MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de categorie “Prive”

Mantelzorgen is soms pijnlijk

Wat is het toch moeilijk als je (schoon)moeder op 2 uur rijden in een verpleeghuis ligt en het niet helemaal lekker gaat. Langzaam aan het herstellen is van een grote operatie en zien dat er een terugval is waarbij ze vooral psychische last van heeft.

Je gaat er vanuit dat er goede zorg en begeleiding aanwezig is zodat er echte aandacht is voor haar. Echte aandacht hebben voor je bewoner, dat is waar ik op hamer als ik trainingen geef in ons verpleeghuis. Zie en ken je bewoner!

Als je dan zelf van de ene zuster dit hoort en van de ander dat………dan maakt het verdrietig dat je zelf niet ‘even’ langs kunt gaan om te zien hoe het gaat. Ongetwijfeld zullen ze hun best doen, daar ga ik altijd van uit. Maar toch……..voelt het soms niet goed.

We merken, zeker als we in het verpleeghuis zijn, dat ze hun best doen en dat ze ook bang zijn om het niet goed te doen en daarop afgerekend te worden. Je ziet het en je hoort het om je heen. Daar helpt alle media rond de ouders van staatsecretaris van Rijn ook niet echt bij.

Konden we maar met zijn allen de kwaliteit van zorg verbeteren en zorgen voor rust in de verpleeghuizen. Maar het aller belangrijkste is toch wel dat je echte aandacht geeft aan je bewoner en je hierin niet laat afleiden door angst, werkdruk of wat dan ook!

Dan doet mantelzorgen misschien iets minder pijn!

IMG_0592.PNG

Advertenties

Onze manier van vakantie vieren

Welkom in ons huis aan de Overijsselse Vecht en een goede tijd toegewenst.  Eet of drink alles in de koelkast wat jullie lusten en gooi het anders weg.  Dit is vaak de 1e informatie die we lezen bij binnenkomst. Met daarna allerlei informatie over zaken waar u zich vast wel een voorstelling van kunt maken. Wat te doen bij onweer, de plek waar de gebruiksaanwijzingen liggen, scheiden van afval en wanneer de kliko aan de straat te zetten.  Deze keer lag er ook een schrijven bij met de titel: ‘onverplichte toeristische tips.’ Dit was nieuw voor ons.

Net aangekomen op ons vakantieadres is het allemaal nog een beetje onwennig. Waar vind je de koffiebekers? Waar staan de pannen en hoe werkt het kookapparaat (7 pitten en 4 ovens)? Waar liggen de sleutels en welke is voor de brievenbus? Sommige dingen zijn gemakkelijk te vinden. Bijvoorbeeld het bestek, je trekt een la open of anders nog één en je hebt gevonden wat je nodig hebt. Je loopt door het huis en proeft de sfeer al een beetje. Er zou ook een poes zijn, waar is ze nu? We zijn benieuwd of zij haar neus laat zien. Op onze ronde door het huis slaan we vaak kreten uit, zoals: ‘wat is het groot, je zou verdwalen in dit huis.’ ‘Geweldig is het hier, wat een tuin en wat een mooi uitzicht.’

zichtophuis3

Na een paar uur, als je dan de spullen hebt uitgepakt voelt het al beter. Koffie……maar eerst even lezen hoe dit apparaat werkt en je drukt op goed geluk op een paar knopjes en weldra zit je met een dampende kop zalige cappuccino voor je neus. Het voelt goed stellen we vast.

Onlangs spraken we met een man over het ‘goed voelen van een huis.’ Voelen, voelen, hoe voelt dat dan? Het is lastig om dit aan anderen duidelijk te maken. En zeker aan een hoog opgeleide man. Die heeft niets met voelen, die wil weten en niet voelen. Misschien hebben we in de loop der jaren hier een speciaal ‘gevoel’ voor ontwikkelt. Wie zal het zeggen. Ons is inmiddels wel duidelijk dat je niet met iedereen over ‘gevoel’ kan praten. Dit is niet nieuw voor mij, ik heb dat ook in sommige situaties op het werk wel meegemaakt.

Dit huis voelde direct goed. Sfeervol ingericht, veel ramen, overal boeken, tijdschriften, zachte kleuren in huis.

