MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de categorie “Leiderschap”

Klanten of systemen? Verdraaide organisaties!

Veel organisaties die te maken hebben met klanten zitten verstrikt in allerlei systemen die het bedrijf nog beter moeten maken. Zelf ben ik werkzaam in een zorgorganisatie, maar ook op scholen en zelfs bij winstgevende organisaties komt het voor dat er gewerkt wordt vanuit systemen. Daardoor komt het voor dat klanten uit het oog raken en medewerkers werken vanuit systemen.

Momenteel lees ik het boek ‘Verdraaide organisaties’ van Wouter hart. Ik herken  veel van de inhoud. Het boek pakt me, raakt me en waarom? Omdat ik van alle kanten merk dat het waar is wat ik lees.

Veel organisaties hebben moeite om de bedrijfsvoering op orde te krijgen of te houden. Er speelt teveel in de meeste organisaties. Er wordt hard gewerkt aan het formuleren van beleid op alle terreinen, aan het in kaart brengen van de processen, het opstellen van procedures, protocollen en werkinstructies. Aan het helder beschrijven van taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden met de daarbij behorende functieprofielen. En daarnaast lopen er nog verschillende andere projecten. Het is teveel!

van buiten naar binnen

In deze organisaties wordt zoals Wouter Hart het beschrijft van buiten naar binnen gewerkt.  Dit leidt tot een soort indirecte manier van werken. Een probleem in de leefwereld (in het gedrag van mensen) wordt dan vaak via de systeemwereld aangepakt, door regels toe te voegen en de controle daarop.  Waar ben je dan als medewerker? Loop je niet enorm het risico om je bevlogenheid kwijt te raken op die manier? Eigenaarschap is een term die je heel veel hoort tegenwoordig. Het hebben van eigenaarschap in je werk en dan vooral op de ‘werkvloer’ motiveert en maakt je betrokken en bevlogen. Met alle systemen in organisaties is het eigenaarschap ver te zoeken.

Waar is de tijd gebleven dat je met een van de ‘betere’ bewoners een middag kon gaan zitten om een levensboek te samen te maken? Foto’s verzamelen en al pratend terug kijken naar hun leven. Toen was er echt optimaal contact met bewoners. Tegenwoordig past dit niet meer in de tijd van hun zorgzwaartepakket en is dit niet meer mogelijk. Of de tijd dat je een bewoner kon verwennen met lekkere hapjes waar ze van smulden? Dat kan tegenwoordig niet meer ongestraft. Als iemand te dik wordt en je werkt er niet aan om hem of haar te laten afvallen heft de inspectie een vinger op: ‘denk aan de morbiditeit van de bewoners’, te dik zijn is ongezond. Hiermee zeg ik niet dat het allemaal kommer en kwel is in de zorg. Maar het kan veel beter!

Zelf heb ik het als klant van de KPN ook aan de stok met hun medewerkers. Zij vinden dat ik me moet aanpassen aan hun systeem. Ik moet geld betalen voor 3 maanden, terwijl ik nog maar 3 dagen hoef te betalen. ‘Mevrouw, ik beloof u, u krijgt het restant geld binnen 3 maanden weer van ons terug.’ Gek dat ik dat bedrag niet wil storten? Vinden hun van wel, want zo zijn de systemen bij KPN nu eenmaal. We zullen zien wie er wint!

van binnen naar buiten

De cirkel van binnen naar buiten laten bewegen, dat zou echt een heleboel ergernissen doen laten verdwijnen. Wordt vervolgd, dit boek heeft me in zijn greep!

Hoe goed luister jij?

Heb jij ook wel eens het gevoel dat je tegen iemand zit te praten die niet echt naar je luistert?

Actief luisteren is best lastig. Vaak heb je zelf niet in de gaten op welke manier je naar een ander luistert. Ik ben me er nog meer bewust van geworden sinds ik onlangs een stuk las dat geschreven was vanuit de denkwijze van de Amerikaanse psycholoog Carl Rogers. Hij heeft het actief luisteren voor het eerst als techniek beschreven als onderdeel van de cliëntgerichte psychotherapie.

