MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de categorie “Warande”

Pak jij je verantwoordelijkheid op in je werk?

Vandaag kwam ik iemand tegen die ik lange tijd niet gesproken had. Na beleefdheden uitgewisseld te hebben over hoe het met ons ging en nadat de gebruikelijke ditjes en datjes aan de orde waren geweest, spraken we verder.

Ja, ze werkte nog als manager in een verpleeghuis. Nee, ze vond er niets meer aan! Veel druk van ‘boven en beneden’ vertelde ze. Ze had het wel gehad. Van baan veranderen? Hoe ik dat in deze tijd kon vragen zei ze vinnig. Zo makkelijk vind je geen nieuwe baan en zeker niet op mijn leeftijd. Onlangs is ze 52 geworden vertelde ze mij.

Duizenden gedachten gingen door mijn hoofd. ‘Wat is ze verzuurd geworden zeg!’ Jee, wat jammer, vroeger was ze echt een bevlogen mens , hoe heeft ze dit laten gebeuren?’

werk waar je van houd

Bevlogenheid. Een onderwerp wat me erg aanspreekt. Ik zie het ook  in onze organisatie, dat er mensen werken die hun passie kwijt zijn en zichzelf de dag doorsleuren. Klagen en mopperen over werkdruk, vervelende collega’s of lastige bewoners. Iedereen maakt momenten mee dat je er ‘even’ geen zin meer in hebt. Maar, als dit langdurig wordt moet je je eigen verantwoordelijkheid oppakken en wat doen! Dat dit niet zo makkelijk is, weet ik als geen ander. Ook ik dacht anderhalf jaar: ‘deze baan is het niet meer, maar wat dan?’

Ik pakte de bal op en had geluk dat mijn werkgever met me mee dacht en me de kans gaf mijn passie te zoeken. Volgens mij moet je jou geluk zelf zoeken en niet wachten tot het op je af komt!

Dus, wees geen slachtoffer van jezelf in je werk. Doe wat aan de dingen waar je tegen aan loopt. Afgelopen week was Meldpunt op Tv. Daar ging het over slechte zorg in verpleeghuizen. Al twitterend ‘sprak’ ik met iemand die het net als ik belangrijk vindt dat, je iets gaat doen, als je ergens niet tevreden over bent. Angst om het ter sprake te brengen is een veelgehoord excuus. Ik werk nu sinds februari als teamcoach en in  trainingen, intervisie of gesprekken probeer ik de ‘onderkant’ of beter gezegd de mensen op de werkvloer sterker te maken. Kom voor jezelf of je bewoners op. Praat erover. Benoem de feiten en laat je emoties daarbij niet in de weg staan.

Zoek de liefde van je vak weer op. Doe de dingen waar je energie van krijgt. Uiteraard zijn er altijd facetten die je niet zo leuk vindt. Als je je focust op energie gevende werkzaamheden, geniet je echt veel meer in je werk. En….niet minder belangrijk, als jij geniet, genieten de bewoners die je verzorgt ook meer! En daarom zijn we toch in de zorg gegaan?

Wil je hier eens over praten? Doen! Voor tips mag je me mailen, maar doe wat!!

Simulatie training dementie

Vanmiddag werd ik even meegenomen in de leefwereld van een persoon met dementie. PGGM nodigde een aantal medewerkers van Warande, de organisatie waar ik werk als teamcoach, uit voor een simulatietraining. Into D’mentia is ontwikkeld vanuit de overtuiging dat een beter begrip van het ziektebeeld van dementie, de relatie tussen de verzorgde en de persoon met dementie direct verbetert en verdiept. Als je zelf ervaart hoe het is om met dementie te leven, snap je het beter, toon je meer begrip, ervaar je de zorg als minder zwaar…en kun je betere zorg leveren.

Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Toch ging ik er open in en had me voorgenomen om mijn eigen denken uit te schakelen. De simulatie vond plaats in een mobiele ruimte. Na een korte uitleg liep ik met een boodschappen tas, die ik mee had gekregen naar binnen. Ik werd ondersteund door een vernuftig apparaat wat op mijn rug hing. Dit was mijn innerlijke stem. In een nagebouwde woonkeuken beleefde ik een dag uit het leven van een iemand met dementie.

Mobiele cabine

In 25 minuten tijd beleefde ik verschillende momenten uit een dag van iemand met beginnende dementie.

Het was echt een vreemde gewaarwording. Het ging goed om mijn eigen  gedachten uit te schakelen. Hierdoor ging ik volledig af op ‘mijn’ innerlijke stem. Ik voerde opdrachten uit en ‘mijn’ stem nam me mee.  Na 25 minuten ging ik naar buiten om boodschappen te gaan doen. Buiten stond mijn begeleidster!  Ik wist waar ik was, maar had toch wat moeite om weer in mezelf terug te keren. Ik was echt een beetje daas in mijn hoofd en dat voelde onwerkelijk aan. In het nagesprek kon ik mijn ervaringen delen.

Nog een beetje raar in mijn hoofd liep ik naar de parkeergarage om mijn auto op te halen . Ik liep via een matglazen trap naar beneden en ik lieg niet, maar zelfs lopen op die trap voelde onwennig. Toen ik de parkeergarage uit reed viel me pas op hoe groot deze was. Al speurend om me heen vond ik natuurlijk de uitgang. Ik zat in een voor mij vreemde wijk in Zeist, dus had ik de tomtom ingesteld. Zelfs toen leek het alsof ik nog in in de cabine zat. Gelukkig herkende ik de omgeving al snel en werd ik weer mezelf. Het is bijna niet te geloven wat ik schrijf en toch is het de waarheid.

Wat me opviel was dat prikkels heel sterk binnen komen. Dat je aan alle knoppen gaat zitten draaien en trekken als de radio keihard staat en nergens op reageert. Dat zoeken in kastjes het gevoel geeft van ‘niet weten.’ Kortom ervaringen genoeg om met medewerkers te bespreken als ik trainingen, coaching of intervisie geef.

Graag had ik nog iets sterker de wanhoop of angst ervaren die ik regelmatig zie op de gezichten van mensen met dementie. Dat is bijna niet mogelijk gaven ze aan bij het nagesprek.

Ik hoop van ganser harte dat ik het ook niet echt ga ondervinden. Dat zou betekenen dat ik zou lijden aan dementie en dat gun ik niemand, zelfs mezelf niet.

Werken als teamcoach

‘Elk nadeel heb ze voordeel’ is een gevleugelde Cruijffiaanse uitspraak.

Ik heb de afgelopen tijd geleden onder een Writer’s Block. Het schrijfproces verloopt meestal onwillekeurig. Je bent, als je schrijft, afhankelijk van factoren die je niet altijd onder controle hebt. Dat bracht mij tot een verlies van inspiratie.

Voornamelijk schrijf ik op mijn blog over zorggerelateerde zaken en sinds ik mijn nieuwe baan heb weet ik niet meer waar ik over kan schrijven. Geen leuke baan dan? Ja zeker wel, daar zit het niet in! Ik twijfel erg over wat ik wel of niet kan schrijven. Meestal zijn het toch vertrouwelijke zaken en die hang je niet graag aan de grote klok. Je wilt tenslotte niemand schaden. Lastig hoor. Als er iemand tips heeft zou het fijn zijn als je die met me wilt delen.

Vanmiddag heb ik gewerkt aan de voorbereidingen voor een teammiddag die ik morgen ga verzorgen. Dat is leuk om te doen. Wat ik wel merk is dat ik nog routine moet opbouwen in mijn huidige werk. Leiding geven aan een team of aan een vestiging, wat ik de afgelopen jaren heb gedaan, is toch even heel iets anders dan iemand coachen, intervisie verzorgen of een teammiddag organiseren. Een uitdaging is het wel. Ik ga eerst goed nadenken wat het doel van mijn ‘werkklus’ is, om vervolgens de juiste methode te kiezen van waaruit ik wil werken. (Alhoewel ik niet van de methoden ben). Op mijn coachopleiding heb ik geleerd om te werken vanuit mijn intuïtie. Niet te veel modellen of vragen opstellen, maar luisteren naar mijn gevoel. Beter gezegd luisteren naar mijn buik. Dat zet ik ook regelmatig in als ik met iemand in gesprek ben. Hoe voelt de ander aan, wat pak ik op van de ander? En daar op inspelen met open vragen. Ik mag dus een OEN zijn. Open, eerlijk en nieuwsgierig.