Op de 2e dag hadden we het al over ons huis. We hadden een flink eind gefietst en verlangden daarna weer naar ‘huis’. Koffie met een tijdschrift en dan een ronde langs alle boeken. Ik kreeg gelijk al de kriebels. ‘Die wil ik lezen en die en die en die. Je vertrekt met ik weet niet hoeveel digitale boeken en toch koos ik voor een gewoon boek. Toch wel weer lekker, een echt boek in je handen.

We hebben al hilarische dingen meegemaakt in onze 1e week. Daarover later meer uiteraard.

Toen lekker thuis op de bank met een mooi boek: ‘Stoner.’ Daar heeft u vast gelezen in mijn vorige blog.

Aandacht bij je werk; ben jij mindfull?

Ga even staan, voel de grond waar je op staat. Breng je aandacht naar je voeten en leun naar voren op je voorvoet. Voel hoe je dan staat. Breng je gewicht wat meer naar de hak van je voet en merk op hoe stevig je dan staat. Breng je gewicht weer terug op je voorvoet.

Dit is het eerste gedeelte van de oefening ‘berghouding.’

Toen ik twee jaar geleden de opleiding tot intuïtieve coach ging volgen riep dat in mijn omgeving veel vragen op. Werd ik dan zo’n zweverig typ? Ik leerde coachen met zowel de oosterse als de westerse methodes. De principes waren sterk verbonden met de boeddhistische psychologie. Het was een praktische no-nonsense opleiding. Meditatie en mindfulness oefeningen waren regelmatig aan de orde. Vanaf dat moment leef ik behoorlijk mindfull. Ik let op de signalen van mijn lichaam, sta regelmatig even stil bij wat ik doe en creëer ruimtes in mijn leven om te ontspannen om in het hier en nu terug te komen. En ik kan zeggen dat ik er baat bij heb. Ik kan me goed concentreren, slaap prima en voel geen hoge druk meer van buitenaf. Uiteraard laat ik me ook regelmatig meesleuren in de hectiek om me heen. Maar ik kan het wel vrij snel opmerken en weer terug pakken.

Mind-full-or-mindful

Inmiddels weet ik uit persoonlijke ervaring dat mindfulness en werken met een bepaalde tijdsdruk goed samen gaan. Als je sterker in het ‘nu’ staat en de gebeurtenissen thuis en op het werk met milde, open aandacht onder ogen ziet, heeft dat invloed op de manier waarop je reageert. Acceptatie van situaties betekent geen berusting. Het betekent wel dat je minder energie verspilt aan zinloos verzet tegen de werkelijkheid zoals ze is (niet zoals je denkt dat ze is of zou moeten zijn). Daardoor krijgt je geest meer ruimte om andere en nieuwe oplossingen te zien, doordat je de situatie van een afstand kunt bekijken.

Gisteren volgde ik een preventie workshop mindfulness. Deze werd gegeven door de zorgverzekeraar IZZ, speciaal voor mensen uit de zorg. Medewerkers uit de zorg vertelden dat ze meer aandacht bij hun bewoners willen hebben. Iemand vertelde: ‘als ik een bewoner aan het helpen ben, ben ik in mijn hoofd al met de volgende drie bezig.’ Mindfulness is inderdaad een aandacht training en meer aandacht bij de bewoner is niet alleen voor jezelf en de bewoner prettig, maar verhoogt ook de kwaliteit van zorg en welzijn.

Ik was daar niet om nieuwe informatie op te doen. Ik denk dat ik inmiddels wel verzadigt ben na de opleiding en het lezen van vele boeken erover. Ik was op zoek naar een programma van ongeveer twee uur waarin je mensen zo goed mogelijk kunt informeren én oefeningen kunt laten doen.

Het was een goed programma. Ik ga het aanpassen zodat het iets van mezelf wordt en dan hoop ik dat ik de gelegenheid krijg om op het werk de workshops zelf te gaan geven. Wie wil nu niet gelukkig zijn in het leven en zijn leven met aandacht leven?

De tijd gaat toch al zo snel.

Ik was er even niet….

even weg

Ik was even niet online………en wat de foto zegt: ‘ontschat daar de waarde niet van.’

Een nieuwe baan, andere dingen om over na te denken. Even wennen aan een heel ander werkschema. Even met jezelf bezig zijn.

