MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de categorie “Ouderenzorg”

Normen en waarden én werken in de zorg

Thuis, op je werk, in de maatschappij, overal heb je te maken met regels waaraan je je dient te houden.  Dat geldt voor iedereen en is dus niet alleen voorbehouden voor mensen die in de zorg werken.  Toch vind ik het juist daar erg belangrijk omdat je zorg- en diensten verleent aan zieken, gehandicapten of ouderen. Er is sprake van afhankelijkheid en kwetsbaarheid. Regels mogen dus extra aandacht krijgen vind ik.

Waarden zijn betekenisgevende idealen of motieven die door mensen nagestreefd worden of moeten worden. Normen  zijn afgeleid uit waarden. Waarden leiden dus tot specifieke normen.

Waarden                                                                                            imagesCA0MLEEZ

        ↓

        ↓

Normen

Bij Warande, de organisatie waar ik werkzaam ben is één van de waarden ‘Hoffelijkheid’.  Hier horen verschillende normen/regels bij. Één van de normen die ik belangrijk vindt is: ‘zie en groet elkaar!’

Gelukkig ben ik niet de enige die dit belangrijk vind. Afgelopen week begeleide ik een teambijeenkomst in het kader van een ontwikkeltraject,  toen we in gesprek raakten over onze waarden en normen. We kregen het over de mobiele telefoons van medewerkers. In veel organisaties is afgesproken dat de privé mobieltjes uitstaan tijdens het werk. Wij gingen zelfs zover dat deze in de kluisjes opgeborgen moeten worden en alleen in de etenspauze aan mogen staan.  Maar dat neemt kennelijk niet iedereen even serieus! Soms zie je wel eens iemand een scheve blik op zijn mobiel werpen die half in de zak van het uniform zit. En wat dacht je van mensen die in een lift staan en alleen maar naar hun mobiel staren? Wij vinden dat niet hoffelijk, je ziet de bewoners, familie van bewoners of collega’s niet eens. Dus groet je elkaar ook niet.

Wat is hoffelijkheid eigenlijk? Hoffelijk is een gedragsnorm en houdt in: ‘welgemanierd , wellevend en meedenkend’ zijn.

Hoffelijkheid betekent voor mij dat je: ‘mensen aankijkt als je tegen ze praat of groet. Je mensen aanspreekt met twee woorden. Je geen populair taalgebruik gebruikt als: doei of groetjes.’

Iedereen is er op gesteld dat je gezien wordt als je ergens aanwezig bent. Ik vind het in ieder geval zeer onprettig als mensen langs je heen lopen of in een ruimte komen zonder je te groeten! Soms betekent het dus dat je ‘er moet zijn’ en dat betekent voor de één dat je je gedachten even los moet laten en voor de ander dat je je mobiel moet negeren.

Ik ben blij dat de groep medewerkers zelf aangaven dat ze vinden dat ze feedback moeten geven op mensen die niet hoffelijk zijn.  Als mensen het zelf bedenken werkt het veel beter dan dat je dingen oplegt aan anderen.

Zijn bij jou de normen en waarden van de organisatie bekent en vind je het moeilijk om je er aan te houden?

Pak jij je verantwoordelijkheid op in je werk?

Vandaag kwam ik iemand tegen die ik lange tijd niet gesproken had. Na beleefdheden uitgewisseld te hebben over hoe het met ons ging en nadat de gebruikelijke ditjes en datjes aan de orde waren geweest, spraken we verder.

Ja, ze werkte nog als manager in een verpleeghuis. Nee, ze vond er niets meer aan! Veel druk van ‘boven en beneden’ vertelde ze. Ze had het wel gehad. Van baan veranderen? Hoe ik dat in deze tijd kon vragen zei ze vinnig. Zo makkelijk vind je geen nieuwe baan en zeker niet op mijn leeftijd. Onlangs is ze 52 geworden vertelde ze mij.

