MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Sluit jij je ogen voor je angst?

Afgelopen week werd ik me weer eens bewust van mijn eigen angst.

Het begon allemaal op zolder. Ik ging even een blouse strijken die ik de volgende dag aan wilde. Ik wachtte tot het strijkijzer heet was en keek even om me heen. Ineens zag ik ze staan. Bananendozen vol met 2e hands handwerkmateriaal. Mijn partner gaat het spul  verkopen op een markt en de opbrengst is voor het verzorgingshuis waar ze als vrijwilligster werkt.

Ineens ‘ vloog’ het door mijn hoofd heen. Een gesprek dat ik onlangs met iemand had over bananendozen en vogelspinnen. Het komt met regelmaat voor dat er vogelspinnen mee reizen naar Nederland. Deze zitten soms tussen de bananen en heel soms blijven ze achter in de doos en komt ‘het beest’ er in de supermarkt uit. Heel relaxt spraken we hierover. Maar eenmaal op zolder schoot het door mijn hoofd heen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet op beestjes heb. Kevertjes, torren, spinnen, oorwurmen, ik kan er nachten van wakker liggen. Deze angst is er de oorzaak van dat ik nog nooit gekampeerd heb. Terwijl ik, als ik op bezoek ben bij mensen op een camping vaak denk: ‘dat wil ik ook, ik ben gek op de natuur’. En toch gaat dit niet gebeuren.

angst

Ik spreek wel met mensen over hun angsten, angsten die erg variëren. Van kleine ongemakkelijke angsten tot angsten die mensen belemmeren in hun functioneren. Het is belangrijk dat je je angsten geen eigen leven laat leiden en dan mogelijk een angststoornis ontwikkeld. Maar zo zwaar wil ik het hier niet maken.

Zo sprak ik eens met iemand die het moeilijk vond om in een vergadering op de afdeling een klinische les te geven. Waar ben je bang voor? Bang om vragen niet te kunnen beantwoorden omdat hij twijfelde over zijn eigen kunnen. Bang dat er onverwachtse dingen zouden gebeuren en hij uitgelachen zou worden. En op mijn vraag: ‘stel dat je iets niet zou weten, hoe erg zou dat zijn en wat kun je in zo’n geval wel antwoorden?’ ‘Waarom zouden je collega’s je uit lachen?  Hierover doorpratend probeer ik een stukje angst weg te nemen. Met mensen in gesprek gaan over hun gevoel; wat voelen ze als ze de angst benoemen en proberen die angstgevoelens onder controle te krijgen. Situaties voor bespreken en mensen leren hoe ze zich het beste kunnen presenteren. Na afloop evalueren en dan weer verder in gesprek.

Het klinkt zo makkelijk als ik het op schrijf en soms is de angst de baas worden  de ene keer moeilijker  dan de andere keer.  Ben je er in ieder geval bewust van, dat als je je angsten onder woorden brengt, je al op weg bent om ze aan te kunnen.

Dan ik met mijn beestje. Vogelspinnen zou ik geen beestjes willen noemen, maar vreselijke beesten. De eerste paar avonden na mijn ‘bewustwording’ van mijn angst op zolder liep ik eerst een ronde door onze slaapkamer. Gisterenavond deed ik dat niet en keek ik zelfs niet onder het bed. Er is nog hoop om me in ons eigen huis weer ‘veilig’ te voelen. Daar ben ik blij mee. En toch…..moet ik er niets, maar dan ook helemaal niets van hebben!!!

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

2 gedachten over “Sluit jij je ogen voor je angst?

  1. Oh brrr! Ik krijg al de kriebels als ik je verhaal lees,
    hopende dat jullie huis ver genoeg van het onze staat ;-))

    Hier breng ik diezelfde angst over op dochter bent ik bang
    want die krijst ook net zo lang tot grote broers de spinnen
    voor haar vangen. Ik ben me al jaren bewust van deze
    angst en het is goed zo. Leven en laten leven het
    liefst wel zo ver mogelijk uit mijn buurt…

Wilt u een reactie geven?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: