MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Archief voor de categorie “Allerlei”

Welke waarde stel jij aan je werk?

Objectief gezien zou het antwoord kunnen zijn; een goed
salaris, heldere en goede arbeidsvoorwaarden en veel eigen ruimte om je werk in
te delen. Tegelijkertijd vraag ik me af wat een goed salaris is en wat goede
arbeidsvoorwaarden zijn en wat is veel eigen ruimte?? Niet echt objectief dus,
maar dat laat ik maar even zo, daar gaat het me nu niet om.

Subjectief bekeken spreken mij de intrinsieke waarden het
meest aan. Het
is een
waarde die op zichzelf waardevol is en niet om iets anders nagestreefd wordt.
Geluk is de meest bekende intrinsieke waarde, respect voor het menselijk leven,
of voor de menselijke waardigheid is er ook één.

Wat een hoogdravend gedoe! Ik wilde het alleen hebben
over de waarde die jij aan je werk stelt. Wat maakt dat jij waarde vindt in je
eigen baan? Wanneer voel jij je gelukkig als je thuiskomt?

Waarom vraag ik dit? Omdat ik merk dat mensen soms de
waarde kwijt zijn, de waarde waarom zij zijn gaan werken in de zorg. Een
roeping? Nee, allang niet meer. Uiteindelijk willen we allemaal leven en werken
we voor ons salaris. Maar juist dié waarde die jij voor ogen had toen je in de
zorg ging werken maakte dat je ‘zorgen voor’, soms wel als een roeping
ervaart.

De zorg is de weg kwijt, het moet anders in de zorg of de
zorg is ziek; je leest het allemaal in de kranten en op internet. Je hoort het
zelfs op straat en gekker nog, je hoort het jezelf al zeggen!

De laatste jaren neemt de ‘werkdruk’ toe, de bureaucratie
en de papierwinkel wordt erger en het lijkt of mensen nergens anders meer over
kunnen praten dan over werkdruk. Ik ben de laatste die zegt dat er géén
werkdruk is. Ik zie verzorgenden en verpleegkundigen keihard werken om me heen
en ik zie ze langzaam afknappen om na hun vrije dagen met goede moed weer
verder gaan. Dat is erg!

Afgelopen week mocht ik een bijeenkomst bijwonen die de ondernemingsraad
en het management met elkaar hadden. Fijn dat ik daar als interne trainer en
coach bij mocht zijn. Ik werd er blij van!
Het thema was: terug naar de bedoeling vanuit het boek
van Wouter Hart. Het zet ons aan het nadenken over de systeemwereld waar veel
organisaties in terecht gekomen zijn. Van de protocollen en voorschriften naar
de bedoeling. Daar waar het allemaal om draait in zorgorganisaties. De cliënt!

Ik heb vertrouwen in de toekomst als we hierover gaan
praten en denken. Ik draag daar graag mijn steentje aan bij.

Volgende blog meer hierover!

Mantelzorgen is soms pijnlijk

Wat is het toch moeilijk als je (schoon)moeder op 2 uur rijden in een verpleeghuis ligt en het niet helemaal lekker gaat. Langzaam aan het herstellen is van een grote operatie en zien dat er een terugval is waarbij ze vooral psychische last van heeft.

Je gaat er vanuit dat er goede zorg en begeleiding aanwezig is zodat er echte aandacht is voor haar. Echte aandacht hebben voor je bewoner, dat is waar ik op hamer als ik trainingen geef in ons verpleeghuis. Zie en ken je bewoner!

Als je dan zelf van de ene zuster dit hoort en van de ander dat………dan maakt het verdrietig dat je zelf niet ‘even’ langs kunt gaan om te zien hoe het gaat. Ongetwijfeld zullen ze hun best doen, daar ga ik altijd van uit. Maar toch……..voelt het soms niet goed.

We merken, zeker als we in het verpleeghuis zijn, dat ze hun best doen en dat ze ook bang zijn om het niet goed te doen en daarop afgerekend te worden. Je ziet het en je hoort het om je heen. Daar helpt alle media rond de ouders van staatsecretaris van Rijn ook niet echt bij.

Konden we maar met zijn allen de kwaliteit van zorg verbeteren en zorgen voor rust in de verpleeghuizen. Maar het aller belangrijkste is toch wel dat je echte aandacht geeft aan je bewoner en je hierin niet laat afleiden door angst, werkdruk of wat dan ook!

Dan doet mantelzorgen misschien iets minder pijn!

IMG_0592.PNG

Daar ben ik weer……………

Ik ben even weggeweest. Een tijdje had ik andere prioriteiten dan bloggen. Uiteindelijk begon ik het toch te missen om de dingen die ik doe of dingen die ik belangrijk vind in het leven te delen met anderen. Soms vind ik het ook heerlijk om dingen van me af te schrijven.
Mijn idee is om minimaal 1 x per week weer een blog aan te maken en heb ik hier vaker zin in, dan doe ik dat.

Als je wilt reageren, is dat natuurlijk prima. Ik zal proberen om niet zulke lange verhalen te schrijven!

IMG_0588.PNG

Het jaar is weer om….

Sinds 9 november niet meer op mijn blog geweest, laat staan dat ik geschreven heb. Ik heb er wel aan gedacht en een echt excuses heb ik niet.

Mensen mailden me en vroegen of er iets aan de hand was. Ook als ik mensen tegenkwam was het ‘niet schrijven’ vaak onderwerp van het gesprek. Ik vroeg mezelf ook af waarom ik niet weer ging schrijven. Want…….. schrijven vind ik echt heerlijk. Zomaar je gedachten op papier zetten of een thema waar ik mee bezig ben, kort weergeven. Was het omdat ik teveel op mijn ipad bezig ben geweest? Had ik niets te vertellen? Komt het omdat ik weinig reacties op mijn blog krijg, waardoor ik ging denken: ‘voor wie doe ik het eigenlijk?’

Geen idee wat me bezielde. Bezieling heb ik nog voldoende, dus daar ligt het niet aan. Ach, waarom moet iets altijd een reden hebben? Genoeg gedacht, ik ben er weer.

Vandaag, op de laatste dag van het jaar kijken heel veel mensen terug op het afgelopen jaar. Je komt er ook bijna  niet onderuit. Je kunt geen krant openslaan of de tv aanzetten en er is wel een terugblik. Als ikzelf terugblik, kan ik terug kijken op een mooi jaar. Privé hebben we een goed jaar achter de rug. De balans was prima als je kijkt naar mooie en de soms lastige dingen. We hebben veel gezellige momenten gehad met elkaar, familie en vrienden. Helaas niet de loterij gewonnen, maar geld maakt niet gelukkig dus daar komen we wel overheen. Op mijn werk heb ik ook veel energie gekregen en terug kunnen geven. Ik heb veel verschillende werkzaamheden en veel vrijheid om die in te vullen. Het is fijn als je merkt dat er vertrouwen in je is.

En verder natuurlijk de wereld om ons heen. De Nederlandse samenleving ondergaat de komende jaren een veranderingsproces dat vele van ons een gevoel van angst bezorgt. De verzorgingsstaat, met een overheid die veel voorzieningen garandeerde, verandert naar een maatschappij met meer zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid van de burgers. Participatie is een woord dat veel gevallen is. Het zal naast vele uitdagingen ook kansen met zich meebrengen. Verder hoop ik één ding en dat is, dat het printen van eten nog heel lang op zich laat wachten!

Morgen 1 januari 2014, we gaan meemaken wat voor jaar het zal worden. Je ontloopt je lot niet. Wat ons kan helpen is wat mij betreft: “blijf leven in het hier en nu, neem tijd voor jezelf, sta eens stil bij de dingen die je doet en bovenal accepteer elkaar, kijk niet naar de verschillen maar naar de overeenkomsten.” Dan hebben we vast de troef in handen om er een goed jaar van te maken

Een fijne jaarwisseling gewenst!

Wanneer spijt de plaats inneemt van je dromen

Boven aan de lijst van mensen die terminaal zijn, staat de verzuchting: ‘ik wou dat ik de moed had gehad mijn eigen leven te leiden en niet het leven dat anderen mij probeerden op te leggen.’ Kennelijk trekken mensen zich pas op dat moment niets meer aan van wat anderen van hen zouden kunnen vinden. Op nummer 2 staat: ‘ik wou dat ik wat minder hard had gewerkt.’ Op 3: Ik wou dat ik de moed had gehad om mijn gevoelens te uiten’, op 4: ‘ik wou dat ik contact had gehouden met mijn vrienden’ en op 5: ‘ik wou dat ik mezelf had toegestaan gelukkiger te zijn.’

Het is verrekte jammer dat de meesten van ons kennelijk pas in staat zijn om zichzelf te zijn in de wetenschap dat ze er binnen afzienbare tijd niet meer zullen zijn. Zonde toch?

spijt

Dit las ik gisteren op de scheurkalender van de coachkalender. Ik wilde dit met u delen en u attent maken dat het toch erg jammer en zonde van je levensjaren is als je niet voldoende aan jezelf denkt en teveel bezig bent met anderen of met je werk.

Een wijze les vind ik……..en iets om over na te denken!

Je werk beter negeren?

Hoe het met me ging vorige week? Of het me gelukt is?

Verre van dat.niet-gelukt-heren-shirt_design

De week begon goed. Ik zou met een verpleegkundige van het hospice naar een avondsymposium gaan. Direct na het lezen van het 1e hoofdstuk van: ‘Negeren is vooruitzien’, bekeek ik het avondvullende programma nog eens goed. Ik hakte al vrij snel de knoop door en zei tegen de verpleegkundige dat ik niet mee zou gaan. Het programma was niet echt interessant voor mij.

‘Prima 1e zet’, dacht ik en ik gaf mezelf een schouderklopje. Een onverwachtse vrije avond.  Maar toen  ging er faliekant iets mis……Mijn agenda zat al aardig vol gepland.

Toch zei ik vorige week vrijdag: ‘ja is goed’ tegen mijn leidinggevende toen ze vroeg of ik facilitator wilde zijn bij een kwaliteitsproject. Ik telde niet eerst tot tien, zoals in het boek staat. Vroeg ook niet naar de tijd die het me zou kosten, maar trapte in mijn valkuil en wilde behulpzaam zijn.

Maandagochtend mijn agenda leeg gemaakt om naar de startbijeenkomst te gaan en ook woensdagmiddag om met een collega een aantal processen te beschrijven. woensdagavond dacht ik thuis toch even na.

‘Beschreef ik een proces die ik zelf gedaan heb of nog ga doen?’ Ben je gek, ik beschreef processen die maatschappelijk werkenden als taak hebben en ook houden. Ik ben ervan overtuigd dat ik mijn collega (zelf maatschappelijk werker) goed heb geholpen door het proces stap voor stap met haar door te lopen en aantekeningen te maken. Om dit vervolgens netjes te gaan uitwerken. Maar, deed het er voor mijzelf iets toe? Nee, niet voor mijn functie als teamcoach!

Ik deed het uit belang voor onze organisatie, dat zeker. Maar ik ging op vrijdagmiddag wel naar huis met een ietwat langer geworden ‘to do’ lijst. En met een nog voller geplande agenda voor komende week om de afgezegde afspraken weer in te halen.

En toch zijn er voorbeelden uit het boek blijven hangen. Normaliter zou ik in het weekend aan mijn ‘to do’ lijst gewerkt hebben, maar dat deed ik niet.

Ik nam het boek nog eens door en maakte aantekeningen. Het boek is tenslotte niet van mij, maar van mijn bestuurder en ik moet het wel teruggeven. Ik las alles nog eens kritisch door en zeker de hoofdstukken: ‘tot 10 tellen, asociale verplichtingen, van uitstel komt afstel’. Deze hoofdstukken gaan o.a. over tijd rekken voor je een besluit neemt en denken dat je onmisbaar bent en het dus wel moet doen.

Ik ben weer een stuk wijzer geworden. Vind ik nu dat ik gefaald heb omdat het me niet gelukt is? Nee hoor, ik heb ook in het boek gelezen over relativeren (wat ik overigens al jaren goed onder de knie heb) en er was geen sprake van ‘faalkosten.’

Over dat laatste de volgende keer meer. U bent nog niet van me af wat betreft de inhoud van het boek!

Anti – management

Afgelopen week had ik een overleg bij onze Raad van Bestuur. Toen ik binnenkwam werd mijn oog getrokken naar een kleurrijk boekje met de titel: ‘negeren is vooruitzien.’
Ik kon het niet laten om er een opmerking over te maken en zowel onze bestuurder als de manager Finance and Control, die ook aanwezig was, begonnen te glimlachen. Ja, een mooi boek zei de bestuurder, die maakt dat je slimmer gaat werken. Niet meer naar vergaderingen gaan die er niet toe doen, zei de manager F&C. ‘Mooi’, zei ik: ‘dan ga ik weer weg.’

Ik mocht het boekje lenen en dit soort boeken met een knipoog naar het onderwerp, lees ik graag.

Het boek begint met een uitleg over de ADHD methode. Dit betekent volgens de schrijver: ‘alles de helft dieet.’
Je ziet het dagelijks om je heen. Mensen die constant tijd te kort hebben. Die steeds harder gaan werken en die uiteindelijk door de bomen het bos niet meer zien. Wat zegt hij hier van? Tijd tekort betekent dat je te veel werk in te weinig tijd wilt doen of – en dat is vaker het geval – dat je de beschikbare tijd verspilt aan onnodige zaken.

Klinkt goed en ik hang aan zijn lippen. Ik lees verder: ‘het belangrijkste wapen in de strijd tegen tijdgebrek is negeren.’

‘Dat kan toch zo maar niet’, schiet direct door mijn hoofd. Moet ik dan mails, vergaderingen of vragen gewoon negeren? Ik kijk direct in mijn agenda voor volgende week en weet direct al zeker dat ik daarvan niets kan negeren. ‘Kom op denk ik’, verder lezen. Het kan dus wel!
De ‘kunst van negeren’ moet stap voor stap aangeleerd worden en in het begin met mate toegepast, want dit krachtige wapen kan bij verkeerd gebruik veel ellende veroorzaken.

De eerste tips laat ik even een paar dagen bezinken. Maar een paar springen er meteen uit! Spreek alleen een overleg af als het een doel heeft, druk je snor of piep voor. Lees je mail twee keer per week en maak een eind aan asociale verplichtingen.

Meer geheimen verklap ik (nog) niet. Ik weet wel dat ik voortaan anders ga kijken naar uitnodigingen voor vergaderingen langer dan twee uur. Wat ik ook zeker weet is, dat ik, als ik het boekje uit heb er een stevige boom over ga opzetten met een aantal collega’s. Misschien wel eerst met onze Bestuurder en de manager Finance and Control. Volgens mij moet de omslag tot anders werken uit die hoek komen!

Ik ga hier zeker ook in de toekomst over bloggen. Ik ben overigens benieuwd of de aanpak ADHD bij mij werkt. Eerder volgde ik ook al een dergelijk dieet, genaamd VDHD. ‘Vreet de helft dieet’ en dat heeft mij toen niet geholpen.

Negeren

Kun je niet wachten op mijn volgende blogs? Dan raad ik je aan het boekje te kopen. De titel is: ‘Negeren is vooruit zien’ en geschreven door Jan Doove. Zelf noemt hij het een anti-managementboek boek.

Wordt vervolgd.

Aandacht bij je werk; ben jij mindfull?

Ga even staan, voel de grond waar je op staat. Breng je aandacht naar je voeten en leun naar voren op je voorvoet. Voel hoe je dan staat. Breng je gewicht wat meer naar de hak van je voet en merk op hoe stevig je dan staat. Breng je gewicht weer terug op je voorvoet.

Dit is het eerste gedeelte van de oefening ‘berghouding.’

