MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de categorie “Teamcoach”

Pak jij je verantwoordelijkheid op in je werk?

Vandaag kwam ik iemand tegen die ik lange tijd niet gesproken had. Na beleefdheden uitgewisseld te hebben over hoe het met ons ging en nadat de gebruikelijke ditjes en datjes aan de orde waren geweest, spraken we verder.

Ja, ze werkte nog als manager in een verpleeghuis. Nee, ze vond er niets meer aan! Veel druk van ‘boven en beneden’ vertelde ze. Ze had het wel gehad. Van baan veranderen? Hoe ik dat in deze tijd kon vragen zei ze vinnig. Zo makkelijk vind je geen nieuwe baan en zeker niet op mijn leeftijd. Onlangs is ze 52 geworden vertelde ze mij.

Duizenden gedachten gingen door mijn hoofd. ‘Wat is ze verzuurd geworden zeg!’ Jee, wat jammer, vroeger was ze echt een bevlogen mens , hoe heeft ze dit laten gebeuren?’

werk waar je van houd

Bevlogenheid. Een onderwerp wat me erg aanspreekt. Ik zie het ook  in onze organisatie, dat er mensen werken die hun passie kwijt zijn en zichzelf de dag doorsleuren. Klagen en mopperen over werkdruk, vervelende collega’s of lastige bewoners. Iedereen maakt momenten mee dat je er ‘even’ geen zin meer in hebt. Maar, als dit langdurig wordt moet je je eigen verantwoordelijkheid oppakken en wat doen! Dat dit niet zo makkelijk is, weet ik als geen ander. Ook ik dacht anderhalf jaar: ‘deze baan is het niet meer, maar wat dan?’

Ik pakte de bal op en had geluk dat mijn werkgever met me mee dacht en me de kans gaf mijn passie te zoeken. Volgens mij moet je jou geluk zelf zoeken en niet wachten tot het op je af komt!

Dus, wees geen slachtoffer van jezelf in je werk. Doe wat aan de dingen waar je tegen aan loopt. Afgelopen week was Meldpunt op Tv. Daar ging het over slechte zorg in verpleeghuizen. Al twitterend ‘sprak’ ik met iemand die het net als ik belangrijk vindt dat, je iets gaat doen, als je ergens niet tevreden over bent. Angst om het ter sprake te brengen is een veelgehoord excuus. Ik werk nu sinds februari als teamcoach en in  trainingen, intervisie of gesprekken probeer ik de ‘onderkant’ of beter gezegd de mensen op de werkvloer sterker te maken. Kom voor jezelf of je bewoners op. Praat erover. Benoem de feiten en laat je emoties daarbij niet in de weg staan.

Zoek de liefde van je vak weer op. Doe de dingen waar je energie van krijgt. Uiteraard zijn er altijd facetten die je niet zo leuk vindt. Als je je focust op energie gevende werkzaamheden, geniet je echt veel meer in je werk. En….niet minder belangrijk, als jij geniet, genieten de bewoners die je verzorgt ook meer! En daarom zijn we toch in de zorg gegaan?

Wil je hier eens over praten? Doen! Voor tips mag je me mailen, maar doe wat!!

Teveel aan regels en procedures

We weten allemaal best hoe het anders kan! Wat is het wat ons tegen houdt? Is het angst voor het onbekende of is het vrees om slecht naar ‘buiten’ te komen? Hoe kunnen we de handen in elkaar slaan om dit te veranderen?

Ik denk hier al veel langer over. In april 2012 woonde ik een debat bij van Actiz over het nieuwe ouder worden. Toen sprak ik met Joris Slaets (hoogleraar ouderengeneeskunde Universitair Medisch Centrum Groningen) over een voorval wat plaatsgevonden had met de Inspectie van Volksgezondheid. Toen gaf hij mij het advies al: ‘gooi alle regels over boord en maak je ‘eigen’ regels en houd je daar aan als organisatie.’

Dat ik niet de enige ben die over dit soort zaken nadenkt weet ik. Ik lees er steeds vaker over. Vorige week stond er een groot artikel in de NRC over de maakbaarheid van het leven. Wat mij daarin raakte is het feit dat we alles proberen te regelen en te beheersen. Niets meer aan het toeval over te laten. De overheid doet daar ook aan mee. De vraag die daar gesteld werd bijvoorbeeld: ‘kan de overheid je verplichten, als jij een religieuze overtuiging hebt, om je kinderen niet in te enten tegen mazelen?’

Gisteren deelde ik een artikel op facebook. Regelarme zorg verhoogt welbevinden en werkplezier. 

Stichting De Hoven zette voor het experiment de regelsystemen HKZ, HACCP, CQ-index, Meetweek en Vroegsignalering aan de kant. De organisatie besloot te denken vanuit ‘welbevinden’. In samenspraak met bewoners werd gekeken naar een nieuwe set regels. Fantastisch! Vandaag in Trouw las ik de kop: ‘Teveel aan regels en protocollen is verstikkend voor hulpverleners.’ Elk incident lijkt weer tot nieuwe afspraken te leiden. Alsof daarmee elk volgende incident weer is afgedekt. ‘Risicoregelreflex’ wordt het genoemd.

bultrug procedure

Al deze artikelen, en het zijn er vast meer, bevestigen dat ik niet de enige ben die hier over nadenkt. Moeten we niet uitgaan van gezond verstand en de professionals gewoon hun werk laten doen? Mensen zijn daar op aan te spreken en uiteindelijk lijdt dit tot betere werkresultaten. En met name in zorginstellingen lijdt dit tot verbetering van het welbevinden van de cliënten. Dat is toch uiteindelijk wat we allemaal willen?

Op dit moment leven we naar Prinsjesdag toe. Langzaam maar zeker lekt het één en ander uit. Volgens mij is het tijd dat dit soort zaken daar besproken gaan worden ipv. alleen maar praten over bezuinigingen. Ik ben er van overtuigd dat als we alle zorgorganisaties inrichten zoals beschreven door Stichting de Hoven in het Groningse, er minder geld nodig is voor de zorg, cliënten een beter bestaan leiden en de medewerkers hogere kwaliteit van zorg-  en dienstverlening leveren.

Ik werk graag mee aan het opzetten van dergelijke zorgorganisaties. We moeten het gewoon gaan doen. Met een aantal mensen beginnen. Ik wil wel!

Sluit jij je ogen voor je angst?

Afgelopen week werd ik me weer eens bewust van mijn eigen angst.

Het begon allemaal op zolder. Ik ging even een blouse strijken die ik de volgende dag aan wilde. Ik wachtte tot het strijkijzer heet was en keek even om me heen. Ineens zag ik ze staan. Bananendozen vol met 2e hands handwerkmateriaal. Mijn partner gaat het spul  verkopen op een markt en de opbrengst is voor het verzorgingshuis waar ze als vrijwilligster werkt.

Ineens ‘ vloog’ het door mijn hoofd heen. Een gesprek dat ik onlangs met iemand had over bananendozen en vogelspinnen. Het komt met regelmaat voor dat er vogelspinnen mee reizen naar Nederland. Deze zitten soms tussen de bananen en heel soms blijven ze achter in de doos en komt ‘het beest’ er in de supermarkt uit. Heel relaxt spraken we hierover. Maar eenmaal op zolder schoot het door mijn hoofd heen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet op beestjes heb. Kevertjes, torren, spinnen, oorwurmen, ik kan er nachten van wakker liggen. Deze angst is er de oorzaak van dat ik nog nooit gekampeerd heb. Terwijl ik, als ik op bezoek ben bij mensen op een camping vaak denk: ‘dat wil ik ook, ik ben gek op de natuur’. En toch gaat dit niet gebeuren.

angst

Ik spreek wel met mensen over hun angsten, angsten die erg variëren. Van kleine ongemakkelijke angsten tot angsten die mensen belemmeren in hun functioneren. Het is belangrijk dat je je angsten geen eigen leven laat leiden en dan mogelijk een angststoornis ontwikkeld. Maar zo zwaar wil ik het hier niet maken.