Heerlijk! Maar nu weer bloggen, ik heb het gemist!

Het is net als fietsen….

De tijd vloog door mijn handen. Als je lekker bezig bent, is algemeen bekent, dat de tijd snel gaat. Ik was benieuwd hoe het me zou bevallen, het was al zo lang geleden. Vroeg uit de veren, vrolijke muziek en ik kon gaan. Ik durf wel te zeggen dat het niet zo vaak voorkomt. Menig vrouw zal er jaloers op zijn denk ik. Toch nam ik me voor vandaag eens te gaan kijken of ik het een en ander niet verleerd was. En wat bleek, het is net als fietsen, dat verleer je ook niet.

Met armen vol wasgoed steeg ik op naar de zolderetage. Oef, dat is waar ook. Het droogrek en de droger waren helemaal vol. Waar zette ik de wasmachine ook al weer op? 3, 4, nee toch 7. Allerlei soorten wasmiddelen en ik begon te dubben. Ik las nog net niet de handleiding. Een gok dan maar. De juiste knoppen ingedrukt en…hij deed niets. Overal en aan elke knop gedraaid, deurtje open en dicht. Wat zie ik nu? Stekker eruit. Daar had ik ook eerst naar moeten kijken.

Met de mouwen opgestroopt haalde ik de was van het rek en uit de droger. Ik gooide alles op de strijkplank. Niet handig, want nu had ik geen plek meer om te strijken. De was op het, inmiddels lege droogrek gegooid. Het strijkijzer aan. Hij pruttelde wel heel erg. Geen water erin. Weer naar beneden om water te halen. Al strijkend druip ik inmiddels van het zweet. Raam van de zolder open, dat hielp even, tot ik uit mijn hemd woei. Met de keurig gestreken was naar de slaapkamer. Alles in de kast en toen, alsof ik nog helemaal fris was, de stofzuiger gepakt en boven alle kamers gezogen. Ik vergat te stoffen, ook niet slim. Dat had ik eerder moeten doen, dan maar na het stofzuigen..

De trap af naar beneden, stofzuiger in de ene hand en in mijn andere hand de stapel hand- en theedoeken. In het circus heb ik nooit gewerkt, dat bleek, ik liep ietwat instabiel, mis ik 2 traptreden en glibber zo de gang in. Languit, met alle spullen om me heen.

De kamer en de keuken onder handen genomen en uiteindelijk stortte ik op de bank. Helemaal stuk!! Alleen thuis, dus ik moet zelf koffie zetten. Al hijgend drink ik mijn koffie op, een glas ijskoud water er achteraan. Dacht ik nou echt dat het huishouden een eitje was?

Ik weet nu wel beter! Een weekje vrij is heerlijk en een dagje verstand op nul en lekker huishouden ook. Toch doe ik voortaan graag weer mijn eigen werk. Rustig achter de computer, een gesprekje hier en daar, vervolgens weer even achter de pc en een praatje.
Dáár ben ik voor geschapen, ik weet het zeker!

huishouden_doen_2

 

Ps, wat het verhaal niet vertelt is, dat ik regelmatig een leespauze nam!

Een kleine time-out

Even genoeg aan mijn hoofd

Hij zit nog even vol

Sinds een week of twee heb ik geen schrijfinspiratie gehad. Niet dat ik niets meegemaakt of te vertellen heb, ik heb genoeg beleeft. Dat houdt u tegoed. Mijn blocnote staat vol gekriebeld met onderwerpen. Maar het komt er gewoon even niet van.

Nog 3 werkdagen en 1 afscheidsdag voor de boeg en dan sluit ik mijn baan af als vestigingsmanager. Ik heb precies 8 jaar in Houten gewerkt en ik ga nu, zoals ik al eerder schreef, invulling aan mijn nieuwe baan geven.

Ik ben blij met deze verandering en toch is het lastig. Lastig om zoveel mogelijk over te dragen en toch niet teveel. Lastig om de laatste loodjes nog even te doen, bv. het uitwerken van vergaderingen en gesprekken. Lastig omdat ik niet op gang kom, mijn hoofd zit te vol. Vol met dingen die nog moeten van mezelf. Ik wil het netjes achterlaten en er schiet steeds weer wat in mijn hoofd. Lastig is het ook om afscheid te nemen. Afscheid van bewoners die me na aan het hart liggen, medewerkers ga ik nog zien binnen de organisatie of lezen op facebook en Intranet, maar toch wordt het anders.