Duizenden gedachten gingen door mijn hoofd. ‘Wat is ze verzuurd geworden zeg!’ Jee, wat jammer, vroeger was ze echt een bevlogen mens , hoe heeft ze dit laten gebeuren?’

werk waar je van houd

Bevlogenheid. Een onderwerp wat me erg aanspreekt. Ik zie het ook  in onze organisatie, dat er mensen werken die hun passie kwijt zijn en zichzelf de dag doorsleuren. Klagen en mopperen over werkdruk, vervelende collega’s of lastige bewoners. Iedereen maakt momenten mee dat je er ‘even’ geen zin meer in hebt. Maar, als dit langdurig wordt moet je je eigen verantwoordelijkheid oppakken en wat doen! Dat dit niet zo makkelijk is, weet ik als geen ander. Ook ik dacht anderhalf jaar: ‘deze baan is het niet meer, maar wat dan?’

Ik pakte de bal op en had geluk dat mijn werkgever met me mee dacht en me de kans gaf mijn passie te zoeken. Volgens mij moet je jou geluk zelf zoeken en niet wachten tot het op je af komt!

Dus, wees geen slachtoffer van jezelf in je werk. Doe wat aan de dingen waar je tegen aan loopt. Afgelopen week was Meldpunt op Tv. Daar ging het over slechte zorg in verpleeghuizen. Al twitterend ‘sprak’ ik met iemand die het net als ik belangrijk vindt dat, je iets gaat doen, als je ergens niet tevreden over bent. Angst om het ter sprake te brengen is een veelgehoord excuus. Ik werk nu sinds februari als teamcoach en in  trainingen, intervisie of gesprekken probeer ik de ‘onderkant’ of beter gezegd de mensen op de werkvloer sterker te maken. Kom voor jezelf of je bewoners op. Praat erover. Benoem de feiten en laat je emoties daarbij niet in de weg staan.

Zoek de liefde van je vak weer op. Doe de dingen waar je energie van krijgt. Uiteraard zijn er altijd facetten die je niet zo leuk vindt. Als je je focust op energie gevende werkzaamheden, geniet je echt veel meer in je werk. En….niet minder belangrijk, als jij geniet, genieten de bewoners die je verzorgt ook meer! En daarom zijn we toch in de zorg gegaan?

Wil je hier eens over praten? Doen! Voor tips mag je me mailen, maar doe wat!!

Simulatie training dementie

Vanmiddag werd ik even meegenomen in de leefwereld van een persoon met dementie. PGGM nodigde een aantal medewerkers van Warande, de organisatie waar ik werk als teamcoach, uit voor een simulatietraining. Into D’mentia is ontwikkeld vanuit de overtuiging dat een beter begrip van het ziektebeeld van dementie, de relatie tussen de verzorgde en de persoon met dementie direct verbetert en verdiept. Als je zelf ervaart hoe het is om met dementie te leven, snap je het beter, toon je meer begrip, ervaar je de zorg als minder zwaar…en kun je betere zorg leveren.

Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Toch ging ik er open in en had me voorgenomen om mijn eigen denken uit te schakelen. De simulatie vond plaats in een mobiele ruimte. Na een korte uitleg liep ik met een boodschappen tas, die ik mee had gekregen naar binnen. Ik werd ondersteund door een vernuftig apparaat wat op mijn rug hing. Dit was mijn innerlijke stem. In een nagebouwde woonkeuken beleefde ik een dag uit het leven van een iemand met dementie.

Mobiele cabine

In 25 minuten tijd beleefde ik verschillende momenten uit een dag van iemand met beginnende dementie.

Het was echt een vreemde gewaarwording. Het ging goed om mijn eigen  gedachten uit te schakelen. Hierdoor ging ik volledig af op ‘mijn’ innerlijke stem. Ik voerde opdrachten uit en ‘mijn’ stem nam me mee.  Na 25 minuten ging ik naar buiten om boodschappen te gaan doen. Buiten stond mijn begeleidster!  Ik wist waar ik was, maar had toch wat moeite om weer in mezelf terug te keren. Ik was echt een beetje daas in mijn hoofd en dat voelde onwerkelijk aan. In het nagesprek kon ik mijn ervaringen delen.

Nog een beetje raar in mijn hoofd liep ik naar de parkeergarage om mijn auto op te halen . Ik liep via een matglazen trap naar beneden en ik lieg niet, maar zelfs lopen op die trap voelde onwennig. Toen ik de parkeergarage uit reed viel me pas op hoe groot deze was. Al speurend om me heen vond ik natuurlijk de uitgang. Ik zat in een voor mij vreemde wijk in Zeist, dus had ik de tomtom ingesteld. Zelfs toen leek het alsof ik nog in in de cabine zat. Gelukkig herkende ik de omgeving al snel en werd ik weer mezelf. Het is bijna niet te geloven wat ik schrijf en toch is het de waarheid.

Wat me opviel was dat prikkels heel sterk binnen komen. Dat je aan alle knoppen gaat zitten draaien en trekken als de radio keihard staat en nergens op reageert. Dat zoeken in kastjes het gevoel geeft van ‘niet weten.’ Kortom ervaringen genoeg om met medewerkers te bespreken als ik trainingen, coaching of intervisie geef.

Graag had ik nog iets sterker de wanhoop of angst ervaren die ik regelmatig zie op de gezichten van mensen met dementie. Dat is bijna niet mogelijk gaven ze aan bij het nagesprek.

Ik hoop van ganser harte dat ik het ook niet echt ga ondervinden. Dat zou betekenen dat ik zou lijden aan dementie en dat gun ik niemand, zelfs mezelf niet.

Dementie en dan?

Dementie en dan?

De veelbesproken uitzendingen van 23 en 24 september op Nederland 2 hebben heel veel indruk gemaakt op een heleboel mensen. Ook op mij.

We werden meegenomen in het proces van een aantal mensen die de ziekte van Alzheimer hebben. Dementie is de overkoepelende naam voor de verschillende ziektebeelden die er zijn met als belangrijkste verschijnsel geheugenstoornissen.

Ik werk inmiddels 36 jaar in de ouderenzorg en vind contacten met ouderen nogsteeds het mooiste wat er is. En toch ‘pakte’ de documentaire mij enorm.

dementie

Het was beklemmend en aangrijpend. Soms keek ik ook met een warme glimlach. Wat mij het meeste raakte was de worsteling, het verdriet, de liefde en betrokkenheid die zo voelbaar was tijdens de uitzendingen. De opmerking  van een echtgenote die samen met haar, nog jonge dochter, het beeld van hun man en vader in de nabije toekomst voor ogen zagen: ‘ straks loopt hij ook door de gang te sloffen.’ Of de zo vermoeide uitspraak van een andere echtgenote: ‘Ik wil mijn man terug, ik wil geen kind meer.’ De dame die de angst in de ogen had toen haar man even uit haar blikveld verdween en veranderde van een lieve vrouw in een boze en opstandige dame.

Waar ik ook moeite mee had is de soms wat betuttelende toon van de  hulpverleners. Een dame die 50 jaar ouder is dan de verzorgende wordt aan gesproken met haar voornaam en getutoyeerd . Ik weet dat sommige bewoners dat liever hebben en dat is ook goed. Maar doe dat in hemelsnaam niet als ze in een groep zit en probeert haar best te doen om als een echte dame over te komen. Doe dat als je alleen met haar bent op en dan op een juiste en warme manier.

Wat zijn de testen toch confronterend voor mensen die geheugenproblemen hebben. Keer op keer geconfronteerd worden met ‘niet weten.’ Zien en opmerken dat je als mens verandert en niet weten hoe je toekomst eruit gaat zien. Praten met je kinderen over euthanasie wanneer het  lijden te veel wordt. Je kinderen zien huilen en horen dat ze zeggen: ‘pap, maar je geniet nu toch van het leven.’