Zo sprak ik eens met iemand die het moeilijk vond om in een vergadering op de afdeling een klinische les te geven. Waar ben je bang voor? Bang om vragen niet te kunnen beantwoorden omdat hij twijfelde over zijn eigen kunnen. Bang dat er onverwachtse dingen zouden gebeuren en hij uitgelachen zou worden. En op mijn vraag: ‘stel dat je iets niet zou weten, hoe erg zou dat zijn en wat kun je in zo’n geval wel antwoorden?’ ‘Waarom zouden je collega’s je uit lachen?  Hierover doorpratend probeer ik een stukje angst weg te nemen. Met mensen in gesprek gaan over hun gevoel; wat voelen ze als ze de angst benoemen en proberen die angstgevoelens onder controle te krijgen. Situaties voor bespreken en mensen leren hoe ze zich het beste kunnen presenteren. Na afloop evalueren en dan weer verder in gesprek.

Het klinkt zo makkelijk als ik het op schrijf en soms is de angst de baas worden  de ene keer moeilijker  dan de andere keer.  Ben je er in ieder geval bewust van, dat als je je angsten onder woorden brengt, je al op weg bent om ze aan te kunnen.

Dan ik met mijn beestje. Vogelspinnen zou ik geen beestjes willen noemen, maar vreselijke beesten. De eerste paar avonden na mijn ‘bewustwording’ van mijn angst op zolder liep ik eerst een ronde door onze slaapkamer. Gisterenavond deed ik dat niet en keek ik zelfs niet onder het bed. Er is nog hoop om me in ons eigen huis weer ‘veilig’ te voelen. Daar ben ik blij mee. En toch…..moet ik er niets, maar dan ook helemaal niets van hebben!!!

Betrokken bij je werk én invloed?

Vanmorgen hoorde ik in de supermarkt twee medewerkers tegen elkaar praten. Wat een narigheid. Zij hadden geen last van klanten die eventueel mee luisterden, maar ik als toehoorder moest het  wel aanhoren.

Ze liepen tegen elkaar te klagen over de jonge vakantiemedewerkers. ‘Ik snap niet waarom Joop al die vakantiekrachten heeft aangenomen.’ ‘Wij hebben onze handen er aan vol, je moet alles uitleggen en zelfs dan, doen ze het nog niet goed.’ ’Beter was het geweest als hij het bij de zaterdagkrachten had gehouden, maar die zullen wel te duur zijn.’

Het was duidelijk, zij ergerden zich aan hun leidinggevende en vonden de werklast te veel toegenomen met al die jonge krachten. Wat een gemopper! Ik moest op mijn tanden bijten om niets te zeggen en liep maar snel door.

Wat een verspilde energie dacht ik toen ik naar huis fietste. Dat helpt niets en je gaat je alleen nog maar meer ergeren. Ik zal maar eerlijk zijn, ik deed het ook in mijn jongere jaren! Overal op mopperen en me groen en geel ergeren.

Inmiddels ben ik ‘wat’ wijzer geworden en weet ik dat mopperen niets helpt.

cirkel

Als teamcoach ben ik vaak in gesprek met mensen, gevraagd en ongevraagd mag je dan advies geven. Ik praat graag met mensen over de cirkel van invloed en betrokkenheid. Als medewerker voel je je betrokken bij de organisatie waar je werkt, of in ons geval in het verpleeghuis, voelen mensen zich erg betrokken bij bewoners. Toch heb je als medewerker niet overal invloed op en zul je moeten accepteren dat sommige besluiten door een ander genomen worden.

Toch, en dat vertel ik vaak aan mensen, kun je wel proberen je invloed te vergroten. Hoe? Door te praten over wat je ziet gebeuren of als je iets moet doen, waarvan jij denkt dat dit heel anders kan. Mopperen en ergeren kost alleen maar energie en daar schiet zowel jij als je werkgever niets mee op.

Dus is het zaak dat je gaat proberen om datgene waar je je over ergert bespreekbaar te maken. Dit natuurlijk met een positieve inslag. Als je gaat roepen: ‘wat een onzin of dit doe ik niet op deze manier’, dan bereik je niets. Ja, toch wel, maar dan het tegenover gestelde. Dat je leidinggevende of je collega’s je een zeurpiet gaan vinden en niet meer naar je luisteren. Ga in gesprek.  Een gesprek waarin je rustig aan geeft wat je hebt bedacht. Aangeven waarom je denkt dat dit beter werkt en daar samen over van gedachten wisselen.

Dan heb je kans dat je door je betrokkenheid te tonen, je meer invloed kunt krijgen op hetgeen je graag anders ziet. Als dat lukt is dat heel fijn voor je……..

Als dat niet lukt, accepteer dan dat sommige besluiten simpelweg door iemand anders genomen worden  en ga je niet ergeren!!

ergeren

Hoe goed luister jij?

Heb jij ook wel eens het gevoel dat je tegen iemand zit te praten die niet echt naar je luistert?

Actief luisteren is best lastig. Vaak heb je zelf niet in de gaten op welke manier je naar een ander luistert. Ik ben me er nog meer bewust van geworden sinds ik onlangs een stuk las dat geschreven was vanuit de denkwijze van de Amerikaanse psycholoog Carl Rogers. Hij heeft het actief luisteren voor het eerst als techniek beschreven als onderdeel van de cliëntgerichte psychotherapie.

Ben je je bewust wat er in jouw hoofd omgaat als de ander je iets vertelt? Let de komende weken eens goed op als je luistert. Als de ander je iets vertelt. Het risico is dat jou gedachten direct al bezig gaan met het zoeken in je eigen referentiekader naar herkenning. Je scant als het ware je eigen herinneringen. Je gaat op zoek naar informatie die aansluit of overeenkomsten heeft met hetgeen de ander vertelt.

Hond%20grote%20oren

Open luisteren, zonder de vooronderstellingen of oordelen van wat die ander bedoelt of gaat zeggen, is een van de moeilijkste dingen die er zijn. Bij het actief luisteren ga je als luisteraar expliciet na of je de boodschap (inhoud én gevoel) van de spreker begrepen hebt. Het doel van actief luisteren is wederzijds contact te verbeteren. Vooral het gevoel echt begrepen te worden, zonder meteen beoordeeld te worden is belangrijk.

Terwijl je dit leest denk je waarschijnlijk: ‘maar dat doe ik niet.’ Toch wel, en soms vaker dan je zelf denkt. Ik heb in gesprekken die ik zelf hield en bij gesprekken die anderen hadden, hier een tijdje extra op gelet. Hoe vaak hoor je niet: ‘oh, ja dat heb ik ook’ of ‘ja, dat herken ik!’ En ik merkte dat ik me ook regelmatig laat verleiden tot zulke uitspraken.

Het is de moeite waard om er eens goed op te letten. Ik hoor in gesprekken met medewerkers regelmatig mensen verzuchten en zeggen: ‘naar ons luisteren ze toch niet.’

Ik merk het ook als ik met iemand praat die er niet met zijn hoofd bij is of iemand die niet echt geïnteresseerd is in wat je zegt. En dat is echt niet leuk. Je hebt dan de neiging om te stoppen met praten, maar beter is het te benoemen dat je het gevoel hebt dat de ander je niet echt hoort.

In mijn vorige blog over feedback schreef ik al dat feedback en luisteren beide erg belangrijk zijn. Als je feedback krijgt, vraag dan vooral door om duidelijk te krijgen wat de ander zegt. Neem niet zomaar aan dat wat je hoort, ook daadwerkelijk bedoelt wordt. Soms geef je ergens een beleving aan en gaan de gedachten met je op de loop.

Afgelopen week las ik in een boek de tekst: ‘Kritiek is positief advies in een andere verpakking. Het is aan jou om het uit te pakken en de boodschap te ontdekken.’
Veel luisterplezier!

Feedback……

‘Ik vind dat je dit niet slim heb aangepakt’ of ‘doe nou eens rustig, je maakt iedereen in de war!’

Feedback; een ander teruggeven wat je ziet of opmerkt. Hoe doe je dat zonder dat diegene die je feedback geeft, je gelijk een bitch vinden? Dit soort vragen krijg ik regelmatig. Medewerkers die collega’s feedback willen geven. Werkbegeleiders die leerlingen of stagiaires moeten corrigeren.