Ik zie niet bewust tegen het afscheid op, er zullen wat traantjes dwarrelen, maar dat hoort nu eenmaal bij mij. Maar onbewust ben ik er denk ik meer mee bezig. Vandaar ook dat volle en vermoeide hoofd.

Dit wilde ik even kwijt……gewoon even zeggen dat ik snel weer terug ben. Dat het een korte time-out is. Na donderdag 10 dagen vrij en dan zal ik er vast snel weer zijn. Maar eerst even goed mijn hoofd leeg maken en de accu opladen.

Tot schrijfs

Even genoeg …………

nu%20is%20het%20genoegHet ligt zeker niet aan de afgelopen dagen, daar was helemaal niets mis mee. Twee gezellige dagen gehad, met gisteren onze jongste dochter met gezin bij ons en vandaag bij mijn zus Henny,  waar zelfs mijn inmiddels grote neefjes, zich nog even lieten zien.

Overdadig veel gegeten of gedronken kan ik ook niet zeggen. Veel extra’s suikers? Ook niet. Komt het omdat ik me tegenwoordig meer met mindfulness bezig hou? Dat ik een overdosis aan prikkels heb gehad? Ik heb werkelijk geen idee.

Wat er aan de hand is vraagt u zich af?

Niks eigenlijk, ik ben gewoon ‘uitgekerst’. U wilt weten hoe dat voelt? Gewoon…….even geen zin meer hebben, beetje misselijk zijn, grieperig gevoel, slaperig….ik denk dat ik gewoon even genoeg heb gehad. Het zal wel komen doordat ik niet helemaal jofeltjes de kerst in ben gegaan. Momenteel zit ik aan de predinison en een puffer, zit wat vol op de longen, vandaar.

Nee, geen medelijden, heb ik niet nodig! Niemand heeft wat aan me gemerkt hoor met de kerst, tenminste dat hoop ik dan maar. Maar het is even genoeg. En dan ga ik gewoon even dit doen; ‘lui zitten op de bank, laptop op schoot en even wat van me af typen’…..eventjes helemaal alleen in mijn eigen hoofd en daar laat ik, als ik schrijf niemand toe. Doet u dat ook wel eens?
Doen!! Niets zo lekker dan in je eigen hoofd zijn, woorden laten stromen en niet nadenken wat een ander er van vindt.  

U hoeft het niet te lezen, toch? Dat is het gekke van blogs schrijven. Je schrijft voor niemand speciaal en toch voor iedereen. Ik vermaak me er zelf in ieder geval mee en kijk er soms van op hoeveel mensen er terloops zeggen: ‘ik volg jou blogs hoor, dus ik ken je wel een beetje’.

Vandaag zal ik u niet zo vermaakt hebben vrees ik. Ach, mag wel een keertje toch?
Ik ben het in ieder geval even kwijt!

Fijne kerst voor nu nog even……

Associeren en humor

Vandaag trok ik mijn 1e kaart van de Raak! associatiekaarten. Sinds kort in mijn bezit.  Deze associatiekaarten helpen je om jezelf en anderen beter te leren kennen. Elk woord roept een associatie op. Net, dat ene woord, kan RAAK zijn. 

 Ik nam de proef op de som.

 Ik trok de kaart: ‘humor.’ Een glimlach breekt door op mijn gezicht.

Mijn motto: ‘een dag niet gelachen is een dag niet geleefd’, is mijn allereerste associatie. Vaak hoor ik dat ik vooral ‘droge’ humor heb. Om er achter te komen of dat zo is, ga ik even op bezoek bij WikipediA, daar staat: ‘droge humor is een  is een vorm van humor die berust op verrassende geestige uitingen zonder uiterlijk vertoon van emotie. Typische uitingen van droge humor zijn ironische of sarcastische commentaren en gebaren in hachelijke of tegenvallende situaties.