Ben je je bewust wat er in jouw hoofd omgaat als de ander je iets vertelt? Let de komende weken eens goed op als je luistert. Als de ander je iets vertelt. Het risico is dat jou gedachten direct al bezig gaan met het zoeken in je eigen referentiekader naar herkenning. Je scant als het ware je eigen herinneringen. Je gaat op zoek naar informatie die aansluit of overeenkomsten heeft met hetgeen de ander vertelt.

Hond%20grote%20oren

Open luisteren, zonder de vooronderstellingen of oordelen van wat die ander bedoelt of gaat zeggen, is een van de moeilijkste dingen die er zijn. Bij het actief luisteren ga je als luisteraar expliciet na of je de boodschap (inhoud én gevoel) van de spreker begrepen hebt. Het doel van actief luisteren is wederzijds contact te verbeteren. Vooral het gevoel echt begrepen te worden, zonder meteen beoordeeld te worden is belangrijk.

Terwijl je dit leest denk je waarschijnlijk: ‘maar dat doe ik niet.’ Toch wel, en soms vaker dan je zelf denkt. Ik heb in gesprekken die ik zelf hield en bij gesprekken die anderen hadden, hier een tijdje extra op gelet. Hoe vaak hoor je niet: ‘oh, ja dat heb ik ook’ of ‘ja, dat herken ik!’ En ik merkte dat ik me ook regelmatig laat verleiden tot zulke uitspraken.

Het is de moeite waard om er eens goed op te letten. Ik hoor in gesprekken met medewerkers regelmatig mensen verzuchten en zeggen: ‘naar ons luisteren ze toch niet.’

Ik merk het ook als ik met iemand praat die er niet met zijn hoofd bij is of iemand die niet echt geïnteresseerd is in wat je zegt. En dat is echt niet leuk. Je hebt dan de neiging om te stoppen met praten, maar beter is het te benoemen dat je het gevoel hebt dat de ander je niet echt hoort.

In mijn vorige blog over feedback schreef ik al dat feedback en luisteren beide erg belangrijk zijn. Als je feedback krijgt, vraag dan vooral door om duidelijk te krijgen wat de ander zegt. Neem niet zomaar aan dat wat je hoort, ook daadwerkelijk bedoelt wordt. Soms geef je ergens een beleving aan en gaan de gedachten met je op de loop.

Afgelopen week las ik in een boek de tekst: ‘Kritiek is positief advies in een andere verpakking. Het is aan jou om het uit te pakken en de boodschap te ontdekken.’
Veel luisterplezier!

Feedback……

‘Ik vind dat je dit niet slim heb aangepakt’ of ‘doe nou eens rustig, je maakt iedereen in de war!’

Feedback; een ander teruggeven wat je ziet of opmerkt. Hoe doe je dat zonder dat diegene die je feedback geeft, je gelijk een bitch vinden? Dit soort vragen krijg ik regelmatig. Medewerkers die collega’s feedback willen geven. Werkbegeleiders die leerlingen of stagiaires moeten corrigeren.

Als teamcoach spreek ik veel medewerkers. Individueel of teams tijdens ontwikkelbijeenkomsten of tijdens intervisie. Feedback ontvangen en geven. Het blijft een moeilijk onderdeel van communicatie. Sommige medewerkers slikken veel in met als gevolg dat ze zich van binnen opwinden of met andere collega’s gaan roddelen. Dat geeft stress. Stress als je, je van binnen ergert of stress als diegene over wie je roddelt naar je toe komt met een opgewonden gezicht.

Ik begin vaak met vragen hoe ze het zelf vinden als ze feedback krijgen. Of ze positieve feedback ook echt horen en daar de ander voor bedanken. Ze wimpelen het vaak af met: ‘ach, wat ik deed stelt niet veel voor’ of ‘het viel wel mee hoor.’ Vaak verdwijnt positieve feedback snel uit je gedachten en dat is jammer, je krijgt deze vaak echt gemeend.

Opbouwende feedback of ‘negatieve’ feedback krijgen valt ook niet mee. Als je al een beetje geïrriteerd bent, dan valt dat soms behoorlijk verkeerd. Sommige klimmen meteen in de gordijnen en geven lik op stuk. Anderen voelen zich dan onzeker en kruipen in hun schulp.

Mensen vinden feedback geven vaak moeilijk. Ze zijn bang voor de reacties van anderen. Bang dat ze een felle reactie terug krijgen of dat er achter hun rug over hen gepraat word. En dan geven ze het vaak niet, met als gevolg…….

feedback1

Feedback geven is moeilijk, maar is wel te leren. Leren door het te doen en merken dat het geen negatieve gevolgen hoeft te hebben. Als je het op de juiste manier doet. En goed oplet hoe de ander reageert (verbaal en non-verbaal) en dat vervolgens ook benoemen. Vertellen wat de reactie met jou doet en daar samen over praten. In dialoog gaan om vervolgens afspraken met elkaar te maken.

Het klinkt vaak zo makkelijk. Ik praat er veel met mensen over. Ik vraag hoe ze anderen feedback geven en geef vervolgens voorbeelden hoe het ook anders kan. Doe soms kleine rollenspellen. Wat ik leuk vind om te merken, is dat mensen een situatie met mij doorspreken om zich voor te bereiden. En dat ze het daarna ook doen. Dan krijg ik vaak een mail met de woorden: ‘ik heb het gedaan!’ Het gaat niet altijd direct goed en dan praten we er verder over. Ik probeer te bereiken dat mensen door te oefenen met simpele kwesties hun zelfvertrouwen verhogen en steeds een stapje verder gaan.

Fantastisch werk. Ik ga dan ook graag deze gesprekken aan. Ik werk weinig met modellen, maar zet mijn intuïtie veel in. Dit soort gesprekken geven me enorm veel energie en dat is mooi meegenomen.

Ik heb het zelf ook moeten leren en af en toe vind ik het zelf ook super lastig. Dat geef ik dan ook aan mensen mee.

feedback 2

Feedback en luisteren (echt luisteren) naar de ander heeft wat mij betreft veel met elkaar te maken. Daarover volgende keer meer!

Terugvoer…..

Ik was er even niet. Even niet online……

Morgen kun je weer een blog lezen en deze keer is het thema: ‘terugvoer’. Dit is de Afrikaanse vertaling van feedback.Feedback

                                                            Tot morgen!

Niet harder werken, maar slimmer met lean

Opgewekt gingen we vrijdag van start in een lean inspiratiedag die bij ons in de organisatie gehouden werd. Een inspiratie dag werd het! Dirk van Goubergen, een rasechte Belg, bleek een heuse inspirator.  

Ik ben nog niet zo lang leancoach. Maar weet er natuurlijk wel wat van af. Ik heb de kick off op het werk gehad en mezelf verdiept in de formulieren die erbij horen en de werkwijze daarvan. Vervolgens  zijn we van start gegaan met collega’s van de afdeling PO&O.

Deze inspiratiedag werd er niet gesproken over formulieren en technieken maar over de principes van lean. Allereerst hoorden we hoe het bij Toyota allemaal begonnen was. Daarna kregen we de vraag: ‘wat is de waarde voor jullie klant? Waar worden de medewerkers voor betaald? We gaven allemaal verschillende antwoorden en dat is niet lean. Het beste is om zoveel mogelijk via standaarden te werken om het zo lean mogelijk te organiseren. Dat lukt niet als je allemaal andere uitgangspunten hebt. Én dan zodanig werken, dat er een flow zit in alle activiteiten die je verricht. Én dat al je activiteiten waarde hebben voor de klant! Mooie voorbeelden noemde hij, zodat het allemaal voor je ging leven. B.v. een loodgieter die komt om je vaatwasser te repareren en steeds terug moet naar de zaak, collega’s moet bellen en er daarom twee keer zo lang over doet en…………….. die uren moet jij betalen. Ook veel voorbeelden uit ziekenhuizen die iedereen aanspraken. Dit maakte dat vele van ons de stof nog lang zullen herinneren. 

knop omzetten

Een paar gevleugelde uitspraken.