Als teamcoach spreek ik veel medewerkers. Individueel of teams tijdens ontwikkelbijeenkomsten of tijdens intervisie. Feedback ontvangen en geven. Het blijft een moeilijk onderdeel van communicatie. Sommige medewerkers slikken veel in met als gevolg dat ze zich van binnen opwinden of met andere collega’s gaan roddelen. Dat geeft stress. Stress als je, je van binnen ergert of stress als diegene over wie je roddelt naar je toe komt met een opgewonden gezicht.

Ik begin vaak met vragen hoe ze het zelf vinden als ze feedback krijgen. Of ze positieve feedback ook echt horen en daar de ander voor bedanken. Ze wimpelen het vaak af met: ‘ach, wat ik deed stelt niet veel voor’ of ‘het viel wel mee hoor.’ Vaak verdwijnt positieve feedback snel uit je gedachten en dat is jammer, je krijgt deze vaak echt gemeend.

Opbouwende feedback of ‘negatieve’ feedback krijgen valt ook niet mee. Als je al een beetje geïrriteerd bent, dan valt dat soms behoorlijk verkeerd. Sommige klimmen meteen in de gordijnen en geven lik op stuk. Anderen voelen zich dan onzeker en kruipen in hun schulp.

Mensen vinden feedback geven vaak moeilijk. Ze zijn bang voor de reacties van anderen. Bang dat ze een felle reactie terug krijgen of dat er achter hun rug over hen gepraat word. En dan geven ze het vaak niet, met als gevolg…….

feedback1

Feedback geven is moeilijk, maar is wel te leren. Leren door het te doen en merken dat het geen negatieve gevolgen hoeft te hebben. Als je het op de juiste manier doet. En goed oplet hoe de ander reageert (verbaal en non-verbaal) en dat vervolgens ook benoemen. Vertellen wat de reactie met jou doet en daar samen over praten. In dialoog gaan om vervolgens afspraken met elkaar te maken.

Het klinkt vaak zo makkelijk. Ik praat er veel met mensen over. Ik vraag hoe ze anderen feedback geven en geef vervolgens voorbeelden hoe het ook anders kan. Doe soms kleine rollenspellen. Wat ik leuk vind om te merken, is dat mensen een situatie met mij doorspreken om zich voor te bereiden. En dat ze het daarna ook doen. Dan krijg ik vaak een mail met de woorden: ‘ik heb het gedaan!’ Het gaat niet altijd direct goed en dan praten we er verder over. Ik probeer te bereiken dat mensen door te oefenen met simpele kwesties hun zelfvertrouwen verhogen en steeds een stapje verder gaan.

Fantastisch werk. Ik ga dan ook graag deze gesprekken aan. Ik werk weinig met modellen, maar zet mijn intuïtie veel in. Dit soort gesprekken geven me enorm veel energie en dat is mooi meegenomen.

Ik heb het zelf ook moeten leren en af en toe vind ik het zelf ook super lastig. Dat geef ik dan ook aan mensen mee.

feedback 2

Feedback en luisteren (echt luisteren) naar de ander heeft wat mij betreft veel met elkaar te maken. Daarover volgende keer meer!

Aandacht bij je werk; ben jij mindfull?

Ga even staan, voel de grond waar je op staat. Breng je aandacht naar je voeten en leun naar voren op je voorvoet. Voel hoe je dan staat. Breng je gewicht wat meer naar de hak van je voet en merk op hoe stevig je dan staat. Breng je gewicht weer terug op je voorvoet.

Dit is het eerste gedeelte van de oefening ‘berghouding.’

Toen ik twee jaar geleden de opleiding tot intuïtieve coach ging volgen riep dat in mijn omgeving veel vragen op. Werd ik dan zo’n zweverig typ? Ik leerde coachen met zowel de oosterse als de westerse methodes. De principes waren sterk verbonden met de boeddhistische psychologie. Het was een praktische no-nonsense opleiding. Meditatie en mindfulness oefeningen waren regelmatig aan de orde. Vanaf dat moment leef ik behoorlijk mindfull. Ik let op de signalen van mijn lichaam, sta regelmatig even stil bij wat ik doe en creëer ruimtes in mijn leven om te ontspannen om in het hier en nu terug te komen. En ik kan zeggen dat ik er baat bij heb. Ik kan me goed concentreren, slaap prima en voel geen hoge druk meer van buitenaf. Uiteraard laat ik me ook regelmatig meesleuren in de hectiek om me heen. Maar ik kan het wel vrij snel opmerken en weer terug pakken.