Toen ik twee jaar geleden de opleiding tot intuïtieve coach ging volgen riep dat in mijn omgeving veel vragen op. Werd ik dan zo’n zweverig typ? Ik leerde coachen met zowel de oosterse als de westerse methodes. De principes waren sterk verbonden met de boeddhistische psychologie. Het was een praktische no-nonsense opleiding. Meditatie en mindfulness oefeningen waren regelmatig aan de orde. Vanaf dat moment leef ik behoorlijk mindfull. Ik let op de signalen van mijn lichaam, sta regelmatig even stil bij wat ik doe en creëer ruimtes in mijn leven om te ontspannen om in het hier en nu terug te komen. En ik kan zeggen dat ik er baat bij heb. Ik kan me goed concentreren, slaap prima en voel geen hoge druk meer van buitenaf. Uiteraard laat ik me ook regelmatig meesleuren in de hectiek om me heen. Maar ik kan het wel vrij snel opmerken en weer terug pakken.

Mind-full-or-mindful

Inmiddels weet ik uit persoonlijke ervaring dat mindfulness en werken met een bepaalde tijdsdruk goed samen gaan. Als je sterker in het ‘nu’ staat en de gebeurtenissen thuis en op het werk met milde, open aandacht onder ogen ziet, heeft dat invloed op de manier waarop je reageert. Acceptatie van situaties betekent geen berusting. Het betekent wel dat je minder energie verspilt aan zinloos verzet tegen de werkelijkheid zoals ze is (niet zoals je denkt dat ze is of zou moeten zijn). Daardoor krijgt je geest meer ruimte om andere en nieuwe oplossingen te zien, doordat je de situatie van een afstand kunt bekijken.

Gisteren volgde ik een preventie workshop mindfulness. Deze werd gegeven door de zorgverzekeraar IZZ, speciaal voor mensen uit de zorg. Medewerkers uit de zorg vertelden dat ze meer aandacht bij hun bewoners willen hebben. Iemand vertelde: ‘als ik een bewoner aan het helpen ben, ben ik in mijn hoofd al met de volgende drie bezig.’ Mindfulness is inderdaad een aandacht training en meer aandacht bij de bewoner is niet alleen voor jezelf en de bewoner prettig, maar verhoogt ook de kwaliteit van zorg en welzijn.

Ik was daar niet om nieuwe informatie op te doen. Ik denk dat ik inmiddels wel verzadigt ben na de opleiding en het lezen van vele boeken erover. Ik was op zoek naar een programma van ongeveer twee uur waarin je mensen zo goed mogelijk kunt informeren én oefeningen kunt laten doen.

Het was een goed programma. Ik ga het aanpassen zodat het iets van mezelf wordt en dan hoop ik dat ik de gelegenheid krijg om op het werk de workshops zelf te gaan geven. Wie wil nu niet gelukkig zijn in het leven en zijn leven met aandacht leven?

De tijd gaat toch al zo snel.

Geestelijke zorg in een hospice

Vandaag las ik in een bijlage van de Volkskrant een opiniestuk: ‘als de dokter moet zeggen dat het stopt.’ De afdeling palliatieve zorg van de Daniel den Hoed Kliniek staat centraal. Of beter gezegd, de patiënten die er opgenomen zijn. De artsen moeten bijna dagelijks kiezen: doorgaan of stoppen. Daar gaat vaak een lange geschiedenis aan vooraf. Van het moment dat de diagnose gesteld wordt, als er nog hoop is, als ze chemokuren of bestralingen voorschrijven. En soms komt het moment dat behandelen niet meer mogelijk is. Vanaf dat moment richten de artsen zich op pijnbestrijding.

Terminaal[1]

Dit opiniestuk bracht herinneringen bij mij teweeg aan vorige week. Ik had, samen met collega’s, vier sollicitatiegesprekken met geestelijk verzorgers.
Vier intensieve gesprekken. Vier mensen met vergelijkbare opleidingen en ervaringen, maar toch vier individuele mensen met een heel eigen persoonlijkheid. We spraken over begeleiding aan de gasten op het hospice, over ondersteuning en begeleiding aan hun naasten en het team van verpleegkundigen. Maar ook over onmacht en machteloosheid. Als mensen hier opgenomen worden, hebben ze vaak een lange en onrustige periode achter zich liggen. Wanneer de gasten eenmaal bij ons opgenomen zijn, ervaren zij vaak rust. En in die rust komen regelmatig zingevingsvragen naar voren. ‘Waarom gebeurt dit met mij, waarom laat God of het leven toe dat ik zo moet lijden, wat is de bedoeling of zin van het leven? Bij deze vragen heeft de geestelijk verzorger een belangrijke rol, praten, luisteren en aftasten of hij/zij kan helpen met deze vragen.