Het is zo moeilijk om in de huid te kruipen van iemand die dement is om echt te voelen en te ervaren wat zij meemaken. Vaak denk ik als ik bij iemand zit die zoekende is: ‘wat gaat er toch in dat hoofd om en hoe kan ik haar/hem, al is het maar even, bereiken?’

Morgen mag ik een poging doen. Ik ga een ervaringstraining meemaken. Nieuwsgierig? Klik op deze link en lees morgen mijn blog hierover.

Teveel aan regels en procedures

We weten allemaal best hoe het anders kan! Wat is het wat ons tegen houdt? Is het angst voor het onbekende of is het vrees om slecht naar ‘buiten’ te komen? Hoe kunnen we de handen in elkaar slaan om dit te veranderen?

Ik denk hier al veel langer over. In april 2012 woonde ik een debat bij van Actiz over het nieuwe ouder worden. Toen sprak ik met Joris Slaets (hoogleraar ouderengeneeskunde Universitair Medisch Centrum Groningen) over een voorval wat plaatsgevonden had met de Inspectie van Volksgezondheid. Toen gaf hij mij het advies al: ‘gooi alle regels over boord en maak je ‘eigen’ regels en houd je daar aan als organisatie.’

Dat ik niet de enige ben die over dit soort zaken nadenkt weet ik. Ik lees er steeds vaker over. Vorige week stond er een groot artikel in de NRC over de maakbaarheid van het leven. Wat mij daarin raakte is het feit dat we alles proberen te regelen en te beheersen. Niets meer aan het toeval over te laten. De overheid doet daar ook aan mee. De vraag die daar gesteld werd bijvoorbeeld: ‘kan de overheid je verplichten, als jij een religieuze overtuiging hebt, om je kinderen niet in te enten tegen mazelen?’

Gisteren deelde ik een artikel op facebook. Regelarme zorg verhoogt welbevinden en werkplezier. 

Stichting De Hoven zette voor het experiment de regelsystemen HKZ, HACCP, CQ-index, Meetweek en Vroegsignalering aan de kant. De organisatie besloot te denken vanuit ‘welbevinden’. In samenspraak met bewoners werd gekeken naar een nieuwe set regels. Fantastisch! Vandaag in Trouw las ik de kop: ‘Teveel aan regels en protocollen is verstikkend voor hulpverleners.’ Elk incident lijkt weer tot nieuwe afspraken te leiden. Alsof daarmee elk volgende incident weer is afgedekt. ‘Risicoregelreflex’ wordt het genoemd.

bultrug procedure

Al deze artikelen, en het zijn er vast meer, bevestigen dat ik niet de enige ben die hier over nadenkt. Moeten we niet uitgaan van gezond verstand en de professionals gewoon hun werk laten doen? Mensen zijn daar op aan te spreken en uiteindelijk lijdt dit tot betere werkresultaten. En met name in zorginstellingen lijdt dit tot verbetering van het welbevinden van de cliënten. Dat is toch uiteindelijk wat we allemaal willen?

Op dit moment leven we naar Prinsjesdag toe. Langzaam maar zeker lekt het één en ander uit. Volgens mij is het tijd dat dit soort zaken daar besproken gaan worden ipv. alleen maar praten over bezuinigingen. Ik ben er van overtuigd dat als we alle zorgorganisaties inrichten zoals beschreven door Stichting de Hoven in het Groningse, er minder geld nodig is voor de zorg, cliënten een beter bestaan leiden en de medewerkers hogere kwaliteit van zorg-  en dienstverlening leveren.

Ik werk graag mee aan het opzetten van dergelijke zorgorganisaties. We moeten het gewoon gaan doen. Met een aantal mensen beginnen. Ik wil wel!

Thuis of in een verzorgingshuis?

Thuis of in het verzorgingshuis?