Lean is niet harder werken, maar slimmer. Je mag moe zijn na een dag werken. Echter niet zinloos moe, maar zinvol moe. Steeds brandjes blussen als leidinggevende, maar te druk zijn om de pyromaan te pakken. Een leanproject bestaat niet. Hiermee geef je de verkeerde boodschap door. Lean is cultuur een denkwijze waarbij je je dagelijks moet afvragen; ‘wat waren mijn 3 issues vandaag en wat heb ik er VANDAAG aan gedaan?’ Verdoken tijd. Efteling en Bobbejaanland werken. Elvis is dood en Murphy werkt bij jullie. Het kan niet zo zijn dat er geen problemen / verspillingen zijn. Als mensen zeggen dat alles goed gaat, hebben ze hun hersenen thuis laten liggen.

Kortom een dag die veel meer mensen moeten meemaken om wakker geschut te worden.

En bij dit alles kregen we naast de lean inspiratie gratis een beginnerscursus vlaams! Daarover later meer.

Over leiderschap en het koningshuis

‘Nu Alexander koning is en Beatrix prinses, zullen we dat merken aan de manier van leidinggeven aan het land’? Opletten dacht ik, dit kan wel eens interessant worden en ik luisterde gespitst. ‘Vind jij dat ons koningshuis een leidinggevende functie heeft dan?’, vroeg de vrouw ‘Daar geloof je toch niks van, lintjes doorknippen en aanwezig zijn bij feesten en rampen,  meer stelt het niet voor hoor!’

bea en alex

‘Heb je niet gehoord dat Alexander vertelde dat hij de verbindende man wil zijn tussen de overheid en de burgers?’ ‘Dat vind ik een vorm van leidinggeven hoor.’ ‘Leidinggevenden zorgen toch dat er een verbinding is tussen de visie van een bedrijf en de mensen die er werken, nou dan.’ ‘Man wordt wakker, leidinggeven is zorgen dat je de juiste doelen nastreeft en de resultaten behaald’ antwoordde de vrouw.

Ik dacht dat het een stelletje was, samen aan een tafeltje op een terras. Een man en een vrouw. De vrouw leek me veel jonger dan de man, maar dat maakt tegenwoordig niet zoveel meer uit. Ze dronken koffie met een oranje tompouce.

Zo ging het nog even door over de nieuwe koning en Nederland. Na 5 minuten veranderde het onderwerp. ‘Ik vind trouwens dat vrouwen echt anders leidinggeven dan mannen, wat vind jij daarvan?’ Dit hoorde ik de man aan de vrouw vragen. ‘Vind je dat echt?’, zei de vrouw op een geïrriteerde toon. ‘Ja, vrouwen geven meer leiding aan de hand van hun emoties, terwijl wij mannen veel daadkrachtiger zijn en doelgericht.’ ‘Daar ben ik het echt niet mee eens, ik wist niet dat jij zo’n stereotype denker bent zeg.’ ‘Jij hangt dus labels aan bepaalde eigenschappen van mannen en vrouwen en gedraagt je er dan ook naar zeker?’ ‘Zou het niet veel meer vrijheid geven als we ons los maken van al die stereotypen en aannames?’ ‘Als je als man kordaat bent, labellen we dat als besluitvaardig.’ ‘Als vrouw kun je dan als kattig worden bestempeld of als een kreng.’ ‘Zegt dat dan iets over die man vrouw of over degene die het label toekent?’

