik daar op 17 juli 2012 al een blog over: klik hier Ik kreeg veel reacties hierop van anderen. Via mijn blog, maar ook via twitter en persoonlijke reacties. Het was fijn te weten dat ik daar niet alleen in sta. Heeft het wat geholpen? Nee, helaas niet!

Er gebeurt momenteel heel veel in zorgland. Het nieuwe kabinet heeft allerlei plannen om de zorg anders in te richten en meer betaalbaar te maken, ook voor de toekomst. Schrik alom, vooral over de zorgpremie. Maar er staat nog veel meer te veranderen. Ouderen moeten langer thuis blijven, tegelijkertijd krijgt de thuiszorg minder geld. Zorgorganisaties o.l.v. Actiz en andere landelijke organisaties brengen het zelf ontwikkelde ‘deltaplan’ naar voren en geven voorbeelden hoe het anders kan dan op de manier die de politiek voorstelt. Op een manier dat er en bezuinigd wordt en de kwaliteit van zorg behouden blijft.

En nu? Gaat het kabinet praten en serieus kijken wat er anders kan? Blijven de zorgorganisaties tobben en berekenen om uiteindelijk stappen te ondernemen om meer geld te creëren? Gaan alle verpleeg- en verzorgingshuizen strijden om de hogere zorgzwaartepakketten, zodat de marktwerking en de concurrentie nog scherper en groter wordt?

Worden medewerkers betrokken bij de plannen? Vaak weten de medewerkers zelf het beste hoe het anders kan! Helaas wordt er aan hun meestal niets gevraagd.

Vandaag schrok ik weer van het laatste nieuws: ‘Zorgwerkers Pleyade stappen naar politie. Lees hier: http://www.fnvvoorzorg.nl/nieuws/2012/11/21/zorgwerkers-pleyade-stappen-naar-politie/  Het is steeds tegen elkaar, maar het ‘met’ elkaar mis ik.

Ik zou willen dat we de koppen bij elkaar steken. Geen strijd meer, niet met elkaar en niet met het kabinet. Maar…….. Samen, medewerkers, bestuurders, Actiz, overheid en wie nog meer van goede wil is.

Hoe? Een paar zeer fanatieke mensen bij elkaar, die starten met praten en delen van plannen en anderen stimuleren om mee te denken. Die groep groeit vanzelf wel groter en ik ben ervan overtuigd dat we samen iets kunnen veranderen!

 Dit is toch alles beter dan concurrentie en strijd? Wie doet er mee??

Misstanden in de zorg? Praat me er niet van!

Vandaag las ik een twitter van tvv-online waar ik meer van wilde weten. Ik kwam terecht op de site van de EO bij het programma ‘de vijfde dag’ van 12 juli j.l. Daar trof ik een filmpje, die ik niet had moeten kijken!

Ik waarschuw je…..Film: aan het bed geluisterd

Van de pyamadagen gaan we over op de beddagen, vreselijk!

Ik kan er niets aan doen, maar ik wordt er zo zat van. Elke keer weer de negatieve verhalen uit de zorg, die direct breed uitgemeten worden en toegewezen wordt naar  alle verpleeg- en verzorgingshuizen. Dan gaat het nergens meer goed in de zorg en horen of lezen we niets anders meer. Er worden verzorgenden uit de kast gehaald die ontslag genomen hebben uit frustratie en die doen een boekje open. Oude koeien worden uit de sloot gehaald en situaties worden uit zijn verband getrokken. De ABVA-KABO, ook gefrustreerd omdat zij hun zin niet kregen bij de CAO besprekingen voor de VV&VT (verpleeg-, verzorgingshuizen en thuiszorg), doen er nog een schepje bovenop.

Ik werk nu 35 jaar in de zorg. Ik ben begonnen aan het bed en werk nu als vestigingsmanager. De manager die niet weet hoe het op de werkvloer gaat ben ik dus niet! Ik ben ook niet volmaakt, geloof me, ook ik maak denkfouten en schat soms de situatie verkeerd in. 

Maar……Ik zie ook dat verzorgenden hard werken en soms meer willen dan ze kunnen. Ik zie goede dingen ontstaan en langzaam maar zeker  verbeteringen optreden in heel veel organisaties. Dat er steeds meer aandacht is voor het welzijn, het wonen en participatie tussen bewoners en het sociale netwerk in plaats van alleen maar het zorggericht denken! Dat…..dat…..dat en dat!

Ach, waarom schrijf ik dit blog eigenlijk? Om mijn frustratie te uiten? Om ‘hen’ tegen te spreken? Om me te verdedigen?Of omdat ik vind dat het maar eens afgelopen moet zijn?

Dat laatste eigenlijk!

En ooit gaat het me lukken!

Berichtnavigatie