Van een aantal  verzorgingshuizen weten we al dat ze gesloten worden. Sommige organisaties zijn bezig om het scheiden van wonen en zorg in te voeren. Wat dat is? De appartementen in het verzorgingshuis, nu nog bewoont door mensen met een lage zorgvraag, worden dan zorgwoningen waar mensen net als thuis huur, gas, licht en water betalen. Net als thuis? Het is toch hun thuis, ze wonen daar dan toch? Hebben mensen dan voorheen niet in een verzorgingshuis gewoond?

Op dit moment wordt alles nog betaald door de AWBZ. Zorg en verblijf. Sinds januari hebben de mensen met een lage zorgvraag geen recht meer op verblijf.

De term zorg is begrijpelijk maar, ´verblijf´ is vakjargon. Onder verblijf valt: huur, gas, licht, water en de huishoudelijke hulp. Maar ook het eten en drinken en  de activiteiten die voor afleiding zorgen. Mensen verhuizen dus in de toekomst naar een zorgwoning in plaats van naar een verzorgingshuis. Zij kunnen zorg en huishoudelijke hulp van de thuiszorg krijgen. Mits ze geen buren, familieleden of vrienden hebben die hun kan helpen. Hebben ze die wel, dan krijgt men geen indicatie.

Mensen moeten zo lang mogelijk zelfstandig blijven wonen van de overheid. Het voordeel, dat zegt de overheid, is dat mensen meer regie houden op hun leven. Ze gaan zelf de huur betalen en bepalen zelf welke zorg of service ze willen hebben.

eigen regie

Toch begrijp ik het niet. Lees maar even de twee vragen in de 1e alinea. Bewoners van een verzorgingshuis die woonden toch al in het verzorgingshuis? Of ben ik in de war? Ze waren daar toch niet opgesloten? Ik heb in de jaren dat ik in het verzorgingshuis werkte op verschillende dingen gehamerd bij de medewerkers. ´Niet zomaar ergens naar binnen gaan, eerst aanbellen en wachten tot de bewoner open doet of roept dat je binnen mag komen. Als onze bewoners tijdelijk in het ziekenhuis lagen, ging er een speciaal slot in de deur, zodat de medewerkers niet meer naar binnen konden, alleen de familie die de sleutel had gekregen. Het is tenslotte hun eigen huis die vol staat met persoonlijke spullen. Als er  zorg verleent werd gebeurde dat in overleg met de bewoner. Hoe laat wilt u geholpen worden en wilt u op bed geholpen worden of in de badkamer? Dat waren standaard vragen aan de bewoners.

Natuurlijk, soms hielden medewerkers zich niet aan deze afspraken en liepen ze toch zo maar het appartement in. Of werd een bewoner later  gewassen dan de afspraak was. We bleven echter wel in gesprek met de bewoners en medewerkers hierover.  Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken dat de postbode zomaar mijn huis binnen stapt en een postpakketje in mijn huiskamer neer zet!

Ben ik dan altijd zo in de war geweest en hoeft dat alleen maar als mensen zelf de huur betalen en alles daarom heen? Mensen woonden niet in een verzorgingshuis, maar waren daar onder gebracht?

Dan is het maar goed dat de verzorgingshuizen gesloten worden. Maar wat met bewoners van verpleeghuizen? Zijn die ook opgeborgen en hebben zij dan ook geen eigen regie?

Als dit de gedachte is van de overheid…….dan is er toch iets fundamenteel mis!

Een mooi moment op mijn werk

Ik wilde vanmiddag een glas thee halen in het restaurant van een van onze verpleeghuizen. Mijn oog viel op een oudere dame aan de leestafel. Ze zat daar alleen. Ik zag aan haar dat ze het erg warm had. Ik groette haar, zij gaf een blik van herkenning en zei me vriendelijk gedag terug. Ze kent me inmiddels van gezicht, maar heeft geen idee wie ik ben. Dat is niet erg, dat laat ik maar zo.

Ik heb ook het idee dat dit voor haar niet belangrijk is, er is herkenning, dus is het goed. Ik schoof even bij haar aan tafel en zei: ‘u heeft het warm hè?’ ‘En of’, gaf ze aan, ‘ik ben over mijn hele lijf klam en voel me doodmoe.’ ‘Wat naar voor u’, zei ik en raakte even haar arm aan. Haar rollator stond naast haar. Er stond niets op tafel. ‘Heeft u al wat gedronken sinds u hier zit?’, vroeg ik. Ze opende haar hand en liet me zien dat ze een euro in haar hand had. ‘Ik wilde een kopje koffie uit de automaat halen, maar ik heb geen puf meer om op te staan’, kreeg ik als antwoord. ‘Zal ik een kopje koffie halen voor u?’, vroeg ik. ‘Och kind als je dat zou willen doen, heel graag.’ Ze wilde een kopje cappuccino zonder melk en suiker, pure koffie zoals ze zei. ‘Hier heb je een gulden voor de koffie’ en ik kreeg een natte euro in mijn hand. Onderweg naar de koffieautomaat liep ik eerst naar de kraan en pakte twee glazen water.

Ik bracht haar de cappuccino en zette daar een glas water naast. ‘Alstublieft en geniet ervan’, zei ik. Ze keek naar het glas water en zei: ‘dat hoef ik niet hoor, dat is echt veel te veel voor mij’. Ik ging tegenover haar zitten en begon te vertellen dat je van koffie dorst krijgt omdat koffie vocht onttrekt uit het lichaam. ‘Heeft u dat nooit gemerkt?’ En ik begon een gesprek over het warme weer en transpireren en de gevolgen voor ouderen. Ze nam een slok koffie en zei: ‘wat heerlijk is toch dat schuimlaagje.’ Ze dronk haar koffie op en genoot zichtbaar.

Foto gemaakt door het nationaal ouderenfonds

We spraken nog even door, ze vertelde dat ze vanmiddag even buiten was gaan wandelen, maar dat dit haar niet goed bevallen is. ‘te warm’, gaf ze aan. Ik dronk mijn glas water leeg en terwijl ze zat te vertellen, dronk ze ongemerkt haar glas water leeg. Na ongeveer een kwartier stond ik op en bedankte haar voor de gezelligheid en ze zei: ‘jij bedankt, de koffie was heerlijk en dat koude water ook’. ‘Kom gerust nog een keer bij me langs’ gaf ze aan, ‘het was gezellig.’

Met haar glimlach nog in mijn hoofd, liep ik naar mijn afspraak. Heerlijk, wat een kwartiertje aandacht goed kan doen en ik vond het zelf ook fijn om even te praten met een van onze bewoners. Contact met bewoners heb ik echt af en toe nodig, om vooral feeling te houden met datgene waar we allemaal voor werken tenslotte.

Dit zijn voor mij de krenten in de pap en blij ging ik een paar uur later huiswaarts. Wat een mooi vak, werken met ouderen!

Niet harder werken, maar slimmer met lean

Opgewekt gingen we vrijdag van start in een lean inspiratiedag die bij ons in de organisatie gehouden werd. Een inspiratie dag werd het! Dirk van Goubergen, een rasechte Belg, bleek een heuse inspirator.  

Ik ben nog niet zo lang leancoach. Maar weet er natuurlijk wel wat van af. Ik heb de kick off op het werk gehad en mezelf verdiept in de formulieren die erbij horen en de werkwijze daarvan. Vervolgens  zijn we van start gegaan met collega’s van de afdeling PO&O.