Ik zag een man die met stomheid geslagen was. Het koningslied schalde inmiddels over de straat. Zachtjes neuriede ik mee, ik nam een slok van mijn wijntje en zei tegen mijn gesprekspartner die uiteraard meegeluisterd had: ‘Ik denk dat leiderschap voor zowel mannen als vrouwen deels bij de geboorte bepaald wordt.’ ‘Jazeker kreeg ik als antwoord en het gaat niet alleen om de competenties, maar ook om de motivatie.’ Zaten wij lekker op een lijn! We waren gemotiveerd genoeg om weer verder te gaan lopen over de vrijmarkt en lieten het stel alleen op het terras achter.

Ik vroeg onder het lopen: ‘heb je trouwens gehoord dat Alexander ons opriep om onszelf te ontwikkelen en de uitdaging aan te gaan, ongeacht waar onze wieg heeft gestaan?’ ‘Heb ik even een mooie baan als coach!’

Het verschil tussen Beatrix en Alexander?? Weet jij het? Of zal er geen verschil te zien/voelen zijn?

De kunst van loslaten is…….vakantie vieren

Een groot verantwoordelijkheidsgevoel is goed. Je verantwoordelijk voelen voor de werkzaamheden die je doet én je verantwoordelijk voelen voor de hele organisatie is nog beter.

Ik vraag wel eens aan personen: ‘In hoeverre voel je je verantwoordelijk voor de hele organisatie of alleen voor je eigen afdeling?’ Ik krijg daar wisselende antwoorden op. Er zijn personen die zich voornamelijk verantwoordelijk voelen voor hun eigen afdeling of de vestiging waar ze werken. Maar er zijn ook personen die zich voor de hele organisatie verantwoordelijk voelen. Die zeggen: ‘ik bén de organisatie.’ Goed onderwerp om af en toe bij stil te staan.  Goed om je bewust te zijn dat we niet zonder elkaar kunnen, maar sámen het werk doen.

Dat je niet alle zorgen op je nek moet nemen of dat je niet wakker moet liggen van de zorgen op je werk is daarbij een belangrijk uitgangspunt. Toch blijkt, als je hierover praat, dat dit nog wel voorkomt. Hoe komt dat? Delen we onze zorgen niet genoeg? Blijven we er zelf te lang mee rondlopen? Het is belangrijk dat je hier eerlijk over bent. Van de bovenkant van de organisatie naar de onderkant en andersom. Want als we het niet weten van elkaar, hoe kunnen we het dan samen aan? En dat is soms het lastige van samenwerken; samenwerken aan één doel. Eerlijkheid, respect en openheid naar elkaar toe. Dat moet toch lukken als we hier samen aan werken?

Als teamcoach vind ik het prettig om hier over te praten. Wat is er nodig in een team om dit vertrouwen te krijgen en vertrouwen uit te stralen naar de ander? Wat verwacht je voor ondersteuning? Wat heb je nodig van die ander? Een leerpunt voor velen, ook voor mij. Ik ga er soms vanuit dat dit allemaal vanzelfsprekend is en dat je wel weet wat anderen van je verwachten. Maar het is goed om dit te toetsen bij elkaar en er over te praten. In mijn nieuwe functie is dat het lekkerste wat er is. Ik coach mensen individueel en ik ondersteun teams. Maar het is ook fijn om spontaan hierover te praten als ik iemand tegenkom tijdens de koffie of lunch. Zomaar, zonder aanleiding en gevolgen.

Op een gegeven moment is het loslaten en ruimte voor jezelf nemen. Dat doe je in je vrije dagen en in de vakantie. Ik hoor verschillende mensen zeggen; ‘na een paar dagen vakantie, kan ik het pas goed loslaten.’ Of dat erg is? Nee, daar hebben meer mensen last van. Last van? Eigenlijk is dat niet erg, dat laat zien dat je betrokken bent. Toch?