Toch moet ik voor mezelf en zeker voor een hele middag, wel een programma maken, zodat de middag gevuld is. Wat ik ook geleerd heb, is stiltes inbouwen. Je hoeft niet doorlopend met de mensen in gesprek te zijn. Het is ook goed als, iemand waar ik mee praat, de gelegenheid heeft om even bij zichzelf te blijven. Even naar ‘binnen’ te gaan. Al is dat nog niet zo gewoon in onze organisatie en in de huidige maatschappij.

‘Elk nadeel heb ze voordeel…..waar sloeg dat ook al weer op?’ ‘Oh ja, op mijn Writer’s Block natuurlijk.’ Ik probeer in het vervolg over de thema’s te schrijven waar ik mee bezig ben. En het voordeel?? Dat ik niet op routine vaar en steeds weer even moet stilstaan bij wat ik met wie ga ondernemen. Goed voor de hersens!

Zorg en zorg

Elke keer als ik er binnen kom voel ik een totaal andere sfeer, dan daar, waar ik vandaan kom. Cryptisch? Als je dit leest zonder te weten waar ik binnen kom, waarschijnlijk wel.

zorgen

In mijn nieuwe functie werk ik o.a. als vervangend teammanager op het hospice bij Warande. Twee dagdelen ben ik daar aanwezig en samen met een coördinator houden we het hospice draaiende tot er weer een leidinggevende is. Een fijne klus en een openbaring voor mij.

Vanuit het verpleeghuis loop ik naar het hospice en denk ik er elke keer weer over na. Een cultuurverschil, iets wat ik steeds weer mee maak. Is het de uitstraling die er heerst? Is het omdat er ‘maar’ zes gasten verblijven? Is het omdat er een klein team werkt of komt het door de motivatie en de visie op zorgverlenen? Misschien doordat er ‘alleen’ maar gasten zijn die er komen om te sterven en geen bewoners die jaren in het verpleeghuis wonen?

Ik ga zeker onderzoeken wat dat verschil bepaalt. In gesprekken met de medewerkers en tijdens observeren. Vandaag had ik een kort gesprek met de geestelijk verzorger aldaar. Wat me op viel was de wijze waarop het team met de gasten communiceert. Hoe zij veel breder naar de mens kijken dan dat er in menig verpleeghuis naar bewoners gekeken wordt. De hele mens staat centraal.

Zij hebben in 2005 een onderzoek gedaan hoe de aandacht voor zin- en betekenisgeving gestalte kon krijgen. Er zijn o.a. enkele avonden aan thema’s gewijd : ‘Omgang met zinloosheid – wat is zingeving?’ en ‘Spiritualiteit in de zorg’, met medewerking van een pastoor, een imam en een humanistisch raadsvrouw. Er werden oefenbijeenkomsten in kleine groepen gestart, gericht op het ervaren van ‘verwondering’, op het omgaan met gevoelens en emoties, en op de zorg voor jezelf. Hiermee werd aandacht besteed aan de vraag hoe we zelf innerlijk vrij kunnen worden t.o.v. onze ervaringen. De periode sloot af met een algemene informatieve avond, gericht op ‘Rituelen, gebruiken en symbolen rond sterven en rouw’.

De geestelijk verzorger ontwikkelde vervolgens, vanuit de resultaten van de werkgroep, een rapportageformulier voor de vijf spanningsvelden, t.b.v. het verpleegkundig dossier. Daarin kunnen de geestelijk verzorger, de hulpverlener, naasten en de verpleegkundigen hun observaties noteren.

De belangrijkste uitkomst was als volgt: ‘Spirituele zorg kan alleen verleend worden vanuit belangstelling voor de gast als mens (niet alleen als patiënt met een bepaalde verpleegkundige problematiek) met respect voor diens eigen autonomie.’ Vervolgens zijn er ondersteunende vragen opgesteld.

Wil je meer over dit onderzoek weten en over spirituele zorg, lees dan de nieuwe TvZ waarvoor Ingrid Deij, de geestelijk verzorgende een artikel heeft geschreven.

En ik? Ik ga door met mijn onderzoek en als ik in mijn hart kijk vind ik dat de uitkomst van hun onderzoek geldt voor iedereen die werkt met zieke mensen en ouderen!

Werken als een vliegende keep

Of ik flexibel ben?? Ik kreeg gelijk een beeld in mijn hoofd en durfde te stellen dat ik niet flexibel ben!

Flexibel ben ik niet, maar toch ook wel!