Klopt! Mijn humor is niet altijd voor iedereen begrijpelijk. Het komt voor, dat ik een grap maak en non-verbale reacties opmerk bij anderen. ‘Grapje’ roep ik dan. Om naast of om mij heen te leven valt niet altijd mee. Vaak zeg ik eerst en dan denk ikJ Ik heb zeker niet de intentie om anderen te kwetsen met mijn humor. Ook al moet ik regelmatig aan iemand uitleggen dat het een grap is, werkt het over het algemeen erg relativerend. Is het niet bij de ander dan wel bij mezelf!

Ik vind het in de huidige maatschappij van prestatie en concurrentie erg belangrijk om humor vast te houden en deze uit te stralen naar anderen. Even een kwinkslag in een lastige vergadering of in een moeilijk gesprek geeft ruimte. Ruimte om even boven je ‘probleem’ uit te stijgen. Als dit er niet mag zijn, wordt het leven in mijn ogen wel erg zwaar.

Ook zeggen mensen regelmatig tegen mij: ‘dat je dat durft te zeggen, ik schrik af en toe wat je er uit kraamt.’ Dan leg ik uit dat ik er nooit zomaar iets uitkraam, dat, datgene wat ik zeg, soms nodig is om even de geest te verzetten, te relativeren. Ik heb respect voor alle mensen, maar daarentegen heb ik niet zoveel met status. Ieder mens heeft toch recht op respect? Ik grap dus tegen iedereen als de situatie dat vraagt. Ik maak geen verschil tussen de Burgemeester of de vuilnisboer. Rangen zegt me niets. Iedereen is een mens en gelijk in mijn ogen. Dat is dan ook de reden dat mensen soms vragen: ‘kom je daar niet mee in de problemen?’

Problemen? Heb ik met mijn humor nog nooit gehad, tenminste, niemand heeft mij gezegd dat ik hierin te ver ga. En ik heb dat ook nog niet opgemerkt. Als dat zo zou zijn, mag dat gezegd worden, volgens mij straal ik niet uit dat dit niet zou kunnen.

Humor……..ik kan nog uren doorgaan met associëren. Toch, verhalen moeten nooit te lang worden, dus ik stop en ik ben ervan overtuigd dat ik het kaartje: ‘humor’ heus nog wel een keer trek, dus wordt vervolgd.

 Tot de volgende kaart!

 Nog gauw een  laatste vraag: wat komt er bij jou naar boven als je aan humor denkt?

Ik heb mijn leven geleefd

Vanmorgen bezocht ik een bewoner van ‘mijn’ wooncentrum. Een 98 jarige dame die stervende is. Helaas was een gesprek met haar niet meer mogelijk. Ik sprak echter wel met haar. Ik gaf aan dat ik het fijn vond dat haar wens nu in vervulling ging. Dat ik blij ben met het feit dat ze in het ziekenhuis besloten heeft om naar huis te gaan om hier te sterven.  Dat ik en andere collega’s op deze manier nog afscheid van haar konden nemen. Ik bedankte haar voor alles wat ze gezegd heeft tegen mij de afgelopen 7 jaar en dat ik veel van haar geleerd heb. En, natuurlijk dat ik haar zou missen. Ik wenste haar een goede reis en bleef even bij haar zitten en hield haar hand vast.

Ik heb echt veel van haar geleerd. Een vrouw die haar hele leven actief is geweest. Die zelfs actief bleef toen het op haar leeftijd steeds minder ging. Iemand die ondanks sterke vermagering en slapte in haar spieren zoveel mogelijk haar ochtendwandeling bleef maken buiten. Ondanks dat het rondje steeds korter werd, toch bleef doorgaan. En dan haar positieve inslag. Altijd opgewekt, haar ‘droge’ humor behield, zelfs in de laatste maanden. Geweldig! Vaak zei ze: ‘Gerda, ik ben een oud mens, die eigenlijk al lang dood had willen zijn, maar het mag niet van Petrus, dus ga ik door met leven. Moet ik dan gaan somberen, nee hoor, mij niet gezien!

Net kreeg ik bericht van de avonddienst dat ze is overleden. Fijn voor haar en dat meen ik. Toch laat ze een lege plek achter en dat meen ik ook!