Deze week heb ik vakantie. Ook ik had ‘last’ van het loslaten. Last? Nee, eigenlijk niet. Soms duurt het een paar dagen en dan weet je……ik ben zover!  

En dat punt heb ik nu bereikt. Heerlijk loslaten en genieten van mijn vrije weekje…….

53-nu-even-ophouden-met-maar-doorgaan_kaart_images_small_max

Het moeilijkste van samenwerken is ………..

Het moeilijkste van samenwerken in een team is: ‘samenwerken met anderen.’

‘Ik kan me zo ergeren aan mijn collega’s of waarom doen mijn collega’s niet gewoon wat er gedaan moet worden?’ ‘Ik zit er over te denken om een andere baan te zoeken, er is bij ons niet samen te werken’. Dit soort opmerkingen hoor je regelmatig in teams en dat is toch zo jammer. Bakken energie raken er door verloren en bovendien verlies je je werkplezier.

Bijna iedereen die in een team werkt, weet van de afspraken rondom communicatie. Feedback geven en ontvangen is belangrijk als je met een club mensen samen werkt. Maar waarom gebeurt het dan zo weinig? Zijn we bang om niet aardig gevonden te worden of bang dat we buiten de groep vallen? Bang om je baan te verliezen? Is de moed je inmiddels in de schoenen gezakt en denk je: ‘laat maar, ik zit mijn tijd wel uit?’ Dan verlies je je motivatie en lukt samenwerken helemaal niet meer.

Wie herkent dit niet? Ik heb jaren aan teams leidinggegeven en was zelf ook onderdeel van teams en tot nu toe kwam ik het overal tegen. Of je nu op een hoog niveau werkt of lager in een organisatie, je merkt dat het overal voorkomt. Goede samenwerking is niet altijd vanzelfsprekend.

Soms is een onduidelijke rolverdeling de oorzaak van scheve onderlinge verhoudingen. Ook kan het zijn dat er verschillende opvattingen bestaan over het doel van het team, wat er toe leidt dat werkafspraken regelmatig niet worden nagekomen.

Soms ook zijn er allerlei opvattingen en aannames die iemand in de weg zitten.

iceberg

Neem de ijsberg waarmee een mens vaak vergeleken wordt. Boven de waterlijn bevindt zich het topje van deze ijsberg. Het grootste deel van de ijsberg bevindt zich echter onder de waterlijn en is niet zichtbaar. Boven water zie je het gedrag, de kennis en de vaardigheden. Onder de waterlijn zit dat wat vaak niet uitgesproken wordt (meestal onbewust). Dit heeft te maken met je zelfbeeld, normen en waarden, eigenschappen en motieven.

Ik krijg altijd energie om met teams te werken en te kijken naar wat er anders zou kunnen en hoe je dat kan bewerkstelligen. Ik werk graag met de doelmatigheidspiramide waarin je van boven naar beneden werkt en met elkaar de zaken maakt.

teamdoelmatigheidsmodel

En de ijsberg? Die neem ik altijd mee om mensen bewust te maken van wat er vaak niet uitgesproken wordt.

Ik kom graag nog eens terug met een casus…………..!

Zelfcompassie en bevlogenheid

Gisteren was ik aanwezig op een expertmeeting met als onderwerp: ‘tussen ziel en zakelijkheid.’

Binnenkort meer over deze club van actieve mensen

De dag werd georganiseerd door de organisatie Com-Passion For Care. Het was een interessante dag en ik ging met een hoofd, vol voer tot nadenken, weer huiswaarts.

De dag draaide om zelfcompassie en bevlogenheid. In de ochtenduren waren er een aantal Nederlandse en buitenlandse deskundigen die hierover spraken. Sommige echt vanuit het hart en anderen met wetenschappelijke onderbouwingen, een mooi contrast. In de middag spraken we in kleinere groepjes verder tijdens workshops. Het was goed om weer even helemaal los zijn van het werk en je blik naar binnen te richten. Hoe zit het met mijn compassie en bevlogenheid?