Mind-full-or-mindful

Inmiddels weet ik uit persoonlijke ervaring dat mindfulness en werken met een bepaalde tijdsdruk goed samen gaan. Als je sterker in het ‘nu’ staat en de gebeurtenissen thuis en op het werk met milde, open aandacht onder ogen ziet, heeft dat invloed op de manier waarop je reageert. Acceptatie van situaties betekent geen berusting. Het betekent wel dat je minder energie verspilt aan zinloos verzet tegen de werkelijkheid zoals ze is (niet zoals je denkt dat ze is of zou moeten zijn). Daardoor krijgt je geest meer ruimte om andere en nieuwe oplossingen te zien, doordat je de situatie van een afstand kunt bekijken.

Gisteren volgde ik een preventie workshop mindfulness. Deze werd gegeven door de zorgverzekeraar IZZ, speciaal voor mensen uit de zorg. Medewerkers uit de zorg vertelden dat ze meer aandacht bij hun bewoners willen hebben. Iemand vertelde: ‘als ik een bewoner aan het helpen ben, ben ik in mijn hoofd al met de volgende drie bezig.’ Mindfulness is inderdaad een aandacht training en meer aandacht bij de bewoner is niet alleen voor jezelf en de bewoner prettig, maar verhoogt ook de kwaliteit van zorg en welzijn.

Ik was daar niet om nieuwe informatie op te doen. Ik denk dat ik inmiddels wel verzadigt ben na de opleiding en het lezen van vele boeken erover. Ik was op zoek naar een programma van ongeveer twee uur waarin je mensen zo goed mogelijk kunt informeren én oefeningen kunt laten doen.

Het was een goed programma. Ik ga het aanpassen zodat het iets van mezelf wordt en dan hoop ik dat ik de gelegenheid krijg om op het werk de workshops zelf te gaan geven. Wie wil nu niet gelukkig zijn in het leven en zijn leven met aandacht leven?

De tijd gaat toch al zo snel.

De kunst van loslaten is…….vakantie vieren

Een groot verantwoordelijkheidsgevoel is goed. Je verantwoordelijk voelen voor de werkzaamheden die je doet én je verantwoordelijk voelen voor de hele organisatie is nog beter.

Ik vraag wel eens aan personen: ‘In hoeverre voel je je verantwoordelijk voor de hele organisatie of alleen voor je eigen afdeling?’ Ik krijg daar wisselende antwoorden op. Er zijn personen die zich voornamelijk verantwoordelijk voelen voor hun eigen afdeling of de vestiging waar ze werken. Maar er zijn ook personen die zich voor de hele organisatie verantwoordelijk voelen. Die zeggen: ‘ik bén de organisatie.’ Goed onderwerp om af en toe bij stil te staan.  Goed om je bewust te zijn dat we niet zonder elkaar kunnen, maar sámen het werk doen.

Dat je niet alle zorgen op je nek moet nemen of dat je niet wakker moet liggen van de zorgen op je werk is daarbij een belangrijk uitgangspunt. Toch blijkt, als je hierover praat, dat dit nog wel voorkomt. Hoe komt dat? Delen we onze zorgen niet genoeg? Blijven we er zelf te lang mee rondlopen? Het is belangrijk dat je hier eerlijk over bent. Van de bovenkant van de organisatie naar de onderkant en andersom. Want als we het niet weten van elkaar, hoe kunnen we het dan samen aan? En dat is soms het lastige van samenwerken; samenwerken aan één doel. Eerlijkheid, respect en openheid naar elkaar toe. Dat moet toch lukken als we hier samen aan werken?

Als teamcoach vind ik het prettig om hier over te praten. Wat is er nodig in een team om dit vertrouwen te krijgen en vertrouwen uit te stralen naar de ander? Wat verwacht je voor ondersteuning? Wat heb je nodig van die ander? Een leerpunt voor velen, ook voor mij. Ik ga er soms vanuit dat dit allemaal vanzelfsprekend is en dat je wel weet wat anderen van je verwachten. Maar het is goed om dit te toetsen bij elkaar en er over te praten. In mijn nieuwe functie is dat het lekkerste wat er is. Ik coach mensen individueel en ik ondersteun teams. Maar het is ook fijn om spontaan hierover te praten als ik iemand tegenkom tijdens de koffie of lunch. Zomaar, zonder aanleiding en gevolgen.