Deze inspiratiedag werd er niet gesproken over formulieren en technieken maar over de principes van lean. Allereerst hoorden we hoe het bij Toyota allemaal begonnen was. Daarna kregen we de vraag: ‘wat is de waarde voor jullie klant? Waar worden de medewerkers voor betaald? We gaven allemaal verschillende antwoorden en dat is niet lean. Het beste is om zoveel mogelijk via standaarden te werken om het zo lean mogelijk te organiseren. Dat lukt niet als je allemaal andere uitgangspunten hebt. Én dan zodanig werken, dat er een flow zit in alle activiteiten die je verricht. Én dat al je activiteiten waarde hebben voor de klant! Mooie voorbeelden noemde hij, zodat het allemaal voor je ging leven. B.v. een loodgieter die komt om je vaatwasser te repareren en steeds terug moet naar de zaak, collega’s moet bellen en er daarom twee keer zo lang over doet en…………….. die uren moet jij betalen. Ook veel voorbeelden uit ziekenhuizen die iedereen aanspraken. Dit maakte dat vele van ons de stof nog lang zullen herinneren. 

knop omzetten

Een paar gevleugelde uitspraken.

Lean is niet harder werken, maar slimmer. Je mag moe zijn na een dag werken. Echter niet zinloos moe, maar zinvol moe. Steeds brandjes blussen als leidinggevende, maar te druk zijn om de pyromaan te pakken. Een leanproject bestaat niet. Hiermee geef je de verkeerde boodschap door. Lean is cultuur een denkwijze waarbij je je dagelijks moet afvragen; ‘wat waren mijn 3 issues vandaag en wat heb ik er VANDAAG aan gedaan?’ Verdoken tijd. Efteling en Bobbejaanland werken. Elvis is dood en Murphy werkt bij jullie. Het kan niet zo zijn dat er geen problemen / verspillingen zijn. Als mensen zeggen dat alles goed gaat, hebben ze hun hersenen thuis laten liggen.

Kortom een dag die veel meer mensen moeten meemaken om wakker geschut te worden.

En bij dit alles kregen we naast de lean inspiratie gratis een beginnerscursus vlaams! Daarover later meer.

Zorg dat je de PEE hebt in je werk!

Regelmatig heb ik de PEE in tijdens mijn werk en dat is maar goed ook!

Durf jij te stellen dat je nooit de PEE in hebt tijdens een werkdag? Dan heb je vast weinig uitdagingen en komt er een soort automatisme in je werkzaamheden. En heb je dan nog lol in je werk en doe je dan je werk nog met bevlogenheid? Ik kan je adviseren om zelf de PEE in je werk te creëren…….. Vind ik trouwens heel normaal. Of blijf jij achterover zitten wachten tot je de PEE krijgt toegewezen?

Ik hoor je denken de PEE in? Deze uitdrukking is bekend, maar anders dan dat ik hem hier bedoel. De PE in hebben betekent voor vele mensen de ‘pest’ in hebben. Laat ik dat nu juist niet bedoelen.

De PEE die ik bedoel staat voor: ‘Positieve Emotionele Ervaring.’

Als je dit ervaart heb je even het gevoel: ‘wat een mooi werk heb ik toch eigenlijk…’ Heb je genoeg PEE’s tijdens je werk dan zul je succesvoller zijn in je werk en succes = goed + mooi.

geluk is een-keuze

Ik heb gelukkig zelf regelmatig de PEE in. Bijvoorbeeld tijdens een situatie vorige week. Ik kreeg een sms’je van een collega uit het wooncentrum waar ik tot 1 februari werkte als vestigingsmanager. Mevrouw X, net 98 jaar geworden was ernstig ziek en haar overlijden was aanstaande. Deze mevrouw was het ultieme voorbeeld van gelukkig oud mogen worden. Ze mankeerde inmiddels van alles, maar maakte van haar leven een feest. En niet alleen voor haar zelf, maar ook voor haar familie en voor alle mensen uit het wooncentrum om haar heen. Haar dochter had gevraagd of ik het wist dat haar moeder ging overlijden. Ik sms’te terug naar mijn collega en gaf aan dat ik snel even bij haar langs zou gaan. Twee dagen later ging ik bij haar op bezoek. Ik kon niet meer met haar praten, maar nam wel afscheid van haar. Ik bedankte haar voor de fijne tijd die ik met haar had gehad de afgelopen 8 jaar en dat zij een voorbeeld is voor mij en voor velen. De dochter was blij met mijn komst en haar kon ik even wat troost bieden door te praten over haar moeder. Gisteren lag de rouwkaart in mijn brievenbus. En toen, ja toen, had ik even de PEE in. Wat een mooi werk heb ik toch!!