Er bleef me veel bij, ik wil graag twee dingen met jullie delen.

 –          Wist u dat maar 20% van de Nederlanders zich bevlogen voelt??

 –          Welke dingen vermenigvuldigen zich, door het met anderen te delen?

 Reageren maar!

Associeren en humor

Vandaag trok ik mijn 1e kaart van de Raak! associatiekaarten. Sinds kort in mijn bezit.  Deze associatiekaarten helpen je om jezelf en anderen beter te leren kennen. Elk woord roept een associatie op. Net, dat ene woord, kan RAAK zijn. 

 Ik nam de proef op de som.

 Ik trok de kaart: ‘humor.’ Een glimlach breekt door op mijn gezicht.

Mijn motto: ‘een dag niet gelachen is een dag niet geleefd’, is mijn allereerste associatie. Vaak hoor ik dat ik vooral ‘droge’ humor heb. Om er achter te komen of dat zo is, ga ik even op bezoek bij WikipediA, daar staat: ‘droge humor is een  is een vorm van humor die berust op verrassende geestige uitingen zonder uiterlijk vertoon van emotie. Typische uitingen van droge humor zijn ironische of sarcastische commentaren en gebaren in hachelijke of tegenvallende situaties.

Klopt! Mijn humor is niet altijd voor iedereen begrijpelijk. Het komt voor, dat ik een grap maak en non-verbale reacties opmerk bij anderen. ‘Grapje’ roep ik dan. Om naast of om mij heen te leven valt niet altijd mee. Vaak zeg ik eerst en dan denk ikJ Ik heb zeker niet de intentie om anderen te kwetsen met mijn humor. Ook al moet ik regelmatig aan iemand uitleggen dat het een grap is, werkt het over het algemeen erg relativerend. Is het niet bij de ander dan wel bij mezelf!

Ik vind het in de huidige maatschappij van prestatie en concurrentie erg belangrijk om humor vast te houden en deze uit te stralen naar anderen. Even een kwinkslag in een lastige vergadering of in een moeilijk gesprek geeft ruimte. Ruimte om even boven je ‘probleem’ uit te stijgen. Als dit er niet mag zijn, wordt het leven in mijn ogen wel erg zwaar.

Ook zeggen mensen regelmatig tegen mij: ‘dat je dat durft te zeggen, ik schrik af en toe wat je er uit kraamt.’ Dan leg ik uit dat ik er nooit zomaar iets uitkraam, dat, datgene wat ik zeg, soms nodig is om even de geest te verzetten, te relativeren. Ik heb respect voor alle mensen, maar daarentegen heb ik niet zoveel met status. Ieder mens heeft toch recht op respect? Ik grap dus tegen iedereen als de situatie dat vraagt. Ik maak geen verschil tussen de Burgemeester of de vuilnisboer. Rangen zegt me niets. Iedereen is een mens en gelijk in mijn ogen. Dat is dan ook de reden dat mensen soms vragen: ‘kom je daar niet mee in de problemen?’

Problemen? Heb ik met mijn humor nog nooit gehad, tenminste, niemand heeft mij gezegd dat ik hierin te ver ga. En ik heb dat ook nog niet opgemerkt. Als dat zo zou zijn, mag dat gezegd worden, volgens mij straal ik niet uit dat dit niet zou kunnen.

Humor……..ik kan nog uren doorgaan met associëren. Toch, verhalen moeten nooit te lang worden, dus ik stop en ik ben ervan overtuigd dat ik het kaartje: ‘humor’ heus nog wel een keer trek, dus wordt vervolgd.

 Tot de volgende kaart!

 Nog gauw een  laatste vraag: wat komt er bij jou naar boven als je aan humor denkt?

Berichtnavigatie