Op het hospice wordt palliatieve zorg gegeven waarbij pijnbestrijding een belangrijk onderdeel van is. Pijn bestaat niet alleen uit lichamelijk lijden, maar kan ook veroorzaakt worden door psychologisch, sociaal of spiritueel lijden. Onder psychologisch lijden kunnen bijvoorbeeld gevoelens van angst, onbegrip en machteloosheid worden verstaan. Sociaal lijden kan verwijzen naar de verliezen die de gast ervaart. Met spiritueel lijden wordt vooral de zingevingvragen bedoelt.

Een moeilijke keuze werd het uiteindelijk. We kozen iemand van wie we verwachten dat zij, met haar persoonlijkheid, met ons de juiste weg gaat om de gasten op een goede manier te begeleiden.

Denken vanuit de twee hersenhelften.

‘Oma, werk jij nog steeds bij de bejaarden?’ Dit vroeg onze kleinzoon Jorn aan mij. Hij logeerde bij ons dit weekend samen met zijn broertje Hidde.

Ik vertelde dat ik nog wel bij oudere mensen werk, maar dat ik ander werk ben gaan doen. Ik zei dat ik niet meer de ‘baas’ was van het verzorgingshuis waar ze een keer op bezoek zijn geweest. ‘Wat doe je daar nu dan?’, vroeg hij vervolgens. Ik dacht bij mezelf, hoe moet ik dat nu uitleggen? Ik zei: ‘ik ben nu coach’. Feilloos sprak hij het woord coach uit. Ik vroeg aan hem of hij wist wat een coach was. Hij verblikte of verbloosde niet en zei: ‘een coach helpt mensen om het werk leuk te houden of nog leuker te maken toch?’ Ik verslikte me zowat.

Hoe is het mogelijk dacht ik, 6 jaar en dan al zo’n antwoord geven. Hij weet sowieso erg veel. Soms vraag ik me wel eens af hoe dat toch komt. Kinderen zijn op jonge leeftijd al zo wijs. Ik hoor en zie het overal om mee heen.

Laatst was ik iets aan het lezen over de hersenen. De rechter hersenhelft staat voor intuïtie, creativiteit en zintuiglijkheid en de linker hersenhelft voor logica, rationaliteit en beredenering. Vaak is de ene hersenhelft beter ontwikkeld dan de andere. Sterker nog: er worden in deze tijd mensen geboren bij wie de linker hersenhelft (de rationele kant) groter is dan de rechter hersenhelft (de intuïtieve kant). In een wereld waar rationaliteit en te meten slimheid vaak meer wordt gewaardeerd dan onmeetbare gevoeligheid en intuïtie, dreigt er een onbalans te ontstaan bij veel mensen.

Welke kant is bij u het meest ontwikkeld?

Wat er meestal gebeurt is dat er een conflict ontstaat tussen de linker- en rechter hersenhelft.

De rechter hersenhelft wil de kleur wel gaan zeggen, maar de linker hersenhelft blijft vasthouden aan het geschreven woord. Lukt het je goed om de kleur te noemen, dan is de rechter hersenhelft het meest ontwikkeld. Blijf je stug het woord opzeggen ipv de kleur waarin het is geschreven, dan is je linker hersenhelft het meest ontwikkeld.

test

Onderstaande kubus van balans kan u helpen links en rechts in balans te brengen. Kijk ernaar, net zolang  tot u zonder moeite afwisselend twee kubussen ziet die in het vooraanzicht aan elkaar vastzitten én twee kubussen waarvan de beide achterkanten aan elkaar zitten. Herhaal deze oefeningen een aantal keren per dag. 

Afbeelding[1]

Ik zal Jorn eens vragen deze test te doen. Ik ben benieuwd wat eruit komt.
Uiteindelijk hebben we Jorn wél verteld dat je beter niet kunt praten over bejaarden, maar over oudere mensen. Hij zou zijn best doen om daaraan te denken!

Berichtnavigatie