Vraag jij je ook eens af wat het laatste moment was waarop jij schoonheid in je werk hebt ervaren. Een situatie op je werk waarvan je kunt zeggen:

–          ‘Dat was mooi en goed werk.’

–          ‘Dat was een prachtig proces dat we samen hebben doorgemaakt en met succes hebben afgerond.’

–          Daar zijn we met plezier en succes aan bezig geweest.’

Kun jij daar over praten dat de ander ontroerd raakt van de schoonheid die in jou voorbeeld zit opgesloten?

(uit: coachingskalender 2013, Marijke Lingsma)

Ouder worden is vernieuwend!

loesje ouder worden

‘Vind jij ouder worden vernieuwend?’ zei iemand tegen mij toen ik de spreuk van Loesje liet zien. Ouder worden, daar is niets vernieuwends aan, je krijgt alleen maar kwalen en rimpels. Rare gedachte van je.

Laat mij lekker raar zijn. Ouder worden is in veel opzichten vernieuwend. Maar wanneer ben je eigenlijk oud? De een voelt zich op zijn 40e al oud terwijl er tegenwoordig mensen zijn die zich met 80 jaar nog jong voelen.  Beetje discutabel onderwerp dus.

Tegenwoordig worden de mensen veel ouder dan vroeger het geval was. Op zich is dat al vernieuwend vind ik. Werd je vroeger 50 dan dacht je al na over je oude dag. Tegenwoordig laat je dat denken wel achterwege, want je mag blijven werken tot je 67e en zo mogelijk binnen niet al te lange tijd nog langer. Ik zeg ‘mag’, maar veel mensen vinden het meer een ‘moeten.’ Niet vernieuwend?

Sinds kort moet je al bijtijds gaan nadenken over hoe je je leven in gaat richten als je ‘eventueel’ hulpbehoevend gaat worden. Nu nog krijg je ‘gewoon’ veel zorg, betaald door de AWBZ. Dat is binnenkort afgelopen. Het wordt belangrijk dat je een sociaal netwerk hebt opgebouwd om je te ondersteunen als je het niet meer zelf kan. Er is geen geld meer voor. Ik adviseer om, als je wat ouder wordt te verhuizen naar een wijk waar veel jonge mensen wonen. Dan heb je tenminste nog een buurvrouw om te vragen of ze even je huis wil stofzuigen en de wc wil poetsen. Je moet er niet aan denken om in een serviceflat te wonen en alleen maar buren hebt van over de 80. Wie moet je dan vragen om je huis te poetsen. Noem dat maar geen vernieuwende gedachten!

Als je ouder wordt kom je in een andere levensfase. Dingen die je voorheen belangrijk vond, worden steeds onbelangrijker voor je. Je gaat meer genieten van de kleine dingen bv. je kleinkinderen of genieten van een mooi boek of muziek. Vroeger vertelde je de kinderen vooral dat ze met hun handen af moesten blijven van ‘grote mensen’ spullen en nu mag je je daar ineens niet meer mee bemoeien. Niet vernieuwend?

Ouder worden is in mijn ogen wel vernieuwend. Ik ben nu 52 en alleen nog ‘maar’ op weg om ouder te worden. Vandaag nog viel me op dat een aantal mensen die ik sprak en die ik jaren niet gezien had wel erg oud geworden zijn!

Zouden die mensen dat ook van mij gedacht hebben?

Berichtnavigatie