Flexibel ben ik niet, maar toch ook wel!

Tenminste niet op deze manier. Ik ben wel flexibel ingesteld, dat zeker. Je kunt met mij veel kanten op. Alleen moet ik wel bekennen dat ik liever zelf aan het roer sta. De eerste week in mijn nieuwe functie als ‘vliegende keep’ zit erop. Super was het en blijft het mag ik hopen.

Echt iets voor mij, dat weet ik zeker. Ik ben een vliegende keep voor onze hele organisatie en aangezien we vijf vestigingen hebben ben ik regelmatig in beweging. Mensen vragen aan mij wat ik nu eigenlijk doe ik mijn nieuwe baan. Goede vraag en niet zomaar even kort te beantwoorden. Mijn functie heet (team)coach. Ik ben er nog niet van overtuigd dat dit een goede term is, maar dat kan nog komen. Naast teams en individuen coachen, ben ik ook intern interim manager. Verder is intervisie en trainingen geven ook een onderdeel van mijn functie. Zo nu en dan zal ik ook project medewerker zijn. En of dit niet voldoende is ga ik waarschijnlijk ook geschoold worden als leancoach.

Veelzijdig en dat past goed bij mij. Ik ben niet bang voor stress of veel werk. Pas als ik me verveel moet je uitkijken voor mij. Als ik maar met mensen kan werken, afwisseling heb en af en toe een lastige klus, ben ik in mijn element. Wat ook erg belangrijk is, is dat het nut moet hebben voor onze bewoners. Bewoners, onze klanten, daar draait alles om in een zorgorganisatie. Op sommige momenten komt het wel eens voor dat dit ‘even’ vergeten wordt. Dat is niet alleen in onze organisatie, maar dit komt in elk bedrijf voor dat men de grootste klant even uit het oog verliest. Ik blijf daar wel alert op, ook in deze functie. Ook moet mijn werk effect hebben op medewerkers, zij zijn ons grootste kapitaal. Ik zou zo graag weer de trots en blijheid terug zien in de zorg!

Ik ben ervan verzekerd dat het me goed zal bevallen en ik er wat moois van kan maken.

Nu weet u nog niet wat ik allemaal precies doe. Ik heb al verschillende klussen in mijn portefeuille waar ik mee aan de slag ben. Dit is perfect materiaal voor mijn komende schrijfsels. Dus wilt u blijven volgen wat ik doe of beleef, kom dan eens terug én vragen stellen mag ook!

Verandering van spijs

De verhuisdozen stonden klaar. Niet om mee te verhuizen, dat niet. Zij werden geplaatst in het archief in de kelder. Alle kasten zijn leeg. Veel ging de papierversnipperaar in, enkele stukken kregen het stempel archief. Zij kunnen nog tot nut zijn, of er ooit nog in gekeken wordt?
Ik heb na 8 jaar het papierentijdperk losgelaten en stap de digitale wereld in.

Vorige week donderdag nam ik afscheid van mijn baan als vestigingsmanager in De Loericker Stee in Houten. Ik ga met een nieuwe uitdaging op pad van Zeist, naar Houten en Bilthoven. Een nieuwe baan en helemaal happy.

Een lach en een traan

Een lach en een traan

Afscheid nemen doet pijn lees je regelmatig. Dat is zo, is weer eens gebleken. Een filosofische gedachte schoot me keer op keer in mijn hoofd. Hoe kan een mens blij zijn met de verandering en toch verdrietig zijn? Een lach en een traan wisselden elkaar steeds af. Bij het afscheid van de bewoners was het helemaal erg. Je raakt na 8 jaar gehecht aan elkaar. Ik sprak veel met ze en je leert elkaar door en door kennen. Een bewoner zei huilend tegen me, dat ze er niet aan moest denken dat ik niet meer door de gang zou lopen, dan heb ik het weer even moeilijk. Mensen zegen dat ik vrolijkheid uitstraal en hen energie geef. Ik probeer zo veel mogelijk positief te zijn en dat uit te stralen. Een mens gelukkig maken, maakt dat je zelf ook gelukkig bent.

Veel mensen kwamen gedag zeggen, bewoners, medewerkers, vrijwilligers en enkele collega’s uit Zeist. Het bleef informeel, dat was mijn grootste wens. Moniek van Jaarsveld, Raad van Bestuur van Warande hield een enorm leuke toespraak. Ze had op internet rondgeneusd en las enkele citaten van ‘mij’ voor die ze gevonden had.
Wat ben ik verwent. Feestelijk kwamen we thuis met bloemen, wijnen, coachingspelkaarten en kleine spreukenboekjes om te lezen. Er was geld ingezameld zodat ik een iPad kan kopen. Super!

Ik ga de eerste medewerker worden zonder een vaste kantoorplek. Prima, ik hoop ergens een meter plank te krijgen en dan stap ik dus echt het digitale tijdperk in. Geen dossiermappen aanleggen, geen stapels papier meer op mijn bureau. Zou het me lukken?

De dag na nieuwjaarsdag

oude mensen

Hoe weinig kun je doen op een dag en hoeveel doe je dan eigenlijk ?

Dat spookte door mijn hoofd toen ik vanmiddag na mijn 1e werkdag naar huis reed. Als je het goed beschouwd heb ik vandaag niets gedaan…..helemaal niets.

Oké, ik zal niet liegen. Ik zette vanmorgen de computer aan, heb drie mails verstuurd en deed vanmiddag de computer weer uit. Ook maakte ik van één stapel papieren, twee stapels. Een stapel wat ik nog moet uitwerken en een stapel om in ordners te doen.

Ik hoor u brommen, meer heb je niet gedaan? Dat is gemakkelijk geld verdienen en managers krijgen al zulke hoge salarissen! Dat dacht u toch? Eerlijk zeggen!

Hoe weinig kun je doen op een dag en hoeveel doe je dan eigenlijk? Hier begon ik dit blog mee. Hoe weinig ik gedaan heb, heeft u kunnen lezen en hoeveel ik dan eigenlijk toch deed……

Ik zag dat zij me zag

ze keek en lachte even

ik kan nog dag aan dag

die glimlach her-beleven

 

Ik zag dat hij me zag

Hij keek en lachte even

ik kan nog dag aan dag

die glimlach her-beleven

Vandaag zag ik alleen maar bewoners en zij zagen mij. Met velen een kort gesprek, nadat ik hen het allerbeste wenste voor de komende periode……een dikke kus, een ferme hand, een glimlach, een knipoog. Dat was wat ik kreeg vandaag én wat ik hen gaf.

Zomaar, een hele fijne werkdag!

 

Prijs in de knip!

winnende prijs

Onlangs was zorgverzekeraar IZZ bij Warande, de organisatie waar ik werkzaam ben en hield voorlichtingsbijeenkomsten voor medewerkers. Ik vond hun wijze van uitleg heel prettig en zinvol. Na de voorlichting kon je een kaartje invullen en meedingen naar een gratis wellnessbon.

Altijd doen is mijn motto en raad eens……ik won hem. Een cadeaukaart voor twee personen naar Thermen Bussloo wellnessresort. Wil je weten wat we gaan doen? Klik dan hier.

Wij gaan lekker genieten!!

Je kunt pas iets loslaten als je het eerst stevig hebt vastgepakt

Loslaten-laatste

Achteraf kijkend, denk ik dat ik mijn baan als vestigingsmanager stevig vastgepakt heb en dan is het moment er nu om het langzaam los te gaan laten. Vanaf 13 juli ben ik al in mijn hoofd bezig met de verandering van mijn baan. Op dat moment hoorde ik dat ik mijn passie kon gaan inzetten op een andere plek binnen Warande

Passie, er zijn mensen die daar niets mee kunnen. Ik ken iemand die zegt: ‘passie, daar heb ik helemaal niets mee, ik werk graag en hard, daar krijg ik salaris voor en als dat stopt, stop ik ook met werken’. Prima vind ik het, als iemand zo in elkaar zit, maar ik kan dat niet. Ik wil in mijn werk en mijn leven graag iets betekenen voor een ander en ik heb ‘gewoon’ andere mensen nodig om mezelf te blijven inspireren.

Passie is in mijn ogen mooi en fijn. Mensen merken het vaak als je gepassioneerd bent, je straalt dat uit en het geeft anderen energie. Zeven jaar heb ik gewerkt in het wooncentrum als vestigingsmanager. Een prachtige baan. Het mooiste van mijn werk vind ik de bewoners en de medewerkers. Bewoners staan voor mij op nummer één en pas daarna komen de medewerkers. En dat is voor medewerkers, de organisatie of de ‘buitenwereld’ misschien wel eens lastig geweest. Hoe erg…………., weet ik niet:-)

Ik heb mijn best gedaan. Er is veel veranderd sinds ik begon met werken in Houten. De zorgzwaarte van de bewoners is flink toegenomen, er zijn meer personeelsleden in dienst dan toen ik kwam. In de loop van de jaren moest er meer geregistreerd worden, meer controles bij bewoners. Toch bleef ik het belangrijk vinden dat er een zinvolle dagbesteding is voor de bewoners. Meer oog voor hun welzijnsgevoel. Dat is me gelukt. Ook is het leven in het wooncentrum iets zakelijker geworden. Je moet veel zaken kunnen verantwoorden, ook naar de bewoners en hun familie. De zorgzwaartepakketten dwingen ons om helder te zijn in wat we doen én wat we niet doen. Warande koos voor een doel, een ‘merk’ waar een bepaalde uitstraling bij hoort. Dat is langzaam ingezet  en  zal zeker het komende jaar door mijn opvolger nog verder uitgebreid worden.

Het is mooi geweest, ik heb ontzettend veel geleerd van deze functie en ik ben nu klaar voor een nieuwe uitdaging. U zult hier zeker meer over lezen! En doordat ik al zolang weet dat ik afscheid ga nemen van allemaal fijne mensen, lijkt het loslaten veel gemakkelijker te gaan dan bij eerdere functieveranderingen. Zou het wennen?? Nee, afscheid nemen is niet mijn sterkste kant, maar loslaten gaat al veel beter!!

Ik heb mijn leven geleefd

Vanmorgen bezocht ik een bewoner van ‘mijn’ wooncentrum. Een 98 jarige dame die stervende is. Helaas was een gesprek met haar niet meer mogelijk. Ik sprak echter wel met haar. Ik gaf aan dat ik het fijn vond dat haar wens nu in vervulling ging. Dat ik blij ben met het feit dat ze in het ziekenhuis besloten heeft om naar huis te gaan om hier te sterven.  Dat ik en andere collega’s op deze manier nog afscheid van haar konden nemen. Ik bedankte haar voor alles wat ze gezegd heeft tegen mij de afgelopen 7 jaar en dat ik veel van haar geleerd heb. En, natuurlijk dat ik haar zou missen. Ik wenste haar een goede reis en bleef even bij haar zitten en hield haar hand vast.

Ik heb echt veel van haar geleerd. Een vrouw die haar hele leven actief is geweest. Die zelfs actief bleef toen het op haar leeftijd steeds minder ging. Iemand die ondanks sterke vermagering en slapte in haar spieren zoveel mogelijk haar ochtendwandeling bleef maken buiten. Ondanks dat het rondje steeds korter werd, toch bleef doorgaan. En dan haar positieve inslag. Altijd opgewekt, haar ‘droge’ humor behield, zelfs in de laatste maanden. Geweldig! Vaak zei ze: ‘Gerda, ik ben een oud mens, die eigenlijk al lang dood had willen zijn, maar het mag niet van Petrus, dus ga ik door met leven. Moet ik dan gaan somberen, nee hoor, mij niet gezien!

Net kreeg ik bericht van de avonddienst dat ze is overleden. Fijn voor haar en dat meen ik. Toch laat ze een lege plek achter en dat meen ik ook!

De reden dat ik deze blog schrijf is, dat ik een ander geluid wil laten horen. Laten weten dat het niet alleen maar kommer en kwel is in verpleeg- en verzorgingshuizen. Dat werken met ouderen soms heel moeilijk en zwaar is. Maar dat het vooral mooi werk is. Werk waar je met een goed gevoel op terug kunt kijken. Werk dat er echt toe doet.

Het is soms zoeken naar een moment om tijd te maken voor een bewoner. Zoeken naar een evenwicht tussen de harde kant (budget, kwaliteit en verantwoording) en tussen de zachte kant (aandacht, echte aandacht). Keuzes maken en prioriteiten stellen.

Maar het is te leren, geloof me, het kan! Volgend jaar hoop ik in mijn nieuwe functie als teamcoach bij Warande, dit soort dingen onder de aandacht te brengen. Dat nog veel meer mensen het zoeken leren. Op zoek gaan naar evenwicht tussen de harde én zachte kant.

Zoek je mee?

Berichtnavigatie