Op een gegeven moment is het loslaten en ruimte voor jezelf nemen. Dat doe je in je vrije dagen en in de vakantie. Ik hoor verschillende mensen zeggen; ‘na een paar dagen vakantie, kan ik het pas goed loslaten.’ Of dat erg is? Nee, daar hebben meer mensen last van. Last van? Eigenlijk is dat niet erg, dat laat zien dat je betrokken bent. Toch?

Deze week heb ik vakantie. Ook ik had ‘last’ van het loslaten. Last? Nee, eigenlijk niet. Soms duurt het een paar dagen en dan weet je……ik ben zover!  

En dat punt heb ik nu bereikt. Heerlijk loslaten en genieten van mijn vrije weekje…….

53-nu-even-ophouden-met-maar-doorgaan_kaart_images_small_max

Werken als teamcoach

‘Elk nadeel heb ze voordeel’ is een gevleugelde Cruijffiaanse uitspraak.

Ik heb de afgelopen tijd geleden onder een Writer’s Block. Het schrijfproces verloopt meestal onwillekeurig. Je bent, als je schrijft, afhankelijk van factoren die je niet altijd onder controle hebt. Dat bracht mij tot een verlies van inspiratie.

Voornamelijk schrijf ik op mijn blog over zorggerelateerde zaken en sinds ik mijn nieuwe baan heb weet ik niet meer waar ik over kan schrijven. Geen leuke baan dan? Ja zeker wel, daar zit het niet in! Ik twijfel erg over wat ik wel of niet kan schrijven. Meestal zijn het toch vertrouwelijke zaken en die hang je niet graag aan de grote klok. Je wilt tenslotte niemand schaden. Lastig hoor. Als er iemand tips heeft zou het fijn zijn als je die met me wilt delen.

Vanmiddag heb ik gewerkt aan de voorbereidingen voor een teammiddag die ik morgen ga verzorgen. Dat is leuk om te doen. Wat ik wel merk is dat ik nog routine moet opbouwen in mijn huidige werk. Leiding geven aan een team of aan een vestiging, wat ik de afgelopen jaren heb gedaan, is toch even heel iets anders dan iemand coachen, intervisie verzorgen of een teammiddag organiseren. Een uitdaging is het wel. Ik ga eerst goed nadenken wat het doel van mijn ‘werkklus’ is, om vervolgens de juiste methode te kiezen van waaruit ik wil werken. (Alhoewel ik niet van de methoden ben). Op mijn coachopleiding heb ik geleerd om te werken vanuit mijn intuïtie. Niet te veel modellen of vragen opstellen, maar luisteren naar mijn gevoel. Beter gezegd luisteren naar mijn buik. Dat zet ik ook regelmatig in als ik met iemand in gesprek ben. Hoe voelt de ander aan, wat pak ik op van de ander? En daar op inspelen met open vragen. Ik mag dus een OEN zijn. Open, eerlijk en nieuwsgierig.

Toch moet ik voor mezelf en zeker voor een hele middag, wel een programma maken, zodat de middag gevuld is. Wat ik ook geleerd heb, is stiltes inbouwen. Je hoeft niet doorlopend met de mensen in gesprek te zijn. Het is ook goed als, iemand waar ik mee praat, de gelegenheid heeft om even bij zichzelf te blijven. Even naar ‘binnen’ te gaan. Al is dat nog niet zo gewoon in onze organisatie en in de huidige maatschappij.

‘Elk nadeel heb ze voordeel…..waar sloeg dat ook al weer op?’ ‘Oh ja, op mijn Writer’s Block natuurlijk.’ Ik probeer in het vervolg over de thema’s te schrijven waar ik mee bezig ben. En het voordeel?? Dat ik niet op routine vaar en steeds weer even moet stilstaan bij wat ik met wie ga ondernemen. Goed voor de hersens!

Berichtnavigatie