De reden dat ik deze blog schrijf is, dat ik een ander geluid wil laten horen. Laten weten dat het niet alleen maar kommer en kwel is in verpleeg- en verzorgingshuizen. Dat werken met ouderen soms heel moeilijk en zwaar is. Maar dat het vooral mooi werk is. Werk waar je met een goed gevoel op terug kunt kijken. Werk dat er echt toe doet.

Het is soms zoeken naar een moment om tijd te maken voor een bewoner. Zoeken naar een evenwicht tussen de harde kant (budget, kwaliteit en verantwoording) en tussen de zachte kant (aandacht, echte aandacht). Keuzes maken en prioriteiten stellen.

Maar het is te leren, geloof me, het kan! Volgend jaar hoop ik in mijn nieuwe functie als teamcoach bij Warande, dit soort dingen onder de aandacht te brengen. Dat nog veel meer mensen het zoeken leren. Op zoek gaan naar evenwicht tussen de harde én zachte kant.

Zoek je mee?

Zorgmedewerkers zijn negatief imago beu.’

Dit was de koptekst van een tweet die ik gisteren regelmatig langs zag komen op twitter. Ik las hem en dacht: ‘mooi, maar wat gaat er nu gebeuren? Klik hier Pakt iemand de handschoen op of ebt dit bericht ook weer weg?  Al jaren heb ik veel moeite met de negatieve verhalen uit de ouderenzorg. Ik ben het er mee eens dat er dingen soms niet goed gaan. Dat er nog veel moet gebeuren om de kwaliteit van zorg én communicatie te verbeteren. Dat misstanden niet mogen voorkomen.

Waar ik het meeste moeite mee heb, is dat zaken vaak erg uit zijn verband gerukt worden, dat als er ergens iets niet goed gaat, het beeld geschetst wordt dat het nergens goed gaat. Zelf schreef ik daar op 17 juli 2012 al een blog over: klik hier Ik kreeg veel reacties hierop van anderen. Via mijn blog, maar ook via twitter en persoonlijke reacties. Het was fijn te weten dat ik daar niet alleen in sta. Heeft het wat geholpen? Nee, helaas niet!

Er gebeurt momenteel heel veel in zorgland. Het nieuwe kabinet heeft allerlei plannen om de zorg anders in te richten en meer betaalbaar te maken, ook voor de toekomst. Schrik alom, vooral over de zorgpremie. Maar er staat nog veel meer te veranderen. Ouderen moeten langer thuis blijven, tegelijkertijd krijgt de thuiszorg minder geld. Zorgorganisaties o.l.v. Actiz en andere landelijke organisaties brengen het zelf ontwikkelde ‘deltaplan’ naar voren en geven voorbeelden hoe het anders kan dan op de manier die de politiek voorstelt. Op een manier dat er en bezuinigd wordt en de kwaliteit van zorg behouden blijft.

En nu? Gaat het kabinet praten en serieus kijken wat er anders kan? Blijven de zorgorganisaties tobben en berekenen om uiteindelijk stappen te ondernemen om meer geld te creëren? Gaan alle verpleeg- en verzorgingshuizen strijden om de hogere zorgzwaartepakketten, zodat de marktwerking en de concurrentie nog scherper en groter wordt?

Worden medewerkers betrokken bij de plannen? Vaak weten de medewerkers zelf het beste hoe het anders kan! Helaas wordt er aan hun meestal niets gevraagd.

Vandaag schrok ik weer van het laatste nieuws: ‘Zorgwerkers Pleyade stappen naar politie. Lees hier: http://www.fnvvoorzorg.nl/nieuws/2012/11/21/zorgwerkers-pleyade-stappen-naar-politie/  Het is steeds tegen elkaar, maar het ‘met’ elkaar mis ik.

Ik zou willen dat we de koppen bij elkaar steken. Geen strijd meer, niet met elkaar en niet met het kabinet. Maar…….. Samen, medewerkers, bestuurders, Actiz, overheid en wie nog meer van goede wil is.

Hoe? Een paar zeer fanatieke mensen bij elkaar, die starten met praten en delen van plannen en anderen stimuleren om mee te denken. Die groep groeit vanzelf wel groter en ik ben ervan overtuigd dat we samen iets kunnen veranderen!

 Dit is toch alles beter dan concurrentie en strijd? Wie doet er mee??

Berichtnavigatie