MensenMens

Blog voor mensen en over mensen

Een ontmoeting in het wooncentrum

Ze zat op haar rollator, buiten bij de voordeur. Ze keek al zoekend verschillende kanten op of ze al iets zag, leek het. Keurig gekleed en gekapt. ‘Dag’ zei ik, toen ik aan kwam lopen en ik in haar gezichtsveld kwam. Ze keek me aan en zei: ‘dag kind’, alsof ze precies wist wie ik was. 

Ik ging naast haar zitten op de houten bank en vroeg of ze genoot van het zonnetje. ‘Ach’, zei ze, ‘het is wel lekker hoor, maar ik maak me een beetje zorgen’. ‘Ze hadden er al kunnen zijn en ik vraag me af waar ze blijven’. ‘U zit te wachten, gaat u uit vanmiddag?’ vroeg ik. ‘Ze glimlachte en zei: ‘ja, mijn ouders komen me halen’. ‘Dat is fijn voor u’ gaf ik als antwoord. 

We maakten een praatje over haar ouders. Ze vertelde trots te zijn op hen. Ze zijn een hecht gezin. Zij  is de oudste dochter en na haar kwamen er nog twee jongens. Haar vader is directeur van een school en haar moeder schildert prachtig, vertelde ze. Op mijn vraag of ze zelf getrouwd is vertelt ze twee zonen en een dochter te hebben. 

‘Hoe heten ze ook weer’, vraagt ze, meer aan zichzelf dan aan mij. Ik help haar met de naam van haar dochter te noemen en vervolgens noemt ze alle namen achter elkaar op. ‘Zie je, als ik maar een begin heb, komt alles goed’. Ik ben blij voor haar. 

‘En toch maak ik me zorgen waar ze blijven, ze zijn al oud hoor!’. ‘Ze zijn over de negentig’ vertelt ze me. ‘Ze zouden zondag komen, dat weet ik zeker’. Ik ging er op in en zei: ‘vandaag is het vrijdag, dus ik denk niet dat ze vandaag komen als ze zondag gezegd hebben’. Dit laatste gesprekje herhaalde zich drie keer achter elkaar. Tot ik aan haar vroeg hoe oud ze zelf is. ‘Ik, kind ik ben al over de negentig hoor’ gaf ze trots aan.

We spreken nog even over haar dochter en schoonzoon. Haar schoonzoon ken ik goed vanuit de cliëntenraad en dat bracht al gauw een goed gesprek op gang. Ze leek de komst van haar ouders te zijn vergeten. Ik vroeg of ik haar een kopje koffie mocht aanbieden, waarop ze antwoordde: ‘alleen als jij een kopje met me meedrinkt’. ‘Dat doe ik’, zei ik toen ik opstond, ‘ik ben direct terug’. 

Binnen gekomen werd ik met spoed naar boven geroepen omdat er een andere bewoner onwel geworden was. Na een uur, toen ik weer beneden kwam, ging ik een kopje thee halen in het restaurant. Daar zag ik mevrouw zitten, druk pratend met twee andere bewoners. Op mijn vraag hoe het met de dames ging, antwoordde ze: ‘prima kind, drink je kopje thee even gezellig met ons mee’.

En dat deed ik maar al te graag!

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

2 gedachten over “Een ontmoeting in het wooncentrum

  1. Sara op schreef:

    Wat een prachtig en ontroerend verhaal. Ik kom hier zeker nog eens terug

  2. Diana op schreef:

    Dat heb je zeker mooi beschreven, en precies zoals het gaat. Ik zie het gewoon voor me………

Wilt u een reactie geven?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: